تقدیم به نگاه زیباتون
لعنتی.
عقب بمون!
سرمووی مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم Sermovie
اوت‌لاو ۱، دستهٔ دوتایی، طبق برنامه گزارش می‌ده.
رد هوک ۳۵۰۷، دو هدف دشمن، ساعت یک.
برای دختر اندرتون یکی از اون عروسک‌های کَبِج پَچ گرفتم
برای تولدش.
یکی می‌تونه اینا رو برام توضیح بده؟
- منظورت چیه؟ - قیافه‌شون رو می‌گم. چرا این شکلی‌ان؟
چشم‌هاشون زیادی کوچیکه و لپ‌هاشونم ورم کرده،
انگار استروئید مصرف می‌کنن.
به‌نظرم یه‌جورایی بامزه‌ان. فقط مثل بچه‌ها تپلن.
می‌دونی، اگه یه بچه رو اون شکلی می‌دیدم، دیگه هیچ‌وقت جیغ زدنم تموم نمی‌شد.
اوت‌لاو ۲، متوجه شدم. تا جایی که من فهمیدم، این‌ها توی مزرعهٔ کلم به دنیا میان.
این رو طوری می‌گی انگار دیوونه‌وار نیست.
پس رَگِدی اَندیِ قدیمی چی شد؟
- بالاخره این تمرین رو انجام می‌دیم یا نه؟ - ای وای.
روس‌ها دارن بی‌طاقت می‌شن.
با هدف شمالی درگیر می‌شم. ضبط‌ها روشنه. شروع شد.
اوت‌لاو ۲، هدف جنوبی با من. می‌چرخم و گاز می‌دم.
می‌خوای چه کار کنی؟
هی، دیگه راه فراری نداری، رفیق. حاضری تسلیم شی؟
آره. شاید.
هدف شمالی منهدم شد. مُردی، نیکیتا.
- لعنتی! - یک میگ سرنگون شد.
لانگ‌شات، وضعیتت رو بگو.
هدف جنوبی هم منهدم شد، رفیق.
فکر کنم همه موافق باشیم که این واقعاً مایهٔ آبروریزی بود
برای همکارهای شوروی‌مون.
هی، شانس آوردی، ستوان.
روی ناو می‌بینمت.
اسَسین، ظاهراً سیستم کنترل پروازم دچار نقص شده.
چی شده؟
شهپر راست گیر کرده. فرمان رو کامل به چپ نگه داشتم.
باشه، فقط... هی، ثابت نگهش دار. بذار یه نگاه بندازم.
آره، می‌بینمش.
با این لرزش نمی‌تونم روی ناو فرود بیام.
- مسئول هدایت فرود، شنیدی؟ - شنیدم.
باشه. افراد منو بفرست روی ناو. من با بومر عقب می‌مونم.
موفق باشی، داداش.
- لعنتی. - ریلکس کن، بومر.
بیا ببریمت به ارتفاع بالاتر.
نمی‌شه. سوختم ۲.۱ـه. دیگه تقریباً خالی‌ام.
فکر کنم باید ایجکت کنم.
نه. به پول مالیات‌دهنده‌ها فکر کنیم.
می‌خوام یه کاری رو امتحان کنم. فقط...
می‌خوام تا جایی که می‌تونی ثابت نگهش داری.
داری چه غلطی می‌کنی؟
- می‌خوام شهپرت رو آزاد کنم. - چطوری؟
نگران نباش. فقط چرخ‌هات رو باز کن و با نشانگرها پرواز کن.
خیلی ناپایداره.
می‌دونم. یکم دیوونه‌وار به نظر میاد. فقط باهام بیا.
هردومون رو به کشتن می‌دی.
ای لعنت! بجنب!
اشکالی نداره. چیزی نیست. من حرفه‌ای‌ام.
نمی‌شه. لغوش کن.
برگرد، ۳۸۲. داری به برج می‌خوری.
راست می‌گه. باید عملیات رو لغو کنی.
فقط روی میت‌بال تمرکز کن. زاویهٔ حمله رو تنظیم کن.
حالا یه کم فشار احساس می‌کنی.
باشه، خیلی خب. یکی بهت بدهکارم، رفیق.
بیشتر از یکی بهت بدهکارم.
الان منو کارمند نمونهٔ ماه کردی.
می‌ذارن هواپیمام رو کنار ورودی پارک کنم.
می‌خوام به خانواده‌های گروگان‌ها بگم:
ما تسلیم نشده‌ایم.
و هرگز هم تسلیم نمی‌شویم.
و بهتون قول می‌دم از هر راه قانونی‌ای
برای آزاد کردن عزیزانتون از اسارت استفاده کنیم. اما باید این رو هم بگم...
- هی، چی گفت؟ - گفت ۷۵ سال دیگه هم زنده می‌مونم.
ای بابا. ببین، اون داروی جدیدی که بهت داده اثری داشته؟
گفتم که خوب شدم.
- اوه، خوب شدی؟ - ببخشید؟
طبق قوانین باید تا وقتی از بیمارستان مرخص بشی، روی ویلچر بمونی.
- جدی؟ - بی‌خیال. نه، نه، نه. نذار اینو به یه—
بابا، لازم نیست منو از این چیزها دور نگه داری.
من با چیزهای پراسترس خوب کنار میام.
ای خدا. خب، می‌خوان یه داروی جدید رو امتحان کنن.
روی موش‌ها جواب داده، پس باید برای منم خوب باشه.
هی، امشب می‌خوای بریم تِرف؟ یه استیک یا همچین چیزی بزنیم؟
- فکر کردم قراره دوستات رو ببینی؟ - شما دوستای منید.
خب، خیلی ممنون.
ولی اگه می‌خوای حالم رو بهتر کنی، برو با رفیقات مشروب بخور.
حداقل وانمود کن این‌قدر به خاطر من از زندگی‌تون نگذشتید.
تازه، امشب با اون دختره قرار دارم.
اوه، چه خوب.
شام و مراسم ختم.
خیلی عوضی‌ای.
محلهٔ گَس‌لَمپ
اوه، خواهش می‌کنم. نذار گورباچف گولت بزنه.
خب، راستش نمی‌دونم مشکل گورباچفه یا نه.
- به نظر من انگار... - اوه، نه.
- ...داره سعی می‌کنه یه‌سری اصلاحات انجام بده. - این یارو از دل دفتر سیاسی حزب بالا اومده.
یه کمونیست دوآتیشه‌ست.
- فارغ از این‌که خودش چی صداش می‌کنه. - کاپیتان آمریکا هم رسید.
- درست می‌گی. - راستش من تفاوت زیادی نمی‌بینم
بین سرمایه‌داری و کمونیسم.
- چی گفتی؟ کل نظام شوروی... - آخه چرا با دم شیر بازی می‌کنی، مرد حسابی؟
- ...برخلاف ذات انسانه. - عالیه، دیگه دهنش رو نمی‌بنده.
نمی‌تونی چیزی رو اصلاح کنی
- که از پایه خراب شده. - من که برای این کلاس ثبت‌نام نکرده بودم.
- نه، این کارو نکردی. - تو برای این دوره ثبت‌نام نکرده بودی.
- لنین، استالین، می‌دونی دیگه... - ما همین الان بیرون نرفتیم؟
این‌ها وانمود می‌کردن که ما توی یه... سلام.
که، می‌دونی، توی یه جامعهٔ بزرگ و شادِ اشتراکی زندگی می‌کنیم.
ولی به یه دلیل نامعلوم، این جامعهٔ اشتراکی همیشه به قیمتِ
آزادی‌های فردی تموم می‌شه.
- مواظب باش! - ببخشید. سلام. امشب با احتیاط برونید، قربان.
باشه. مثلاً خود منو در نظر بگیرید.
فکر کنم همه قبول داریم که من بهترین خلبان ناوگان سومم.
بومر، خودم می‌دونم که می‌تونی.
- چی؟ چی... این یارو اصلاً خجالت سرش نمی‌شه! - تروی، نجاتم بده.
- من خجالت نمی‌کشم؛ نباید هم بکشم. - نجاتم بده.
درسته، چون توی آمریکا بهترین بودن رو جشن می‌گیریم.
- آره. - به آدم‌های بزرگ پاداش می‌دیم.
می‌دونی اونجا اگه آدم بزرگی باشی چه اتفاقی می‌افته؟
چی می‌شه؟ بهشون بگو.
هیچی. فقط می‌شی یکی دیگه از رفقا.
- اون جامعه نیست... - شماها دارید پاچه‌خواریش رو می‌کنید؟
- ...اون یه زندانه. - چی؟
و هرکسی که برای فرار از اونجا نجنگه، خب، اون‌وقت می‌شه، می‌دونی...
- خودش بخشی از مشکله. - هرکسی؟
حتی غیرنظامی‌های بدبختی که فقط بدشانس بودن و اونجا به دنیا اومدن؟
سکوت یعنی همدستی.
- خلبان‌های تاپ‌گان! آره، چه خبر؟ - سلام رفیق.
می‌دونی، تو همچین لحظه‌هایی خیلی خوشحالم که اون فیلم رو ساختن.
- آهان. چه خبر؟ - آقایون.
فرمانده.
همه‌چیز مرتبه، قربان؟
می‌شه یه لحظه خصوصی صحبت کنیم؟
فقط ستوان کلی.
در جریان حرکت امروزت قرار گرفتم.
باشه، آره. یه فرصت دیدم که به بال‌پروازم کمک کنم
- و یه هواپیما رو نجات بدم، برای همین... - آروم باش، کلی.
نیومدم سرزنشت کنم.
تا حالا اسم عملیات بیگ‌برد به گوشت خورده؟
نه اون پرندهٔ بزرگِ برنامهٔ خیابون سسمی.
پس نه.
عملیات بیگ‌برد.
از سال ۱۹۷۱، سازمان شناسایی ملی ماهواره‌های جاسوسی به فضا می‌فرسته
تا بفهمه روس‌ها در مناطق دورافتادهٔ اتحاد جماهیر شوروی چه کار می‌کنن.
