سرمووی مرجع دانلود فيلم و سريال با لينک مستقيم Sermovie
ما را در تلگرام دنبال کنید @Sermoviechannel
سال‌ها سال پیش،
بلایی به نام نرگال از دریای خاکستر سر برآورد
و هرچه سر راهش بود ویران کرد.
او را شاه خاکستر می‌خواندند و از او می‌هراسیدند،
جنگاوران بزرگ بارها به نبرد نرگال رفتند،
اما همگی فرو افتادند.
چه مدت گذشته
از وقتی بشر نبرد را رها کرد؟
و با این حال، همین‌جا و همین حالا، جنگاوری دیگر برمی‌خیزد.
شاهزاده‌خانم سفایر!
شاهزاده‌خانم سفایر! شاهزاده‌خانم سفایر!
حالتون خوبه؟
شاهزاده‌خانم سفایر!
بازوتون!
خوبم، زیرکو.
این چیه؟
همه‌چی خراب شده. همه‌چی.
مادر؟
مادر! دارم میام!
به خودتون آسیب نزنین!
آوار راه رو بسته.
مادر!
این در رو باز می‌کنم! فقط طاقت بیارین!
سفایر،
فایده‌ای نداره.
چی می‌گین، مادر؟
نرگال رو شکست می‌دم!
من خیلی قوی‌ترم!
به این فاجعه پایان می‌دم!
لعنتی! باز شو!
از شما محافظت می‌کنم، مادر، و از پدر،
و از همه‌ی مردم پادشاهی!
باز شو!
باز شو! باز شو!
جنگیدن با این دنیا بیهوده است.
چرا نمی‌بینی؟!
ما پیشاپیش باخته‌ایم...
به‌کل.
چی...؟
مادر...
چرا؟ من همین‌جا می‌مونم.
می‌خوام تا آخرین نفس با نرگال بجنگم!
سفایر...
کاری از تو برنمی‌آید.
باید بپذیری.
ناتوان تنها با گریختن
از توانا زنده می‌ماند.
حتی اگر این دنیا نابود شود،
می‌خواهم تو زنده بمانی.
نه!
مادر!
در رو باز کنین!
‏- در رو باز کنین، مادر! ‏- اعلی‌حضرت...
باید برین!
ولم کن!
ولم کنین!
ولم کن!
نرگال...
شاهزاده‌خانم سفایر!
وای، چقدر خیس شدم!
بفرما!
چیکار می‌کنی، زیرکو؟
دارم یه چیزی می‌سازم. یه چیز خوب.
یه چیز خوب؟
چیزی که دوباره به راهتون بندازه، شاهزاده‌خانم سفایر.
نمی‌خوام هیچ کاری بکنم.
مادر همیشه می‌گفت دنبال دردسر نگردم.
با عرض احترام به ملکه،
ولی این سلاح جدید شماست، شاهزاده‌خانم سفایر.
سلاحی که برای زنده موندن لازم دارین.
باهاش می‌تونین چیزها رو بگیرین، ببرین، حتی کسی رو بغل کنین.
برای زنده موندن، باید کار کنین و باید بخورین.
انگشتام...
چی؟
جنگیدن با این دنیا بیهوده است.
چرا نمی‌بینی؟!
این سر و صدا چیه؟
شاهزاده‌خانم سفایر!
چی؟
شاهزاده‌خانم سفایر!
چقدر خوشحالم که سالمین!
زیرکو...
خب، همگی،
باشد که فرشته‌ی امید راهنمایمان باشد.
بفرمایید.
ممنون.
یه قرص نون، لطفاً.
بفرمایید.
ببخشید، می‌شه قیمتش رو کم کنین؟
کار نیست، و دستمون تنگه.
خب...
غذا...
خواهش می‌کنم...
صبر کن... چی؟
چیکار کنم؟
حالتون خوبه؟
بوش خوبه...
بوش خوبه!
چه بوی خوبی...
هر کدوم ۵۰ سکه‌ست... پس...
پول... نداریم...
بله...
چیکار کنم؟
حتماً واقعاً گرسنه بودن.
می‌شد پس‌مونده رو بهشون بدی
نه اینکه تا اینجا بیاریشون.
ببخشید.
فکر نکردم جای من باشه که خودم تصمیم بگیرم.