مشکل اینه که وضوح تصاویر محدوده.
پس گاهی مجبوریم یکی رو بفرستیم تا از نزدیک بررسی کنه.
به یه هواپیمای جاسوسی نیاز دارید.
می‌خواید من با هواپیمای جاسوسی پرواز کنم.
فردا ساعت چهار صبح به پایگاه هوایی رامشتاین در آلمان اعزام می‌شی.
اونجا در جریان جزئیات می‌ذارمت.
مأموریت فوق‌محرمانه‌ست، پس به کسی نگو داری می‌ری.
ممنونم، قربان. برای این فرصت. ممنونم.
نه، من از تو ممنونم؛ چون لیاقتش رو به دست آوردی.
هفتهٔ پیش تصاویری دریافت کردیم که نشون می‌داد
روس‌ها دارن شمال‌شرق نیاندوما سیلوهای موشکی می‌سازن.
یعنی منطقهٔ عملیات ما هزار و دویست مایل داخل مرز شورویه.
سی دقیقه برای رفت و سی دقیقه برای برگشت.
نزدیک‌ترین باند روس‌ها هم در اوس‌مینوئه، دویست مایل به سمت شرق.
همهٔ این‌ها نشون می‌ده روس‌ها از این محل برای ساخت عروسک ماتروشکا استفاده نمی‌کنن.
در ارتفاع هشتاد هزار پایی پرواز می‌کنی؛ بالاتر از برد سام‌ها.
عکس‌هات رو می‌گیری و بعد وِمُنوس؛ یعنی می‌زنیم به چاک.
اینجا فقط تو این‌کاره‌ای، کلی.
گفتید هشتاد هزار پا، قربان.
این از حداکثر ارتفاع پرواز یو-۲ بیشتر نیست؟
درسته. ولی قرار نیست با یو-۲ پرواز کنی.
اس‌آر-۷۱ بلک‌برد.
حداکثر سرعت: بالاتر از ماخ ۳؛ حداکثر ارتفاع: هشتاد و پنج هزار پا.
سریع‌ترین و مرتفع‌پروازترین هواپیمای دنیا.
چه خوشگله.
ولی یه هیولائه.
از موشک هم سریع‌تره.
لباس تمام‌فشار تنت می‌کنی.
ولی اگه بخوای بالای ماخ یک اجکت کنی،
جلوی تکه‌تکه شدنت رو نمی‌گیره.
اگه اشتباه می‌کنم اصلاحم کنید، قربان؛ ولی این عملیات نیروی هوایی نیست؟
یه عملیات سریه. برای سیا پرواز می‌کنی.
- یعنی منو از خدمت خارج می‌کنید. - موقتاً.
آموزشت با دوربین‌هایی که روی بلک‌برد استفاده می‌شن
تو رو بهترین گزینه برای این کار می‌کنه.
کمک‌خلبان یه خلبان نیروی هوایی می‌شی.
صبر کن. من می‌شم افسر رهگیری؟ خودم پرواز نمی‌کنم؟
این دفعه نه، ماهی مرکب.
سرگرد سندرز. ستوان کلی.
این سرگرد بیست‌وسه پرواز عملیاتی با بلک‌برد داشته.
- از آشنایی خوشحالم. - آها.
تا حالا با این هواپیما زیر آتش رفتی؟
اگه می‌رفتم، یعنی کارم رو درست انجام نداده بودم.
این عملیات نیروی دریایی برای آبجو خریدن نیست. شناسایی زور بازو نمی‌خواد، عقل بیشتری می‌خواد.
متوجه شدم. آره.
تو فقط چشمت به رادار باشه و بقیه‌ش رو بسپار به من.
گرفتم. باشه، یه هدف ناشناس دارم با—
یه تودهٔ گنده از استخون گونه و ابرو، درست روبه‌روم.
اینجا روی زمین هرچقدر می‌خواید همدیگه رو دست بندازید.
ولی اون بالا یا یکی هستید یا مرده‌اید. یادتون باشه.
متوجه شدم، قربان. ببخشید مسخرهٔ قیافه‌تون کردم.
آخه آدم همچین قیافه‌ای رو جز توی کابوس نمی‌بینه.
یا خدا، بابا.
بابا، من خوبم. خوبم.
فکر کردم چون شانست گرفت نیومدی خونه.
شاید همین‌طور باشه. معلوم می‌شه.
باید نگران باشم؟
نه، نه، نه، نه. این که— مثل آب خوردنه.
کدوم آب خوردن؟ لیبی؟
ایران؟
اون... راستش، یه پارک محرمانه‌ست.
- خب، خودتو توی دردسـ - نه، نه. هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم.
هیچ‌وقت. باید برم.
من... دوستت دارم، بابا.
منم دوستت دارم، رفیق.
باشه.
بهتره اون‌ها رو بذاری توی پوتینت.
ببخشید؟
اگه مجبور بشی اجکت کنی، این زنجیر ممکنه خفه‌ات کنه.
هر خلبون تازه‌کاری اینو می‌دونه.
آره؟ خلبونای تازه‌کار اینو می‌دونن؟
بررسی فشار مخزن.
فشارش ۱٫۳ پی‌اس‌آیه. آی‌جی‌وی رو روی حالت قفل می‌ذارم.
هابو ۴۳، چک‌لیست کامل شد؟
تأیید می‌شه. آی‌جی‌وی عادیه.
بررسی عملکرد دوربین OBC خوبه.
هابو ۴۳، باد ۲۶۵ درجه با سرعت پنج. برای برخاست از باند ۲۶ مجازید.
خب، سندرز، ازدواج کردی؟ بچه داری؟
تا وقتی سرهنگ نشم، اولویتم نیست.
منم همین‌طور. فکر می‌کنی به همین دلیل ما رو انتخاب کردن؟
هیچ وابستگی‌ای نداریم؟
می‌دونی، مجبور نیستیم حرف بزنیم.
می‌فهمی اگه رویات به حقیقت برسه، چی می‌شی؟
چی می‌شم؟
سرهنگ سندرز.
هیچ‌کس تا حالا به این اشاره نکرده؟
۱۷۰۰ گره.
و ۱۱ نوع سبزی و ادویه.
از این بالا، همه‌جا فقط یه تکه زمین بزرگه.
ارتفاع پروازی هشت-صفر-صفر.
دریافت شد.
توجه داشته باشید، اکنون در حال عبور از حریم هوایی شوروی هستید،
۵۱۲ مایل تا هدف.
دوربین OBC روشنه. آماده‌ام.
اوضاعمون چطوره؟
روی هدف مه غلیظیه. بعید می‌دونم تصویر واضحی بگیریم.
پایگاه، هابو هستم. دیدمون خیلی بده. راهنمایی کنید.
هابو، به ارتفاع پروازی چهار-پنج-صفر降 بیایید.
هر چیزی یه بار اول داره.
دریافت شد. چهار-پنج-صفر.
همینه.
فیلم داره حرکت می‌کنه. هدف رو می‌بینیم.
براوو زولو. به ارتفاع برگردید و به پایگاه برگردید.
هدف ناشناس، یک-نه-صفر-ده.
لعنتی.
یک میگ در جهت ساعت پنج می‌بینم. اختلال الکترونیکی فعاله و داره کار می‌کنه.
چرا گردش می‌کنی؟ سرعت هوایی‌مون کم می‌شه.
از پسش برمیام.
نه، از پسش برنمیای. اون بهمون نزدیک‌تر می‌شه.
دیدی کلی؟ واسه همینه که تو می‌شی میمونِ صندوق عقب و من می‌شم یهـ...
ساندرز؟ ساندرز، صدامو داری؟
هابو ۴۳، حالت دفاعی. به سمت شرق فرار کن.
صد مایلیِ غربِ پچورا.
خلبان واکنش نشون نمی‌ده و کنترل هواپیما رو کاملاً از دست دادم.
لعنتی، بجنب.
موتور سمت راست خم شده.
می‌دی، می‌دی، می‌دی.
هابو ۴۳، عرض جغرافیایی ۶۵٫۱۸، طول جغرافیایی ۷۲٫۱۰.
مجبورم اجکت کنم.
با این سرعت نمی‌تونی اجکت کنی، اساسین!
می‌دونم، می‌دونم.
همینه. بیا این بالا.
باشه.
این دیگه چیه؟ هی!
خوبه. نمردی.
تو کی هستی؟ من کجام؟
خب، اسم من نیکولای اوستینوفه.
ولی می‌تونی نیک صدام کنی.
و تو خونهٔ منی.
خوش اومدی. باعث افتخاره.
چرا منو به تخت بستی؟
بستمت که حین عمل تکون نخوری.
منظورت از عمل چیه؟
اون چوبی که توی پات بود. درش آوردم و یه رگ رو ترمیم کردم.
خون زیادی ازت رفت.
خیلی جیغ زدی، ولی تقصیر من بود
چون داروی بیهوشی درست‌وحسابی ندارم.
می‌ت... می‌تونی حالا بازَم کنی؟
البته. به‌زودی، آره.
ولی الان باید استراحت کنی تا روند بهبودت ادامه پیدا کنه. آها.
آها، باشه. این... این همه وسایل آمریکایی دیگه چیه؟
این همه... خب، شاید باورت نشه، ولی من خیلی کشور شما رو تحسین می‌کنم.
دموکراسی و فرهنگتون رو.
و غذاتون رو.
تا حالا مک‌دونالد نخوردم، ولی فکر کنم عاشقش بشم.
تقریباً می‌شه گفت بهش وسواس پیدا کردم.
اوه، جدی؟
رویام اینه که یه روزی توی آمریکا زندگی کنم.
با یه وسیلهٔ نقلیهٔ تفریحی، از این سر آمریکا تا اون سرش رانندگی کنم.
- چه باحال. - هنوز نمی‌دونم...
چه کاری انجام بدم.
ولی می‌دونم اونجا، هر چیزی ممکنه.
آره.