این اولین غذای گرم بعد از مدت‌هاست.
ممنون!
خواهش!
واقعاً غذا این‌قدر کمیاب بوده؟
هفت سال پیش از خونه‌مون رونده شدیم.
کاری پیدا نمی‌شد،
از جایی به جایی آواره شدیم، به‌زحمت گذروندیم و جلوی گرسنگی رو گرفتیم.
داستان رایجیه، ولی با این حال... چه بدبختی.
یه پیرزن و دخترش، تنها. حتماً آسون نبوده.
وای، این واقعاً خوشمزه‌ست! چیه؟
استیک استخوان‌دار موش زرینه.
غذای محلی سرزمین زر.
استیک موش زرین!
بازم می‌خوام! یه دور دیگه!
ببخشید، ولی نمی‌تونم بیشتر مجانی بدم.
وضع ما هم سخته.
بله...
معلومه.
هر کاری می‌کنم. خواهش می‌کنم بذارین اینجا کار کنم.
نیرو نمی‌خوایم.
جای دیگه‌ای می‌شناسین که نیرو بخواد؟
اگه غریبه‌ای و دنبال پول سریعی...
خب، همیشه معدن هست.
توصیه‌ش نمی‌کنم.
دیگه بسه که بشینم و به حال خودم دل بسوزونم.
انجامش می‌دم.
منو ببرین اونجا.
چی؟ الان؟
وایسا، با این وضع می‌ری؟
پاین، بذار از رختشورخونه استفاده کنه.
باشه!
من سفایرم. از دیدنت خوشحالم!
من پاینم.
چه اسم بامزه‌ای!
هست...؟
من از سرزمین نقره‌ام.
ولی آره...
اوضاع حسابی سخت بوده.
که این‌طور.
ولی خوشحالم که حالت بهتره.
به سرزمین زر خوش اومدی!
ممنون.
هرچند بلایی که زمانی به سرزمین نقره رسید
فروکش کرده و پیامدهایش مهار شده،
شاه خاکستر اخیراً وارد مرحله‌ی فعال دیگری شده.
در نتیجه، عملیات معدن کند شده.
وضعیت
منبع انرژی کریستالی که چند روز پیش کشف شد چطور است؟
مهر و موم شده و در حال بررسی است.
هر واکنش شاه خاکستر را زیر نظر بگیرید.
اطاعت.
با اوج گرفتن قیمت کریستال،
مالیه‌ی کشورمان زیر فشار است.
تجارت غیرقانونی هم نشانی از توقف ندارد.
چند روز پیش، فراخوان‌ها برای شکست شاه خاکستر
میان مهاجران و معدنچیان شدت گرفت
و به شورش انجامید.
با آنان قاطعانه برخورد کنید.
می‌گویند فرشته‌ی امید همان کسی است که می‌تواند شاه خاکستر را شکست دهد.
اندیشه‌ای خطرناک.
هر که شورش برانگیزد
یا اندیشه‌های خطرناک بپراکند، بی‌درنگ بازداشت،
تازیانه زده و عبرت دیگران شود.
اطاعت.
نباید در برابر شاه خاکستر بایستیم.
برای زنده ماندن، باید درد را تاب بیاوریم.
باشد که فرشته‌ی امید راهنمایمان باشد.
تونستم ثبت‌نام کنم.
ممنون.
خب، فردا موفق باشی!
آره!
یه چیزی هست که کنجکاوم،
شما دوتا اول برگردین.
وایسا، چی هست؟
می‌بینمت!
هی، این انصاف نیست، زیرکو!
وایسا... فهمیدم! اون‌طرف یه چیز جالب‌تر هست!
چی؟
‏- بریم؟ ‏- آره!
مادر!
فکر کنم تازه اولین دوست عمرمو پیدا کردم!
چی شده؟
چی؟! نه، نه، چیزی نیست...
بگو دیگه، چی هست؟
غذای افسانه‌ای موش زرین هست!
چی؟!
موش زرین، دارم میام!
اوه، نزدیک بود.
زیادی از خود بی‌خود شدم.
سفایر چی؟ اصلاً حالش چطوره؟
کجاست؟
اون چیه؟
وای نه!
قضیه چی بود؟
سمت شمال همه‌ش مغازه‌های اعیانیه.
اعیانی...
‏- گفتم اون‌طرف نری! ‏- که این‌طور.