یه چیزی دارم که می‌خوام بهت نشون بدم.
این خیلی خاصه، ولی حسابی هم غیرقانونیه.
آدم ممکنه به‌خاطر داشتنش بره زندان.
بیشتر از صد بار تماشاش کردم.
و هر بار تصور می‌کنم من همون مردِ توی فیلمم.
و کارهایی رو می‌کنم که اون می‌کنه.
می‌دونی، اینجا فیلم‌های آمریکایی زیاد به دستمون نمی‌رسه.
ولی پارسال یه نسخهٔ قاچاق پیدا کردم...
از تاپ گان.
و همهٔ باورهایی رو که دربارهٔ مردم شما داشتم، برام تأیید کرد.
بعد هم یه روز، یهو دیدم شما اینجایید.
مثل مشیت الهی از آسمون افتادید پایین.
- گوش کن، نیکولای. من... - بس کن!
نیک. منو نیک صدا کن.
نیک. من تروی‌ام.
- تروی، از آشنایی باهات خوشحالم. - نیک، ممنونم که زخم‌هامو بستی.
ولی همون‌طور که می‌تونی تصور کنی، واقعاً باید راه بیفتم.
من پشت خطوط دشمنم.
البته نه اینکه... نه اینکه تو دشمن باشی. مگه نه؟
دقیقاً برعکس، تروی. من بزرگ‌ترین طرفدارتم.
خوبه. خیلی خوبه.
پس می‌فهمی چرا باید از مرز رد بشم.
البته. نزدیک‌ترین مرز، مرز فنلانده.
چقدر فاصله داره؟
دو هزار کیلومتر.
لعنتی.
دو سال گذشته.
چرا وقتی چرنینکو مُرد، این کارو نکردی؟
هیچ لذتی نمی‌برم از اینکه تصویر مردی رو به دیوار بزنم
که داره کشورم رو نابود می‌کنه.
گورباچف می‌گه داره نجاتش می‌ده.
هنوز یادمه وقتی روسیه یک امپراتوری بود.
نصف دنیا زیر نفوذ ما بود. حالا به وضعمون نگاه کن.
داریم توی یه جنگ بی‌خون‌ریزی به یک ابرقدرت بی‌روح می‌بازیم.
و این احمق کچل می‌خواد ما به دشمنمون نزدیک‌تر بشیم.
چیه؟
یک هواپیمای جاسوسی آمریکایی بالای خورووایا سرنگون شده.
فکر می‌کنن یکی از خلبان‌ها اجکت کرده.
محل سقوط رو تحت کنترل گرفتن؟
هنوز نه. ژنرال کورژف داره عملیات جست‌وجو رو هدایت می‌کنه.
دیگه نمی‌کنه.
گوس! گوس، طاقت بیار!
خدای من.
گوس و ماوریک فقط کمک‌خلبان هم نبودن.
بهترین دوست‌های هم بودن.
بله، همین‌طور بود.
اینجا همون جاییه که مردی که فیلم رو می‌گرفته می‌ره دستشویی.
یادت میاد اینجا چه اتفاقی می‌افته؟
نه، یادم نمیاد. خیلی شرمنده‌ام.
اشکالی نداره. گوشتت چطوره؟
اوه، خب، خیلی خیلی سفته.
ولی حداقل ترشه. پس...
آره، زمستون‌ها پیدا کردن خرس تازه سخته.
من دارم خرس می‌خورم؟
آره، چهل کیلو ازش توی زیرزمینم دارم.
هرقدر می‌خوای بخور.
ممنون. این چیه؟
ساموگون. خودم از چغندر درستش می‌کنم.
توی بشکه.
که مزهٔ چغندر نمی‌ده.
اوه، خیلی ممنون.
دیدم روی لباس پروازت اسم رمزت «آدمکش»ه.
می‌تونم بپرسم این اسم از کجا اومده؟
این داستانیه که فقط من و دوستام ازش خبر داریم.
آهان، فهمیدم.
امیدوارم یه روزی من و تو هم این‌قدر با هم صمیمی بشیم.
حتماً. فکر کنم دیگه باید برم.
فقط اگه بازَم کنی، راه می‌افتم.
ولی اگه بازت کنم، می‌ری.
بله. همین رو گفتم.
فکر نکنم شرایطت رو درک کرده باشی.
هزاران کیلومتر بین تو و امنیت فاصله‌ست.
ارتش سرخ همین حالا دنبالت می‌گرده.
و وقتی پیدات کنن، تحویلت کاگ‌ب می‌دن.
و این سرنوشتیه که برای هیچ‌کس آرزو نمی‌کنم.
باور کن، اینجا پناهگاه امن توئه.
نمی‌تونم اینجا بمونم.
فقط تا وقتی جنگ سرد فروکش کنه.
جنگ سرد چهل ساله که ادامه داره.
دقیقاً. دیگه چقدر می‌تونه طول بکشه؟
باشه، باشه. می‌دونی چیه، احتمالاً حق با توئه.
ببین، من... با این وضعی که دارم، این کار رو امتحان کردن دیوونگیه.
و اگه بذارم بری، خودم دیوونه‌ام.
درسته. ببین، باشه.
پس این کار رو می‌کنم... می‌مونم تا رفتن امن بشه.
- عالیه. - خوبه.
می‌خوای... می‌خوای تا اون موقع منو بسته نگه داری؟
معلومه که نه. فقط لازم بود بدونم می‌تونیم به هم اعتماد کنیم، مگه نه؟
کاملاً بهت اعتماد دارم. نیک، ممنون.
- آره، قابلی نداشت. - آره.
قراره خیلی بهمون خوش بگذره.
خوبه.
این بهتره. باشه.
ببخشید، نیک.
لطفاً بمون.
چطور این‌قدر چالاکی؟
گیوتین خیلی مؤثریه.
داری به خودت آسیب می‌زنی. بیا دیگه تمومش کنیم.
باشه. تو بردی.
عالیه.
کلیدها رو پیدا کن. کلیدها.
هی! برگرد داخل، رفیق.
برات چای درست می‌کنم.
لطفاً منو به سفارت آمریکا در مسکو وصل کنید. سریع.
سری--
این برای توئه. دارم انگلیسی تمرین می‌کنم.
باشه. نه، نه، نه. هی، هی، هی.
دارم می‌رم، باشه؟ من...
باشه، به حرفم گوش کن. چیزی نیست. این...
نکن...
باشه.
نیکولای!
چه کار کردی؟
این باید حسابشون رو صاف کنه.
تو کی هستی؟ کجا این‌طوری جنگیدن رو یاد گرفتی؟
مطمئنم اگه زخمی نبودی، از پسشون برمی‌اومدی.
آموزش‌های رزمی آمریکایی‌ها خیلی بهتر از آموزش‌های ماست.
«ما»؟ تو نظامی بودی؟
مهم نیست.
برای من مهمه. می‌خوام بدونم با کی اینجا نشستم.
سال‌ها پیش، مأمور امنیت دولتی بودم.
صبر کن. تو کاگ‌ب بودی؟ برای اونا چه کار می‌کردی؟
الان دیگه هیچ‌کاری.
من فرماندهی یه... گروه عملیات مخفی رو به عهده داشتم.
ضداطلاعات. بازجویی.
آها، پس یه هیولایی.
فکر می‌کردم دارم به نفع کشورم عمل می‌کنم.
آره، حتماً.
اما وقتی دخترم اون‌قدر بزرگ شد که بپرسه سر کار چه کار می‌کنم،
اون‌قدر خجالت می‌کشیدم که نمی‌تونستم بهش بگم.
می‌دونی، وقتی آدم کاری رو برای مدت زیادی انجام بده،
دیگه فقط کاری نیست که انجام می‌ده.
می‌شه بخشی از وجودش.
پس باید باور کنم که همین‌طوری قید همه‌چیز رو زدی،
اومدی این بالا و شدی گریزلی آدامز؟ درسته؟
باید تا جایی که می‌تونستم از اون حکومت دور می‌شدم.
و باید تا جایی که می‌تونم از تو هم دور بمونم.
به حرفم گوش کن. اگه هنوز اون هیولا بودم، چرا باید پناهت می‌دادم؟
چرا باید ازت مراقبت می‌کردم و با اون مردها توی بار درگیر می‌شدم؟
من به دشمن جمهوری کمک کردم.
مجازاتش اعدامه.
ممنونم که کمکم کردی.
- ببخشید که آتیشت زدم. - می‌خواستی برگردی خونه.
خیلی هم به دردم خورد.
حتی نتونستم با سفارت تماس بگیرم.
حتی اگه می‌گرفتی هم، فقط مأمورهای امنیت دولتی رو می‌کشوندی دم در خونه‌مون.
دولت همه تماس‌ها با سفارت‌های خارجی رو کنترل می‌کنه.
- اگه با این تماس بگیرم چی؟ - اون دیگه عتیقه‌ست.
تو بهترین شرایط، فقط سی کیلومتر برد داره.
تنها راهش اینه که به یه آلتای دسترسی داشته باشی.
- چی؟ - یه تلفن رادیویی سیاره.
ردگیری نمی‌شن. کنترل هم نمی‌شن.
باشه. چطور می‌تونم یکی از اون‌ها گیر بیارم؟
نمی‌تونی. فقط در اختیار مقام‌های بلندپایه دولته.
حدس می‌زنم این اطراف از اون مقام‌ها زیاد نباشه؟
نه. اینجا نیست.
- اون بیرون، توی دریاچه... البته دریاچهٔ وژِه. - دریاچهٔ وژِه؟
خیلی از اعضای شورای عالی اونجا ویلا دارن.
نزدیکه؟
تقریباً وسط راه بین اینجا و مسکوئه.
عالیه! یه آلتای می‌دزدیم،
به سفارت زنگ می‌زنم و اونا منو از این جهنم می‌برن بیرون.
چی؟
تو نجات پیدا می‌کنی، ولی من...
آره.
اگه با خودم ببرمت آمریکا چی؟
شوروی‌ها اجازهٔ مهاجرت ندارن، تروی.