پس غریبه‌ها اجازه‌ی رفتن اون‌طرف رو ندارن.
چی شده؟
منو یاد کشور خودم انداخت.
همه‌ش حرف مقام و طبقه.
نرگال همه‌شو نابود کرد، پس دیگه نیست.
متأسفم.
نه، مهم نیست. واقعاً.
می‌دونی،
برام مهم نیست اعیانی باشم یا عامی.
فقط می‌خوام برای بقیه کاری بکنم.
مدام از خودم می‌پرسم چیکار می‌تونم بکنم.
هرچند هنوز نمی‌دونم.
منم همین‌طور.
چی؟
همیشه می‌خوام به بقیه کمک کنم،
ولی می‌ترسم و خشکم می‌زنه.
راستش تو هیچی وارد نیستم.
مدام فکر می‌کنم اصلاً قراره چیکار کنم.
پس واقعاً مثل همیم.
نه، نیستیم.
کشورت چیز وحشتناکی رو از سر گذروند،
و تو تنهایی زنده موندی.
تو خیلی بیشتر معرکه‌ای، سفایر.
من فقط...
اصلاً معرکه نیستم.
هنوز به درد هیچ‌کس نخوردم.
فهمیدم!
چطوره با هم راهی پیدا کنیم که به درد بخوریم؟
پس،
دوستم می‌شی؟
دوست؟!
دوست!
بانو سفایر! یه جا برای زندگی پیدا کردم.
چی؟ واقعاً؟
ممنون، زیرکو.
هی، زیرکو.
بله؟
اولین دوست هم‌سن‌وسالمو پیدا کردم.
جدی؟
خوابت برده؟
براتون خوشحالم، شاهزاده‌خانم سفایر.
— ماي موويیز —
همگی،
این‌ها سفایر و زیرکو هستن. به گروه ما اضافه می‌شن.
‏- سلام. ‏- سلام.
من راکم، سرگروه.
این چوروگیه،
و اون هکاته‌ست.
من چیکم.
و من تک‌ام.
کاملاً شبیه هم‌این!
شانس ما همینه.
بالاخره نیروی تازه گرفتیم،
و یکیشون یه پیرزنه.
ولش کن، چوروگی.
پیرزنم باید غذا بخوره دیگه.
هی، بگیریدش.
پشت شورش اخیر تو بودی، نه؟
لعنتی.
شماها همیشه کارهای خطرناک رو می‌ندازین گردن ما!
بی‌خیال! شما هم همینو گفتین، نه؟
حرفت همین است؟
کی به شاه خاکستر اهمیت می‌ده؟
آخرش که نرگال همه‌مون رو می‌کشه.
و میترا فقط می‌شینه و تماشا می‌کنه!
شماها...
سلول انفرادی. ببریدش.
قوانین اینجا را فراموش نکنید.
در برابر شاه خاکستر نمی‌ایستید.
شکرگزار شاه خاکستر باشید که امروز زنده‌اید.
حالا برگردید سر کار!
باشد که فرشته‌ی امید راهنمایمان باشد.
لعنت به این ولوت...
اون کیه؟
یکی از ناظران میتراست. این معدن رو اداره می‌کنه.
حس بدی بهم می‌ده.
تو هم کاری نکن که توجه رو جلب کنی.
خب، چقدر کریستال باید دربیاریم؟
هرچقدر بتونی.
هرچی بیشتر بکنی، بیشتر پول می‌گیری.
هرچی بیشتر، پول بیشتر؟
دارم میام سراغت، استیک موش زرین!
احمق! به این سادگی نیست.
چی؟ به کی می‌گی احمق؟
این کاری نیست که تازه‌کارها راحت ازش دربیان.
تا امتحان نکنم نمی‌فهمم!
اگه بیشتر از من بکنی، کل سهممو بهت می‌دم.
جدی؟!
باشه! تک‌تک کریستال‌ها رو درمیارم!
بد نیست.
زود خسته می‌شه.
بریم اونجا بکنیم!
بکن، بکن، بکن!
هی، این ماشین چیه؟
این تقلبه! تقلب!
باور کن یا نکن، من مخترع نابغه‌ام.
‏- امروز روبه‌راهیم. ‏- هی‌ها، هی‌ها!
شاید زود تعطیل کنیم.