نه، معمولاً ندارن. ولی من یه خلبانِ سرنگون‌شده‌ام.
من قهرمان ملی می‌شم. احتمالاً مدال افتخار هم بهم می‌دن.
محاله سفارت بتونه به من نه بگه، نیک.
متأسفانه به این سادگی‌ها نیست.
یه دختر توی مسکو دارم. بدون اون نمی‌تونم برم.
با خودمون می‌بریمش.
اون نمیاد. باور نداره که من عوض شدم.
باهاش حرف بزن. کاری کن باورش بشه.
روس‌ها مثل مردم شما با راحتی احساساتشون رو بروز نمی‌دن.
خودت گفتی رؤیات اینه که آمریکایی بشی.
پس مثل آمریکایی‌ها رفتار کن.
نیک، کمکم می‌کنی؟
خیلی وسوسه‌انگیزه، ولی خیلی هم خطرناکه.
هی، دیگه وقتش نرسیده که
«سوار بشیم و بریم توی منطقهٔ خطر»؟
کِنی لاگینز.
این شوخی رو می‌فهمم.
پس توافق کردیم؟
بذار اول نوشیدنی‌مو تموم کنم، بعد تصمیم می‌گیرم.
البته.
به سلامتیِ این توافق می‌نوشم.
نوش جان.
بابا، بی‌خیال،
این که کوچیک‌ترین لیوان دنیاست!
رفیق، کمکی از دستم برمیاد؟
الکساندر وولکوف، امنیت کشور. می‌تونم بیام تو؟
تا جایی که می‌فهمم، اینجا تنها زندگی می‌کنید؟
بله.
موضوع چیه؟
یه هواپیما دوازده کیلومتری اینجا سقوط کرده.
از اهالی محل می‌پرسیم چیزی شنیدن یا چیز مشکوکی دیدن یا نه.
نه، قربان.
متوجه شدم.
دخترمه، آنا.
شما عضو کاگ‌ب بودید؟
از کجا...
انگشتر مُهرتون.
کدوم واحد؟
گروه آلفا.
به‌خاطر خدمتت بهت تبریک می‌گم.
چی شد که ولش کردی؟
ذهنم داشت کند می‌شد.
به نظرم ذهن خیلی تیزی داری.
اینجا پایین چیه؟
زیرزمینِ انباری.
به خاطر من یه نگاهی بنداز.
هیچی نیست.
خیلی خب.
مچت رو گرفتم!
ساموگون؟
بله...
می‌دونی که تقطیر مشروب توی خونه خلاف قانونه؟
ببخشید، رفیق وولکوف. نمی‌دونستم...
خواهش می‌کنم.
یه معامله باهات می‌کنم.
یه لیوان با من می‌خوری
و این راز بین خودمون می‌مونه.
البته.
مزهٔ چغندر رو هم می‌تونی حس کنی.
خیلی ممنون.
منو یاد عرق دست‌سازی می‌اندازه که سال ۶۸ توی پراگ می‌خوردیم.
اون موقع یه ستوان دومیِ ساده بودم.
دو ماه توی پادگان موندیم و کار چندانی برای انجام دادن نداشتیم.
پس مشروب می‌خوردیم.
حتماً دلت براش تنگ شده.
رفاقت‌هاش.
فداکاری‌هایی که برای میهن‌مون می‌کنیم.
هر روز بهش فکر می‌کنم.
خب،
ممنون بابت مهمان‌نوازیتون.
باید به بررسی‌م ادامه بدم.
حتماً.
اگه دوباره لازم شد صحبت کنیم، می‌تونم همین‌جا پیداتون کنم؟
اگه چیزی به ذهنتون رسید،
درنگ نکنید و زنگ بزنید.
امیدوارم همیشه سلامت باشید.
شما و دخترتون.
یا مسیح!
فکر کردم می‌خوای ازش بخوای برای شام بمونه.
- اوضاع بده. - یعنی چی؟ اون که رفت.
با مردهای بار صحبت می‌کنه. اونا ما رو شناسایی می‌کنن.
باید همین الان بریم.
خب، یه چیزی بهت بگم. این ساموگون حسابی می‌سوزونه.
جلو و عقب، نیک.
نمی‌دونم رانندگی از اون مسیر امنه یا نه.
وقت امن موندن نداریم.
ریش تو داره می‌ره توی دهنم.
باشه. می‌شه فقط، مثلاً... فقط دست‌هات رو بذاری روی فرمون
یا یه کم آهسته‌تر بری؟
نمی‌دونیم هنوز ردی‌مون رو زده‌ن یا نه.
باید قیافه‌مون رو عوض کنیم.
خب، اگه بزنیم به یه درخت، قیافه‌مون عوض می‌شه.
تا دریاچهٔ وُژه چقدر راهه؟
سه روز.
ولی ما یک‌روزه می‌رسیم.
چطوری؟
- قرار نیست رانندگی کنیم. - داری چی کار می‌کنی؟
دنبال وانت من می‌گردن.
که چی؟
بهتره پیاده شی.
چی؟ چرا؟
آره.
این دریاچه‌ست؟
می‌تونستی بهم بگی می‌خوای این کارو بکنی.
معذرت می‌خوام. فکر کردم با روش‌های معمول گم‌کردن رد آشنایی.
خلبان‌ها رو با این روش‌ها آموزش نمی‌دن؟
نه، نیک. نه، به ما یاد نمی‌دن هواپیماهامون رو توی دریاچه‌های یخ‌زده قایم کنیم.
کجا می‌ریم؟
ایستگاه قطار. از این‌طرف.
به یه شکلی، ریشت هنوز داره به دهنم حمله می‌کنه.
واحدهای ما دارن حاشیه‌های شمالی و شرقی جنگل رو می‌گردن.
خلبان دوم اینجا فرود اومده.
جسدش نیست؟
زنده مونده.
برف ردش رو پوشونده.
پوتینش.
منتظریم تجهیزات لازم برای بیرون‌آوردنش برسه.
این رو نگه دار.
عکسش رو پیدا کن.
عکس رو به همهٔ نیروهای امنیتی نشون بده.
نمی‌شد نزدیک‌تر به مرز ما رو بزنن؟
ما؟
آره، یه کمک‌خلبان داشتم، سندرز. اون...
نتونست جون سالم به در ببره.
متأسفم.
عوضی بود، ولی حقش بیشتر از اینا بود.
خلبان جنگنده بودن شجاعت زیادی می‌خواد.
فکر کنم همین‌طوره، آره.
تمام چیزی بود که همیشه می‌خواستم انجام بدم.
راستش، می‌خواستم مثل پدرم برای نیروی دریایی کشتی بسازم.
بعد، وقتی هشت سالم بود، منو برد سوار ناو یو‌اس‌اس رندالف
تا فرودهای آموزشی اف-۹ها رو تماشا کنم...
و دیدم اون خلبان‌ها چطور روی عرشهٔ پرواز راه می‌رفتن
درحالی‌که کلاه‌هاشون دستشون بود، و همه، حتی پدرم،
طوری بهشون نگاه می‌کردن انگار خدا بودن، و بعد...
دیگه کارم تموم بود. عاشقش شده بودم.
پس می‌خواستی خدا بشی.
می‌خواستم به کشورم خدمت کنم. فکر کنم اینو درک کنی.
ترس باعث شد به کشور خودم خدمت کنم.
به ما گفته بودند آمریکا نابودمون می‌کنه.
که طمع و بی‌وجدانی شما باعث نابودی بشریت می‌شه.
و به ما یاد داده بودند شما چرخ‌دنده‌های یه ماشین عظیمِ دنیا‌کشید.
به هر دومون دروغ تحویل داده بودند.
به من دروغ تحویل نداده بودند.
این خروشچف بود که گفت: 'ما شما رو دفن می‌کنیم.'
ریگان هم به ما می‌گفت امپراتوری شر. فکر می‌کنی همه‌مون شریریم؟
فکر می‌کنم مغزت رو شست‌وشو دادن.
محصول همون نظامی هستی که توش بزرگ شدی.
ولی تو محصول نظام خودت نیستی، تروی؟
با این بازجویی‌های کاگ‌ب‌ای سعی نکن سرم کلاه بذاری.
می‌خوام یه کم چشم بذارم روی هم.
لطفاً وقتی رسیدیم استاروکُستیانتینیفسکه بیدارم کن.
دلیلی نمی‌بینم که نتونم این کارو بکنم.
نیک، بیدار شو.
فکر کنم باید قطار عوض کنیم.
حالا تبخال تناسلی هم گرفتم.
نیک، جدی می‌گم، باید بیدار شی.
تو پوشه رو نگاه نکن.
آره، داره به دوستاش نشونش می‌ده.
خواب خوبی بود؟
رفقا، من افسر کاگ‌ب هستم.
دارم این زندانی رو تحویل مافوق‌هام می‌دم.
چرا باید حرفت رو باور کنیم؟
چرا باید به هم‌رزمای خودم دروغ بگم؟
همین الان به حرفم گوش کن!
این کارو می‌کنم تا این‌طور به نظر بیاد
- که تو زندانی منی. - باشه.
ولی این حقه زیاد دووم نمیاره.
سی ثانیه دیگه این قطار وارد تونل می‌شه.
یه لحظه‌ای هست تا چراغ‌های واگن روشن بشن.
هی!
خیلی متأسفم.
این دیگه چه کوفتیه؟
همون لحظه به سمت جلوی قطار می‌دویم.
رفیق.
این مدارک ده ساله که منقضی شدن.
جدی؟
هر دوتون رو بازداشت می‌کنم.
چرا؟
اونجان!
جلوشون رو بگیرین!
ما رو سوار چی کردی؟ یه قطار لعنتیِ نظامی؟
باید بپریم.
خب، با سه. دو، یک.
یا خدا.
- داریم به آخر قطار می‌رسیم. - تا وقتی اول از تونل خارج بشیم، مهم نیست.
نزدیکه خارج بشیم.