استیک، هورا! استیک، هورا!
استیک، هورا!
من اشتباه می‌کنم یا سرعتش بیشتر شده؟
باید تمرکز کنی!
چرا همیشه همه‌چیزو مسابقه می‌کنی؟
تو منو کشوندی توش.
جدی، بس کن دیگه!
چه غلطی می‌کنی؟
ببخشید.
قصد نداشتم...
بد شد.
نرگال؟
نه.
این همون سرزمین نقره نیست.
باز هم نرگال.
جناب ولوت، لطفاً بی‌درنگ تخلیه کنید.
هرچه بیشتر از کارگران باقی‌مانده را بیرون ببرید.
بیش از این تلفات را برنمی‌تابیم.
بله، قربان.
زود! فرار کنین!
تو، وایسا نکن!
تو هم! برو بالاتر! زود!
خوبی؟
زود باش!
تقصیر منه.
فعلاً بی‌خیالش.
فرار کنیم.
چرا فقط باید فرار کنیم؟
‏- تازه‌کار! ‏- احمق!
شاهزاده‌خانم سفایر!
شاهزاده‌خانم سفایر! شاهزاده‌خانم سفا...
وای خانم. بهتره از اینجا بری.
می‌بینمت.
محکم بچسب.
ممنون.
تموم شد.
امکان نداره...
تک...
همه‌چیزمو باختم.
همه‌شو دور ریختم.
معلوم شد،
تنهایی هیچ کاری ازم برنمی‌اومد.
قراره اینجا بمیرم؟
جنگیدن با این دنیا بیهوده است.
چرا نمی‌بینی؟!
نه...
نمی‌ذارم این‌جوری تموم شه!
هنوز هیچی رو پس نگرفتم!
وایسا، این دیگه چیه؟
هکاته؟
مواظب باش!
چی؟ امکان نداره!
تازه‌کار؟
شاهزاده‌خانم سفایر؟
این دیگه...
‏...چه خبره؟
باورنکردنیه.
همگی، تا می‌تونین فرار کنین!
از این‌ور!
فکر کنم بتونم!
وای!
موندن اینجا امن نیست.
کارمون تمومه.
بد شد!
چیکار کنم؟
همین‌جا!
به هاگ‌هاش هم مصونه؟
باورنکردنیه.
مثل یه شوالیه‌ست.
‏- سفایر! طاقت بیار! ‏- از پسش برمیای!
ببخشید، همگی.
اون‌طرف یه خبریه.
دارن با اون چیز می‌جنگن؟
این دیگه چیه؟
نگو که دارن رودررو با شاه خاکستر می‌جنگن؟
کار این معدن ممکنه تموم باشه.
ولی به لطف اونا، زنده‌ایم.
لعنتی، سرسخته!
آخ...
چیکار کنم؟
بد شد.
چی؟
شاید جواب بده.
‏- آره! ‏- ایول!
شاهزاده‌ی شوالیه،
در خدمت شما.
شاه خاکستر دارد عقب می‌نشیند.
محاله.
تونستن! واقعاً تونستن!
هورا!
باورنکردنیه!
شاه خاکستر عقب نشست؟
نام گروهی که آنجا بود را بگویید.
قربان! آخرین گروه باقی‌مانده گروه راک بود!
درسته، چوروگی؟
شکی درش نیست.
کار یک دیو؟
یا... نه...
گروه راک را نزد من بیاورید!
‏- بله، قربان! ‏- تعداد کارگران را بررسی کنید!
زخمی‌ها را فوراً درمان کنید!
چشم، قربان!
حتی اگر این دنیا نابود شود،
می‌خواهم تو زنده بمانی.
ممنون، اسبی.
وایسا، راهی هست این چیزو خاموش کنم؟
بی‌خیال! یه دکمه‌ی خاموش نداره؟
خب، هرچی.
لااقل جواب داد.
‏- بچه‌ها! ‏- بانو سفایر!
ممنون.
خیلی ممنون!
خوبی؟
زخمی نشدی؟
خوبم. فقط یه‌کم خسته‌ام...
‏- سفایر! ‏- بانو سفایر!
ببخشید. خیلی ببخشید.
احمق من بودم!
واسه چی گریه می‌کنی؟
سفایر، معرکه بودی.
همه‌ی کریستال‌هامو بهت می‌دم!