شاید باید صبر می‌کردیم جنگ سرد تموم بشه.
باید برای امشب یه سرپناه پیدا کنیم.
فکر می‌کنی اینجا هتل رد روف این پیدا بشه؟
نمی‌دونم چیه.
کجا می‌ری؟
دارم دنبال یه پناهگاه می‌گردم.
این‌ها رو می‌شناسی؟
نه. آخه چرا باید بشناسمشون؟
- بهش چی گفتی؟ - گفتم سردمونه و گرسنه‌ایم.
و همین‌طوری راهمون می‌ده تو؟
تو که می‌گفتی همه‌مون شیطان‌صفتیم.
ودکا.
- اون... - می‌گه: 'نوش جان.'
باشه، ممنـ... نه، ممنون.
باشه.
مطمئنی آوردن یه آمریکایی به اینجا فکر خوبیه؟
بهشون گفتم پسرخاله‌م هستی.
اگه عکس منو توی تلویزیون دیده باشن چی؟ ممکنه به مقامات خبر بدن.
اینجا تلویزیون می‌بینی؟
- شاید توی اتاق بغلی باشه. - اتاق دیگه‌ای می‌بینی؟
- نه، اتاق دیگه‌ای... - خواهش می‌کنم.
...نمی‌بینم. باشه. ممنون. خیلی خب.
خیلی خوشمزه به نظر میاد.
این بچه دیگه کیه؟
حدس می‌زنم این‌ها پدر و مادرش نیستن، درسته؟
البته اگه بودن، خیلی چیزها رو توضیح می‌داد.
اسمش گورگوئه.
پدر و مادرش مجبور شدن برای پیدا کردن کار برن مسکو.
برای همین حالا اینجا پیش پدربزرگ و مادربزرگش می‌مونه.
اوه، سلام. سلام، گورگو. چه خبر؟
باشه. فقط اینو می‌کشم کنار.
پدر و مادرش براش پول می‌فرستن، ولی هر روز زندگی براشون یه struggleـه.
بعضی وقت‌ها باید انتخاب کنن زغال برای بخاری بخرن یا غذا برای سفره.
آره؟
خب، پس چرا... چرا باید راهمون بدن تو؟
اگه یکی توی آمریکا می‌اومد دم در و کمک می‌خواست،
مگه راهش نمی‌دادن تو؟
معلومه که می‌دادن.
ممنون.
جالبه. این‌همه راه برای جنگیدن با ما بهتون یاد دادن،
ولی هیچ‌وقت حتی اولین چیز رو درباره ما یاد نگرفتین.
پرنده باکلان رو می‌شناسی؟
تو... چی؟ امشب از این شاخه به اون شاخه می‌پری.
باکلان موقع شکار ماهی تا هجده متر زیر آب شیرجه می‌زنه
و بیشتر از یک دقیقه زیر آب می‌مونه.
دور از محیط خودش؛ کاملاً بی‌دفاع.
اما تنها راهی که پرنده می‌تونه ماهی‌ها رو بفهمه
اینه که باهاشون شنا کنه.
فقط می‌خوام...
همه‌مون توی یه اتاق می‌خوابیم؟
ظاهراً دریاچه وُژه همین پایینِ این جاده‌ست.
هی. هی...
ببین، این... این...
این مال توئه. بگیرش.
نه، نه، این کمترین کاریه که از دستم برمیاد.
بگیرش.
باشه. خیلی خب، ممنون.
باشه.
حس خوبی داشت. خیلی خب.
نذاریم خانممون حسودی کنه. خیلی خب.
برو پی کارت.
حرکت خیلی قشنگی بود.
ارزشش از درآمد یک سالش بیشتره.
شاید بالاخره بتونن برای گورگوی کوچولو یه قفس درست‌وحسابیِ قفل‌دار بخرن.
می‌دونی، از خیلی جهات دلم براش می‌سوزه.
برای گورگو؟
آره، گورگو.
- اون یه شیطانه، نیک. - فقط عجیبه.
من توی چشم‌های یه شیطان نگاه کردم.
آره، اون‌ها محافظ خصوصی نیستن. کاگ‌ب‌ان.
فقط یه مقام حزبی همچین محافظتی داره.
پس هر کسی که توی این ویلا زندگی می‌کنه
- یه تلفن آلتای داره؟ - به احتمال زیاد.
توی راه ورودی ماشینی نیست. یعنی طرفمون توی شهره، ولی خونه نیست.
چه به‌موقع.
پس چطور می‌خوای از دست اینا رد بشی؟
دارن طبق الگوی گشت استانداردِ وُسمِرکا حرکت می‌کنن.
فقط باید صبر کنیم تا شکافِ سِرِدینا ایجاد بشه.
- پس دنبالت بیام؟ - تو دنبالم میای.
داری چی کار می‌کنی؟
دنبال کانال ارتباطی‌شون می‌گردم.
آره، پیداش کردم.
برو. برو، برو.
این ترفند رو توی کاگ‌ب یاد گرفتی؟
نه. پیشاهنگان جوان. مثل پیشاهنگ‌های شما.
خب، پیشاهنگ‌ها به من یاد دادن با یه تکه چوب یه ماشین خیلی کُند بسازم.
اگه یه وقت به دردت بخوره.
نمی‌خوره.
باز هم پیشاهنگان جوان؟
کاگ‌ب.
باشه، تو طبقه بالا رو بگرد. در تماس بمون.
گرفتم.
صبر کن، وایسا. نمی‌دونم این تلفن چه شکلیه.
یه کیف‌دستی کوچیک. تقریباً هم‌اندازه یه بچه‌ست.
فهمیدم.
و این هم همونیه که تصمیم گرفتن قاب بگیرن.
چه جالب.
نیک.
تروی، تلفنه دست منه.
آه، عالیه. می‌تونیم باهاش برای این بچه روان‌درمانگر خبر کنیم.
- بفرما. - اوه، عالیه.
وقتی به فاصله امنی از خونه رسیدیم،
اون‌وقت می‌تونی تصمیم بگیری.
اون زنش نیست.
آها.
همراه جنسیشه.
این رو خودمم می‌بینم. ممنون.
می‌خواستم بپرسم، حالا که به هم نزدیک‌تر شدیم،
می‌گی چرا بهت می‌گن آدمکش؟
جدی؟ واقعاً الان اینو ازم می‌پرسی؟
خیلی کنجکاوم.
محرمانه‌ست.
فکر کردم به هم نزدیک‌تریم.
نیستیم.
اوه، داره لباس‌هاشو درمیاره.
باشه. من... لازم نیست لحظه‌به‌لحظه‌شو برام تعریف کنی.
- ولی ممنون. - امیدوارم این فقط پیش‌نوازی باشه
و برای رابطهٔ جنسی برن طبقهٔ بالا.
گرمای نفست داره گوشمو می‌سوزونه.
لعنتی! خانواده‌من!
گفتی فردا میان!
زود باش!
اون‌طرف نه! می‌بینتت!
برو اون‌جا!
اوه، داره میاد این‌جا.
تو کی هستی؟
دزدیم.
نادیا! این‌جا چه کار می‌کنی؟
زود راه افتادیم که توی ترافیک نمونیم.
از دیدن ما خوشحال نیستی؟
معلومه که خوشحالم.
خیلی سردرد دارم. یه کم شراب می‌خوام.
من میارم.
تو بشین.
و حالا مرده هم داره میاد.
از صبح سرم داره می‌ترکه.
تو رو خدا دیگه ناله نکن. صدات مثل بچه‌ها شده.
برات وان رو آب می‌کنم.
هولم نکن.
امروز رانندگی خیلی خسته‌کننده بود.
- بله؟ - آقا، با شما کار دارن.
این موقع شب؟
اگه واقعاً همون کسیه که می‌گه، بهتره این تماس رو جواب بدی.
کنسول‌یار هِنسی هستم. با چه کسی صحبت می‌کنم؟
ستوان تروی کِلی هستم. شمارهٔ پرسنلی نیروی دریایی آمریکا: E02-77-41.
پشت خطوط دشمنم و فوراً به تخلیه نیاز دارم.
صبر کن، ستوان. ممکنه این خط امن نباشه.
دارم با یه بی‌سیم رادیویی آلتا‌ی روسی تماس می‌گیرم.
محاله بتونن این تماس رو شنود کنن.
- اینو از کجا گیر آوردی؟ - مهم نیست.
باشه، ببین، اگه موقعیت تقریبی‌مو بهت بدم،
چقدر طول می‌کشه یه تیم جست‌وجو و نجات بفرستی؟
باشه، صبر کن.
این‌قدرها هم ساده نیست.
تو توی یه عملیات سری بودی.
آمریکا نمی‌تونه حضور تو رو توی این کشور به رسمیت بشناسه.
تخلیه‌ات از خاک روسیه یعنی اعتراف کنیم که مشغول جاسوسی بودیم.
پس من باید چی کار کنم؟
اگه بتونی خودت رو به مرز یا سفارت‌مون توی مسکو برسونی،
اختیار تام برای نجاتت داریم.
می‌تونیم برت گردونیم خونه. وسیله نقلیه داری؟
آره، دارم.
یه چیز دیگه هم هست. یه مرد روس هست.
تا حالا کمکم کرده.
اسمش نیکه... نیکولای اوستینوف. به خودش و دخترش قول پناهندگی دادم.
باید این موضوع رو با سفیر هماهنگ کنم.
خب، همین کار رو بکن. وقتی رسیدیم مسکو بهت زنگ می‌زنیم.
محل خروج رو بهت گفتن؟
آره، سفارت آمریکا توی مسکو. می‌خوان ما بریم پیش اون‌ها.
ولی تو قهرمان آمریکایی هستی. چرا خودشون نمیان دنبالت؟
فکر کنم مسائل مهم‌تری در میونه.
باشه. اول باید بریم دخترم رو برداریم.
بهش پیغام می‌دم و آدرسش رو می‌پرسم.
- نمی‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟ - زیاد جاش رو عوض می‌کنه.
البته یه خبر خوب هم هست.
چه خبری؟
یه ضبط کاست داریم.
دوازده ساعت از همون یه نوار.
بابای توی اون آهنگه کیه؟
می‌دونی، خودمم همیشه برام سؤال بوده.
امشب دیگه برای رفتن به سفارت خیلی دیر شده.
پیش دخترم می‌مونیم.
اگه راهمون بده.
مسکو همیشه این‌قدر عصبیه؟
دارن برای رژه اول ماه مه که فرداست آماده می‌شن.
جشن قدرت شوروی.
خیابون‌ها پر می‌شن از سرباز و سلاح.
ما توی آمریکا فقط یه... مثلاً بادکنک اسنوپی داریم.
روز شکرگزاری. خیلی خسته‌کننده‌ست.
فکر کنم بهتره خاموشش کنیم.
اینجا بود که گوشی آلتایِ معاون رئیس دوخوف دزدیده شد.
فقط ۹۰ کیلومتر جنوب اینجا،
در خط راه‌آهنی که نیروهامون با اهداف درگیر شدن.
سرقت چه ساعتی اتفاق افتاد؟
حدود ساعت ۲۱.
اینجا. ساعت ۲۲:۱۴ با سفارت آمریکا تماس گرفته شده؛ همون موقعی که سیستم نظارت خاموش شد.
حتماً کار خودش بوده.
داره میاد سراغ ما.
به دبیرکل اطلاع می‌دم.
نه.
خودم می‌خوام به دوست آمریکایی‌مون خوشامد بگم.
اینجا جای خوبیه.
قشنگ نیست؟
- این برای چیه؟ - دنبالم بیا.
مطمئنی ۷۰۹ـه؟
۸۰۹ـه. بیا، از پله‌ها می‌ریم.
اوه، بی‌خیال.
یادته ماشین رو بردی روی یخ
و بعد بدون اینکه بهم خبر بدی، غرقش کردی؟
اینجا هم همون حس رو دارم.
سلام، آنا.
یه خونهٔ امن داری که بتونیم ازش استفاده کنیم؟
آره.
سلام.
خب، این دیگه چه بساطیه؟
چهار تا مأمور امنیتی ساختمان رو زیر نظر گرفته بودن.
ولی نمی‌تونن ما رو بگیرن.
طبقهٔ هشتم.
خونه مال خودته یا اجاره‌ایه؟
آنا، بیا.
راستی، من ترویم.
- آنا. - خوشوقتم.
خب، اول صبح،
تروی با تلفن آلتای به سفارت زنگ می‌زنه
و هر سه‌مون می‌تونیم برای همیشه از اینجا بریم.
همهٔ اینا واقعیه؟ تو خلبان نیروی هوایی هستی؟
نه، خلبان نیروی دریایی‌ام.
ما هم هواپیما داریم، هم کشتی. می‌دونم، یکم گیج‌کننده‌ست.
می‌دونی چقدر گذشته از وقتی با هم حرف زدیم؟
چرا فکر کردی باهات میام؟
فرصتیه برای شروع دوباره.
من مثل تو نیستم.
نمی‌خوام فرار کنم برم توی جنگل و قایم بشم.
ترجیح می‌دم همین خونه‌ای رو که دارم بهتر کنم.
اگه بمونی، در امان نیستی.
من هیچ‌وقت اینجا در امان نبودم.
اگه می‌تونی، برو آمریکا.
خیلی چیزها هست که بابتشون باید احساس گناه کنی.
ولی ترک کردن من نباید یکی از اون‌ها باشه.
اجاق کار می‌کنه؟
چی؟ می‌خوای اینجا رو هم منفجر کنی؟
دارم چای درست می‌کنم.
اوه، منم چای می‌خورم.
یه جورایی مبارز آزادی هستی؟
سازمانی که توش کار می‌کنم برای حقوق بشر فعالیت می‌کنه.
اینجا همچین کاری رو اجازه می‌دن؟
فقط چیزهایی رو می‌تونن ممنوع کنن که ازش خبر داشته باشن.
و فقط می‌تونن کسانی رو مجازات کنن که گیرشون بندازن.
برای همین آدم‌هایی مثل پدرم رو استخدام می‌کنن تا ما رو پیدا کنن.
خودت بخیه‌اش زدی؟
نه. نه، نه، نه، بابات این کار رو کرد.
اون برای ایجاد زخم آموزش دیده، نه درمانشون.
ممنون که امشب پناهمون دادی.
چارهٔ زیادی نداشتم. رفقای پدرت رو تا دم در خونه‌م کشوندی.
خب، رفقای سابقش.
آره.
نمی‌دونم پدرم چی بهت گفته،
ولی زیاد بهش اعتماد نکن.
- درسته. - از دروغ گفتن نون می‌خوره.
می‌فهمم. ولی از یه طرف،
تو همین یکی دو روز اخیر، مثلاً چهل‌وچهار بار جونم رو نجات داده،
پس فعلاً به نفعش قضاوت می‌کنم.
باشه. امیدوارم سالم به خونه و پیش خانواده‌ت برسی.
خانواده‌ای ندارم، فقط پدرمه.
واقعاً؟ خلبون آمریکایی خوش‌قیافه‌ای مثل تو؟
فکر می‌کردم زن و بچه داری
و یه خونه با نرده‌های سفید دورش.
نه. مجردم. یه آپارتمان با فنس زنجیری.
بیشتر تمرکزم روی کارم بوده.
ظاهراً حسابی جواب داده.
ممنون.
تو چی؟ مردی توی زندگیت هست؟
تیپ من نیستن.
بی‌خیال، یعنی همهٔ مردها؟
فکر کردم حالا که دارم قایمت می‌کنم، می‌تونی راز نگه‌دار باشی.
نیک می‌دونه؟
همجنس‌گرا بودن توی اتحاد جماهیر شوروی خلاف قانونه.
و اجرای این قانون دست کاگ‌ب است.
درسته.
راستی، آنا فوق‌العاده‌ست.
لمسش خیلی لطیف‌تر از توئه.
دختر خیلی خاصیه.
کاش رابطه‌مون با هم فرق می‌کرد.
آره، شرط می‌بندم اونم همینو می‌خواد.
نمی‌بینی... نمی‌بینی داری چه کار می‌کنی؟
داری همون اشتباهاتی رو می‌کنی که ماوریک کرد.
ماوریکِ تاپ گان؟
- ماوریک دیگه‌ای هم می‌شناسی؟ - نه، راستش.
بعد از مرگ گوس،
ماو از عذاب وجدانِ همهٔ کارهایی که می‌تونست جور دیگه‌ای انجام بده، نابود شده بود.
از حرف‌هایی که آرزو داشت کاش بهش می‌گفت. ولی دیگه دیر شده بود.
تو هنوز فرصت داری با آنا حرف بزنی.
کی می‌دونه؟
شاید چیزهایی دربارهٔ هم کشف کنید که تا حالا نمی‌دونستید.
چه چیزهایی؟
خب، چیزهای خصوصی. می‌دونی، مسائل شخصیِ...
منظورت اینه که زن‌ها رو دوست داره؟
- صبر کن، می‌دونی؟ - آره، همیشه می‌دونستم.
اصلاً یکی از دلایلی که از کاگ‌ب اومدم بیرون همینه.
چطور می‌تونستم برای سیستمی کار کنم که بچهٔ خودم رو مجرم می‌دونست؟
چرا... چرا درباره‌اش باهاش حرف نزدی؟
ببین، اگه آنا می‌خواست درباره‌اش حرف بزنه، خودش می‌اومد سراغم.
کار این‌طوری پیش نمی‌ره.
تو پدرشی.
باید بهش نشون بدی که لازم نیست خودش رو ازت پنهون کنه.
همهٔ خلبان‌های جنگنده به‌اندازهٔ تو احساساتی‌ان؟
آره.
می‌تونیم حرف بزنیم؟
باشه.
بابا، وقتی رسیدی آمریکا بهم زنگ بزن.
و نگران من نباش.
ساختمان ما معمولاً زیر نظر امنیت دولته،
پس ساعت ۹ بیا و مستقیم برو دم دروازه.
اینجا گزارشت رو می‌گیریم و قبل از پایان روز راهی رامشتاین می‌شی.
هویا. ممنون، قربان.
هنوز قطع نکن، ستوان.
با سفیر صحبت کردم.
متأسفانه نمی‌تونیم به همراه غیرنظامی‌تون پناهندگی بدیم.
صبر کن. شما متوجه نیستین.
اگه نیک نبود، من اینجا نبودم. قول دادم ببرمش آمریکا.
حرفت رو می‌فهمم، ولی نیکلای اوستینوف یک شهروند معمولی نیست.
می‌دونستی عضو کاگ‌ب بوده؟
آره، آره، خودش گفت. ولی استعفا داده.
الان مقطع خیلی حساسی در روابط آمریکا و شورویه.
این‌که به یک مأمور کاگ‌ب، چه فعلی چه سابق، پناه بدیم...
شوخی می‌کنی دیگه.
این آدم یک سرمایهٔ خیلی مهمه.
یه پنجره به عملیات شوروی. باید از این فرصت استقبال کنی.
دست‌و‌بالم بسته‌ست. این دستور از بالاترین مقام‌ها اومده.
خب، به اون بیچاره چی بگم؟
به من اعتماد کرده. به آمریکا اعتماد کرده.
اگه ولش کنم و برم، ما هم فرقی با اونا نداریم.
این مزخرفه.
باید تأیید کنی که امروز صبح ساعت ۹ اینجا خواهی بود.
اونجا هستم.
دیگه چیزی نمونده.
گوش کن، نیک، قبل از اینکه برسیم اونجا...
من... وقتی با سفارت حرف زدم، خبر بدی شنیدم و...
اوه، یعنی... یعنی به بن‌بست خوردیم؟ چی...
این دیگه چیه؟
فکر می‌کردم دوستیم.