نه ممنون.
بی‌خیال، هکاته.
همچین کسی ندیدیم.
می‌دانیم کسی مسئول است.
اگر دروغ بگویید، ممکن است مجازات مرگ در انتظارتان باشد.
مرگ؟
وقتی شاه خاکستر خشمگین شود،
بارها و بارها بازمی‌گردد تا معدن نابود شود.
ممکن است همه‌تان کارتان را از دست بدهید.
نرگال خودش سکندری خورد، زبونشو گاز گرفت و فرار کرد.
با من بازی نکن.
قربان...
‏- چیه؟ ‏- راستش...
تهدیدهات چیزی رو عوض نمی‌کنه.
باشه.
اگر چیزی دیدید، در گفتنش درنگ نکنید.
اگه چیزی دیدیم، خبرتون می‌کنیم.
ببینین. ما رفیقامونو نمی‌فروشیم.
هیچ‌کس اینجا با نرگال نجنگید.
همین و بس.
ممنون.
فکر می‌کنید راست می‌گویند؟
این موضوع کاملاً محرمانه است.
درباره‌اش سخن نگویید.
اما...
حرف آخر است.
مسئولیتش کاملاً با من.
به سلامتی بازگشت همه!
سلامتی!
‏- اینو ببر سر میز. ‏- باشه.
امشب مهمون منین!
غذای موردعلاقه‌ی سفایر! الان میاد!
بیا پاین! تو هم! بزنیم به سلامتی!
چی؟
سلامتی!
موش زرین عزیزم!
چقدر خوبه!
خب، من هنوز کار دارم، پس...
آها، البته. ببخشید، ببخشید.
فقط می‌خواستم این لحظه رو با تو قسمت کنم، پاین!
اصلاً نگران نباش!
من باید عذر بخوام که این‌قدر سرم شلوغه.
وقتی شنیدم نرگال پیداش شده، شوکه شدم.
آها، راجع‌به اون...
راستش، فکر کردم کارمون تمومه.
همه می‌گن تو نجاتمون دادی.
فقط شانس آوردم.
پاین!
آها، راستی!
منم داشتم فکر می‌کردم چطور می‌تونم به بقیه کمک کنم.
تادا!
یه وقتی با هم نگاهش می‌کنی؟
جدی؟ پایه‌ام، پایه‌ام!
خب، باید برگردم سر کار!
از پسش برمیای!
ولی می‌دونی، اگه اون شوالیه پیداش نمی‌شد،
الان هیچ‌کدوممون اینجا نبودیم.
هی، راک گفت درباره‌ش ساکت باشیم.
بی‌خیال.
امشب همه‌مون هم‌رتبه‌ایم! وایسا، بد گفتم!
ای شاهزاده‌ی شوالیه، فرشته‌ی امید!
خواهش می‌کنم شر نرگال رو از سرمون کم کن!
چی می‌گی؟
چه مرگته؟!
اگه شاه خاکستر رو خشمگین کنی، بلا نازل می‌شه.
میترا همیشه همینو می‌گه.
گوش کن رفیق! تو مهاجری.
طرف کی هستی؟ اهالی سرزمین زر یا مهاجرها؟
اگه حقیقت لو بره، همه‌مون کشته می‌شیم!
دهنتو ببند.
نه!
چیزی که می‌گم حقیقته!
هنوز داری حرف می‌زنی؟
بسه دیگه.
امروز مهمون منین،
پس دعوا نکنین.
چوروگی، ببخشید که قبلاً کشوندمت توش.
هی...
این چشه؟
خب، برگردیم سر نوشیدن!
جدی، این سفایر...
تعریف‌ها زده به سرش.
فقط چون شاه خاکستر رو شکست داد.
هی.
می‌دونی، واقعاً چیز عجیبیه.
چی؟
اون چیزی که داری.
آها، این.
می‌خوام یه‌کم از نزدیک‌تر ببینمش.
عجیبه.
منو تو خماری نذار.
فکر می‌کنی کار کریستال‌هاست؟
خودمم مطمئن نیستم.
بدنت مشکل عجیبی نداره؟
آره. خوبم.
برعکس، حالم عالیه.
جدی؟
آره.
حتماً ترسیده بودی.
عالی بودی.
کاری از تو برنمی‌آید.
باید بپذیری.