نیک، منو لو دادی؟
داشتی من و دخترم رو ول می‌کردی تا گرگ‌ها تکه‌پاره‌مون کنن.
ای بابا، نیک. نه، نه، نه، نه، نیک.
چه کار کردی؟
ولم کن! هی! هی، نیک!
قرارمون این نبود!
ولکوف رو بیار. این قابل قبول نیست.
به‌به، ببین کی اینجاست.
حالا از این‌که اون تماس رو گرفتی خیلی راضی‌ای؟
عوضیِ دروغ‌گو. قول داده بودی منو از اینجا ببری.
می‌خواستم وقتی رسیدیم سفارت، راضیشون کنم پناهت بدن.
باز هم دروغ! چرا بهم نگفتی که درخواست پناهنگیم رو رد کرده بودن؟
تو هیچ‌وقت منو اونجا نمی‌بردی.
دیدی؟ تو...
به خدا قسم، قرار نبود همین‌طوری ولت کنم اونجا.
من... من این‌جوری نیستم.
من نمی‌دونم تو کی هستی.
چرا، می‌دونی. من یه تاپ‌گانم. من ماوریکم. تو عاشقمی.
اون فقط یه فیلمه. حالا دیگه می‌دونم.
نیک...
آقایون.
دروغ گفتی. گفتی آزادم می‌کنن.
و می‌کنن. یکی‌تون آزاد می‌شه.
- این چیه؟ - اعتراف‌نامه.
توش نوشته هدف شما از حضورتون اینجا
نفوذ به کرملین و ترور رئیس‌جمهور گورباچف بوده.
و توی مال شما تأیید می‌شه که اون این مأموریت رو براتون فاش کرده.
خب، این حقیقت نداره.
ولی اگه آدم‌های کافی باورش کنن، به این گلاسنوست پایان می‌ده.
شفافیت.
تنها چیزی که باهاش روبه‌رو شدیم، اعتراض و بی‌نظمیه.
همین که امضا کنید، اینجا خیلی خوب ازتون مراقبت می‌شه.
یه هویت جدید، با آسایش و تجملی بیشتر از چیزی که تصورش رو بکنید.
شما مرد زشتی هستید. و این هم پیشنهاد زشتیه.
کشورتون حاضر نشد از پشت خطوط دشمن بیرونتون بکشه،
- و ولتون کرد تا خودتون گلیم‌تون رو از آب بکشید بیرون. - می‌دونستم دارم وارد چه کاری می‌شم.
پدرتون چی؟
می‌دونست دولتش داره می‌کشتش و هیچ مسئولیتی هم قبول نمی‌کنه؟
چی گفتید؟
ما تحقیقاتمون رو انجام می‌دیم.
هارولد کلی.
سال ۱۹۸۳ تشخیص داده شد که به مزوتلیومای بدخیم جنب مبتلاست.
۳۲ سال در کارخانه‌های کشتی‌سازی سن‌دیگو کار کرد
و هر روز در معرض مقدار زیادی آزبست قرار داشت.
این چه ربطی به تقصیر آمریکا داره؟
از خطراتش خبر داشتن، ولی دهه‌ها این اطلاعات رو پنهان کردن
چون براشون ارزون‌تر تموم می‌شد.
شما از کجا می‌دونید؟
این یه کپی از نامه محرمانه وزیر نیروی دریایی شماست
به تاریخ سپتامبر ۱۹۵۶.
گفتم که ما تحقیقاتمون رو انجام می‌دیم.
ملت‌ها مثل آدم‌ها هستن.
برای زنده موندن هر کاری لازم باشه می‌کنن.
فقط مسئله اینه که تو هم همین کارو می‌کنی؟
من...
قبل از اینکه بیام اینجا، فکر می‌کردم... فکر می‌کردم این کشور رو می‌شناسم.
ولی یه چیزی رو نمی‌دونستم.
نمی‌دونستم اینجا آدم‌های خوبی هم هستن.
آدم‌هایی که جونشون رو به خطر می‌ندازن تا به یه غریبه کمک کنن.
پس نه، من... من اون رو امضا نمی‌کنم.
نه به خاطر کشور خودم. به خاطر کشور شما.
تو چی، رفیق؟
با لو دادنش وفاداریت رو ثابت کردی.
حاضری برای کشورت آخرین قدم رو برداری؟
برای خانواده‌ت چی؟
وفاداری یعنی چی؟
بازیچه‌ی دست احمق‌هاست.
آمریکا، روسیه... همه‌شون مزخرفن.
هیچ‌کدوم‌مون نمی‌تونیم از ذاتمون فرار کنیم.
اگه از من و خانواده‌م محافظت می‌کنه، برگه‌ت رو امضا می‌کنم.
نیک.
چه فرقی می‌کنه؟
خیلی خوب.
آموزش‌های کاگ‌ب‌ات خوب یادت داده.
آموزش‌های منم یادم داده هیچ‌وقت به زندانی یه چیز تیز ندم.
لعنتی. می‌دونستم فیلم بازی می‌کنی.
- می‌دونستی؟ - نه، ولی خدا رو شکر.
- هنوز نبخشیدمت. - منم همین‌طور. اصلاً چرا به اون نیاز داریم؟
اگه زنده بمونیم، این مطمئن می‌شه اون زنده نمی‌مونه.
- آماده‌ای؟ - نه.
کجاییم؟
بازداشتگاه مخفی کاگ‌ب. برای بازجویی‌های غیررسمی‌تر استفاده می‌شه.
پس ولکوف خودسر شده بود؟
بعضی‌ها برنامه‌های خودشون رو دارن. ولی تو که باید اینو بدونی.
تو بودی که پلیس شکنجه رو خبر کردی.
هی!
وایسا! وایسا!
- برگردیم سفارت؟ - کاگ‌ب اون اطراف رو قرق می‌کنه.
باید از کشور بریم. نزدیک‌ترین فرودگاه کجاست؟
شرمتیوو. حدود ۱۲ کیلومتری اینجاست.
باشه، باشه. خب، به یه ماشین نیاز داریم.
ماشینی که بتونن جلوشو بگیرن؟ باید یه چیز بزرگ‌تر باشه.
- می‌خوای یه تانک بدزدیم؟ - تانکی که بتونن بهش شلیک کنن.
به هر چیزی می‌تونن شلیک کنن.
نه هر چیزی.
نه.
بعید می‌دونم به یه موشک هسته‌ای شلیک کنن.
- بعید می‌دونی؟ - هی!
- بهش چی گفتی؟ - گفتم با ماشین از روی بچه‌م رد شده.
همین‌طوری به ذهنت رسید؟ تو با بچه‌ها چه مشکلی داری؟
هی!
خدای من.
از ماشین پیاده شو!
می‌خوام همه‌ی واحدها دنبال اون پرتابگر متحرک باشن.
هیچ‌کس حق نداره بهشون شلیک کنه!
- تو هم اینو می‌بینی، مگه نه؟ - دارم می‌بینمش.
اتوبوس، اتوبوس، اتوبوس!
شاید بهتره تکلیفمون رو با هم روشن کنیم.
چی رو باید روشن کنیم، تروی؟
برای نجاتت همه‌چی رو به خطر انداختم، اون‌وقت تو روم خراب کردی.
چه بامزه، چون یادمه ادرار خودت از پشتم پایین می‌اومد.
برات درخواست پناهندگی کردم، گفتن نه؛ تو هم منو انداختی توی سیاه‌چال.
قول دادی کشورت از ما محافظت کنه.
خب، ظاهراً کشور من بی‌نقص نیست.
پدرم برای اونا هیچ اهمیتی نداشت؛ تو و من هم همین‌طور.
ببین، اگه بخوام...
اگه کاملاً با خودم صادق باشم،
شاید فقط به برگشتن به خونه فکر می‌کردم.
شاید یه‌کم آدم خودخواهی‌ام.
حداقل کاری که می‌تونستم بکنم این بود که بهت بگم، چون دوستمی.
دوستا همین کارو می‌کنن.
برو کنار.
باشه، می‌خوای بدونی چرا بهم می‌گن اسَسین؟
وقتی هنوز یه خلبان تازه‌کار بودم، برای اولین بار روی ناو هواپیمابر فرود اومدم
و خیلی...
خیلی به خودم افتخار می‌کردم.
از هواپیما که پیاده شدم،
حواسم نبود کجا می‌رم،
و با باسنم افتادم توی دریچهٔ عرشه.
دو تا خدمه با لباس سبز کمکم کردن بلند شم.
دور و برمو نگاه کردم ببینم کس دیگه‌ای متوجه شده یا نه و...
لعنتی، دوباره همون کارو کردم.
با باسنم افتادم توی همون دریچه.
نمی‌فهمم.
افتادم، باسنم رفت تو.
دو بار. گرفتی؟
باسن، باسن، داخل.
خیلی خجالت‌آوره.
حرفم اینه که هیچ‌وقت این داستانو برای کسی خارج از نیروی دریایی تعریف نکردم.
ولی حالا به نشونهٔ حسن‌نیت دارم برای تو تعریفش می‌کنم.
حسن‌نیت؟
نشونهٔ اعتماد.
اعتماد می‌کنی که به کسی نگم چه افتضاحی به بار آوردی؟
آره.
داری سعی می‌کنی یه اهرم دیگه رو بکشی؟
ممنون که رازتو بهم گفتی،
باسن، باسن، داخل.
می‌تونی یک‌نفس بگیش.
باسن‌باسن‌داخل.
اسَسین.
بمب ما از پس رد شدن از اون برنمیاد.
- جت‌های خصوصی کجان؟ - هواپیماهای خصوصی از ونوکوو پرواز می‌کنن.
اون کجاست؟
یه ساعت فاصله داره.
پس فکر کنم باید با پرواز عادی بریم.
بچه‌م اون توئه! بچه‌م اون توئه!
خدای من!
خدا!
دنبالم بیا!
- چرا این کارو کردی؟ - منظورت چیه؟
- به‌خاطر تو گلوله خوردم. - تو که گلوله نخوردی.
تو منحرفش کردی. گلوله رو با دست نمی‌شه متوقف کرد.
الان می‌دونم. اون موقع هم می‌دونستم.
ببرش نزدیک درِ کابین!
نزدیک‌تر!
می‌شه در رو باز کنی؟
این یارو چقدر پول می‌گیره؟
هی!
وقتی بمیری،
دخترت رو پیدا می‌کنم
و اون رو هم می‌کشم!
تو یه خائن و احمقی!
نه، ولکوف.
باید در هم بشکنمت.
اون همچین چیزی گفت؟
فکر نکنم اون ضربه کشتتش.
کی داره هواپیما رو هدایت می‌کنه؟
گذاشتمش روی خلبان خودکار.
گذاشتمش روی یه چیزی.
تا فنلاند چقدر راهه؟
خیلی دوره.
وقتی اون موتور رو از دست دادیم، سرعتمون هم کم شد.
به فنلاند نمی‌رسیم. سوخت کافی نداریم.
- پس کجا فرود میایم؟ - یه جایی بالای دریای بالتیک.
یا اگه بتونیم کارل وینسون رو پیدا کنیم.
این وینسون کیه؟ چطور می‌تونه کمکمون کنه؟
آدم نیست. قبلاً آدم بود.
الان یه ناو هواپیمابره.
هواپیمایی به این بزرگی می‌تونه روی ناو فرود بیاد؟
از نظر فنی، نه. ولی از نظر عملی،
احتمالاً نمی‌تونه.
کاپیتان، افسر عملیات تاکتیکی هستم. هواپیمای ناشناس، مسیر ۱۱۰ درجه،
۳۲ کیلومتر فاصله، ارتفاع ۵ هزار پا.
- نظامیه؟ - خیر، قربان.
- سیگنال پرواز تجاری می‌فرسته. - خب، روی فرکانس اضطراری صداشون بزن.
هواپیمای ناشناس، مسیر ۲۸۵ درجه،
شما در حال نزدیک شدن به یک ناو جنگی آمریکا در آب‌های بین‌المللی هستید.
لطفاً خودتون رو معرفی کنید و نیت‌تون رو اعلام کنید.
من ستوان تروی کلی از نیروی دریایی ایالات متحده هستم.
وضعیت اضطراری اعلام می‌کنیم و درخواست آماده‌سازی عرشه برای فرود داریم.
هواپیمای ناشناس، فوراً مسیرتون رو تغییر بدید، وگرنه
ممکنه با اقدامات دفاعی روبه‌رو بشید.
- لعنتی! - چی شده؟
خب، ما صدای اونا رو می‌شنویم، ولی اونا صدای ما رو نمی‌شنون.
باید با چشم ببینیمشون. جنگنده آماده‌باش پنج رو به پرواز دربیارید.
اگه نتونیم باهاشون ارتباط بگیریم، فکر می‌کنن دشمنیم
و برای رهگیری‌مون میان.
نه، درستش می‌کنم. چقدر وقت داریم؟
هرقدر لازم داشته باشی، تا وقتی بزننمون.
اسکوپا ایر، فوراً مسیرتون رو تغییر بدید و دریافت پیام رو تأیید کنید.
- کار چطور پیش می‌ره؟ - از کار با رادیوی آماتورم هم سخت‌تره.
کاپیتان، این هشدار از طرف اینترپل بود.
یک ATR 42 مسافربری، یک ساعت پیش در شرمتیوو به دست افراد مسلح افتاده.
افسر عملیات رزمی، وضعیت تسلیحاتی یک، همه جایگاه‌ها.
ما را در تلگرام دنبال کنید @Sermoviechannel
- دارن جدا می‌شن. - خوبه.
بد شد. دارن می‌رن کنار.
هدف ۱۴۱ رو دشمن اعلام می‌کنم.
همه جایگاه‌ها روی کنترل از راه دور.
منتظر اجازه شلیک موشک‌ها هستیم.
- اجازه شلیک صادر می‌شه— - تکرار می‌کنم، ستوان تروی کلی هستم...
- لغوش کنید. - ۷۷۴۱. مفقودالاثر بودم. صدای منو دارید؟
خوش برگشتی، ستوان.
مِی‌دی! مِی‌دی! مِی‌دی!
سوختمون از حداقل لازم کمتره. درخواست فرود اضطراری داریم. تمام.
با اون هواپیما؟ بدون قلاب دم؟
دیوانه‌ست.
فاصله دو سر بال‌های ATR-42 چقدره؟
۸۱ فوت، قربان.
خیلی جا تنگه، ولی ممکنه.
کاپیتان صحبت می‌کنه.
روی عرشه پرواز، کشیدن اضطراری به جلو.
تمام قدرت، رو به جلو.
اسکوپا ایر ۱۶۲۸، مجوز فرود دارید.
تبریک می‌گم، تروی.
داری برمی‌گردی خونه.
آره، همین‌طوره.
کاپیتان، قبل از فرود باید توی یه کاری کمکم کنید.
بگو ببینم.
برای یک شهروند شوروی به نام نیکلای اوستینوف، درخواست پناهندگی دائم دارم.
چی؟
من اختیار اعطای چنین چیزی رو ندارم.
پس فکر کنم باید از یکی توی وزارت خارجه بخواید که اختیارش رو داره،
چون صدای این رو می‌شنوید؟
فقط ۲۰ کیلو سوخت برامون مونده.
متوجه نمی‌شم. بهتون اجازه فرود داده شده.
و من محترمانه تا وقتی چیزی رو که می‌خوام نگیرم، از فرود اومدن خودداری می‌کنم.
۱۵ کیلو.
این یارو رسماً تعطیله.
تازه یک آمریکاییِ مفقودالاثر هم هست.
معاون مدیر، میدوز، رو پای تلفن بیارید.
زود باشید.
چرا این کارو می‌کنی؟
چون الان تنها راه دفاع از کشورم اینه که جلوش بایستم.
ممنونم.
کاپیتان، موتورها خاموش شدن و داریم بی‌قدرت پرواز می‌کنیم.
کلی، کارن میدوز هستم از وزارت خارجه.
سرکنسول هنسی منو در جریان وضعیتتون گذاشته.
بد نیست بدونی که دوست ندارم کسی مجبورم کنه کاری انجام بدم،
مخصوصاً ساعت پنج صبح.
متوجه‌ام، خانم. ببخشید که بیدارتون کردم.
ولی با توجه به شرایط،
رسماً با درخواست پناهندگی‌ات موافقت می‌کنم.
و بابت خدمتت ازت ممنونم، ستوان.
حالا این هواپیمای لعنتی رو بنشون.
جونت رو به خاطر من به خطر انداختی.
یه جورایی. یه مخزن سوخت ذخیره داریم.
فلپ‌ها روی ۳۰.
اهرم‌های وضعیت روی حداکثر. روی مسیر و در مرکز.
انگار وسط فیلم محبوبم هستم.
ـ هی، تروی. ـ بله؟
می‌تونی هر وقت خواستی بال‌پروازم باشی—
نه. نه، نه، نه. این دیگه چیه؟ نه.
نه. قرار نیست این کارو بکنیم.
می‌فهمم.
مایهٔ افتخار بزرگم بوده که به این کشور خدمت کنم
و شعار نیروی دریایی رو زنده نگه دارم، نه برای خود، بلکه برای میهن.
'نه برای خود، بلکه برای کشور.'
برای همینه که کاملاً مطمئنم
این نهاد رسماً و علناً تأیید می‌کنه
که دولت در ساخت‌وسازهای نظامی از مواد سرطان‌زا استفاده کرده.
علاوه بر این، درخواست می‌کنم کمیته‌ای برای پرداخت غرامت تشکیل بشه
تا به آدم‌های شریفی مثل پدرم، که هزینه داده‌اند، غرامت پرداخت کنه
آدم‌هایی که برای حفظ سلامت ما، سلامت خودشون رو فدا کردند.
ممنونم، ستوان.
این کشور قدردان زحمات شماست
و درخواستتون رو با جدیت بررسی می‌کنیم.
ببخشید.
یه ترفند کوچیکه که از پیشاهنگ‌های روسی یاد گرفتم.
شاید بهتر بود اشاره می‌کردم که اینو دارم.
این یه کپی از نامه‌ای محرمانه‌ست
که در سال ۱۹۵۶ از طرف وزیر نیروی دریایی فرستاده شده
و به خطرات سلامتی آزبست برای کارگران کشتی‌سازی اشاره می‌کنه.
اصل نامه یه جایی پیشمه. فقط یادم نمیاد کجا گذاشتمش.
ولی همینم حسابی محکوم‌کننده‌ست. خیلی، خیلی محکوم‌کننده‌ست.
آفرین.
خب؟ بیگ‌مک چطوره؟ همون چیزیه که امیدوار بودی باشه؟
مزهٔ آمریکا رو می‌ده.
هوم. کی راه می‌افتی؟
سپیده‌دم.
می‌خوام کنار ناقوس آزادی ناهار بخورم.
خب، آرزوی همه همینه.
خیلی قشنگه.
همین‌طوره.
نگفتی چند ماه مرخصی ذخیره داری؟
بعد از این شاهکار کوچیکم، شاید برای همیشه بفرستنَم مرخصی.
پس چرا با من نمیای؟
می‌دونی، میز آشپزخونه باز می‌شه و تبدیل به یه تختخواب دوم می‌شه.
تلفن ماشین هم دارم، پس می‌تونم با آنا در تماس بمونم.
ضبط کاست هم دارم.
ـ من نیستم. ـ فهمیدم.
ولی وقتش نرسیده که کشور رو بگردی؟
همونی که برای محافظت ازش این‌همه جنگیدی؟
نمی‌دونم.
بیا دیگه، ستوان.
فقط یه ماجراجویی دیگه.
بذار اول مشروبم رو تموم کنم، بعد تصمیم می‌گیرم.
البته.
ما را در تلگرام دنبال کنید @Sermoviechannel
فکر کنم داری سر به سرم می‌ذاری.