زیرکو، می‌دونی،
فکر کنم بالاخره فهمیدم چی می‌خوام.
کمک به مردم؟
آره.
به‌عنوان شوالیه،
فقط نمی‌خوام با نرگال بجنگم.
می‌خوام برای کمک به هر کسی که گرفتاره تلاش کنم.
فکر کنم برای همین زنده موندم.
کمکتون می‌کنم.
چیزی هست که بخواین
زیرکوی مخترع نابغه براتون بسازه؟
حتماً. ممنون.
باشه!
وای، آتیش به‌موقع خاموش نمی‌شه.
همون موقع، فریاد کسی که داخل گیر افتاده!
و درست همون لحظه!
شاهزاده‌ی شوالیه، در خدمت شما!
و همین‌جوری، دختره نجات پیدا می‌کنه!
با چشم خودم دیدم.
خیلی باحال بود!
شاهزاده‌ی شوالیه باز پیداش شد؟
خودم نجاتم داد!
تادا!
درست نمی‌دونستم کاری برای بقیه کردن یعنی چی،
پس شروع کردم به نوشتن چیزایی که توش خوبم.
نشونم بده!
اول، آواز!
عالیه!
بالاخره تونستم بگم.
و مخصوص تو...
چی؟
تادا.
اون چیه؟
یه فلوت.
به نظر می‌اومد کسی هستی که واقعاً عاشق موسیقیه.
موسیقی معرکه‌ست. واقعاً حال آدم رو خوب می‌کنه.
آره!
دقیقاً!
بیا همین الان امتحانش کنیم!
باشه!
سال‌ها سال پیش
دختری تنها بود
که در سرزمین سرگردان بود
از زمستان فرسوده و گرسنه
تو سفایر از معدن کریستالی، درست است؟
بله.
این دیگه چیه؟
یهو منو کشوندین اینجا!
— ماي موويیز —
پس تو شیطان روبانی.
این قدرت را از کجا آوردی؟
قدرتی چنان نیرومند که حتی نرگال را شکست دهد.
آموزش ویژه‌ای دیده‌ای؟
و چرا هاگ‌هایش بر تو اثر ندارد؟
نمی‌دونم.
طفره نرو. جواب بده.
راستشو می‌گم.
تو معدن افتادم تو یه‌جور حفره‌ی انرژی.
بعد این قدرت شروع کرد به ریختن بیرون.
پس قدرت کریستال‌هاست.
بدن نباید بتواند این حجم از انرژی فوتونی پرچگال را تاب بیاورد.
تو مهاجری.
از کدام کشور؟
سرزمین نقره.
سرزمین نقره...
حالا یادم آمد.
تو همان شاهزاده‌خانم نفرین‌شده‌ای.
سرزمین نقره به خاطر تو نابود شد، نه؟
می‌خواهی از زیر بار در بروی؟
ملکه گذاشت کشور سقوط کند
فقط تا تو زنده بمانی.
چه نمونه‌ی زیبایی از مهر مادری.
صبر کنید.
نمی‌دونم درباره‌ی چی حرف می‌زنید.
واقعاً نمی‌دانی؟
نرگال از جان‌های پاک تغذیه می‌کند.
اگر به قربانی دادن به نرگال ادامه می‌دادند،
کشورت در امان می‌ماند.
در سرزمین نقره،
تو به‌عنوان شاهزاده‌خانم، قرار بود آن نقش را بر دوش بگیری.
من؟
درست است.
اما ملکه نگذاشت چنین شود.
و بدین‌سان، پادشاهی فرو ریخت.
تو نابودش کردی،
شاهزاده‌خانم سفایر.
نه...
من...
چه رقت‌انگیز.
بیش از این نفرینت را نپراکن.
می‌خواهی باز نرگال را برانگیزی
و سرزمین زر را هم به نابودی بکشانی؟
قدرت این روبان
می‌تونه با نرگال بجنگه.
بهت می‌گویم، آن قدرت جز فاجعه نمی‌آورد.
باری‌ست که نخواسته‌ایم.
با این حال،
می‌خوام با این قدرت کاری بکنم.
بهم بگید.
چطور می‌تونم نفرینم رو بشکنم؟
چطور باید بجنگم؟
آخ...
جدی، حواست به راهت باشه!
ببخشید، پس من رفتم.
همون‌جا وایسا!
کجا بودی؟ سر کار نبودی!
یه بویی می‌آد.
چرا اونجا نتونستم چیزی بگم؟
عجب دوستی‌ام.
عجب غنیمتی!
زیرکو!
چی شده، پاین؟
بد شده.
میترا سفایر رو برد.
‏- چی؟ ‏- بهترین کار اینه از این یارو بپرسی.
همینه که راز سفایر رو به ولوت لو داد.
راز سفایر؟
شاهزاده‌ی شوالیه،
شوالیه‌ای که نرگال رو شکست داد، شاهزاده‌خانم سفایره.
وایسا، چی؟!
شما دوتا می‌دونستین؟
وقتی نجاتم داد فهمیدم.
حتی اونو هم نجات داد، و اون رفت لوش داد.
کار یه عوضیه!
ولی پاین،
میترا وقتی تنها بودم بازجویی‌ام کرد.
من ضعیفم. وحشت کردم.
فکر کردم می‌خوان اعدامم کنن!
چرا؟
اعدامت کنن؟!
فکر کردم مثل بقیه می‌شم،
حبس تو سیاه‌چال!
بعد یهو، جناب ولوت شمشیرشو کشید...
ببخشید! ببخشید!
هی، چرا تو داری گریه می‌کنی؟
بیا اینجا!
طاقت بیارین، بانو سفایر.
دارم میام نجاتتون بدم!
واقعاً پشیمونی؟
فکر می‌کنی گریه درستش می‌کنه؟
پاین.
سفایر؟
‏- ببخشید که نگرانت کردم... ‏- سفایر!
خدا رو شکر!
‏- آره. ‏- بانو سفایر!
سالمین!
چی؟ امکان نداره، زنده‌ای؟
ببخشید که نگرانت کردم، پاین.
ولی چطور برگشتی؟
چه خوب شد...
نگو که ولوت رو زدی؟
امکان نداره!
خب، می‌دونی، داستانش یه‌کم طولانیه.
ولم کنین!
گفتم ولم کنین!
این کیه؟
ولم کنین!
زیادی دیده. نمی‌تونیم بذاریم زنده بره.
بارها دکش کردیم، ولی دست از تعقیبمون برنداشت.
حذفش کنیم؟
صبر کنین!
اگه یه انگشت به بانو سفایر بزنین، پشیمون می‌شین!
دردسری درست نمی‌کنه!
توقع داری باور کنیم؟
گیر دادن به یه پیرزن چه لطفی داره؟!
حتی یک پیرزن هم می‌تواند خبرچین باشد.
با اون بزرگ شدم. خانواده‌مه.
خواهش می‌کنم.
ولم کنین!
باشه.
اگر دست از پا خطا کند،
می‌کشمش.
راه بیفتیم.
مقصد ما
ستون آفرینش است.
به جهان دیگری وصل است که نرگال در آن ساکن است.
نرگال در اصل از موجودات این جهان نبود.
نمی‌شود کشتشان.
شاید اصلاً موجود زنده نباشند.
پس نرگال چیه؟
تنها می‌دانیم که از جان تغذیه می‌کنند.
معمولاً گرسنگی‌شان را با کریستال فرو می‌نشانند،
اما وقتی تمام شد، به شهر می‌آیند تا جان آدمیان را ببلعند.
اصلاً می‌شه همچین چیزی رو شکست داد؟
عواملی هست که قلمرو نرگال را به قلمرو ما وصل می‌کند.
بیش از یکی هستند،
اما اگر همه را نابود کنیم،
می‌توانیم پیوند نرگال و جهانمان را ببریم.
از کجا این‌قدر مطمئنید؟
ببین.
سال‌ها پیش، در این ناحیه ملتی بزرگ بود.
هرچند حالا کسی یادش نیست.
در نوشته‌های کهنش،
شرح کسانی را یافتیم که با نرگال جنگیدند.
اما همه از میان رفتند.
آنکه آن ملت بزرگ را نابود کرد
احتمالاً همان نرگالی بود که در کشور تو پدیدار شد.
چی؟
در طول تاریخ در فواصل منظم ظاهر شده،
و هر بار ملت‌های بزرگ را نابود کرده. سرکرده‌ی نرگال است.
پس یه روز باید با اون هم روبه‌رو شیم.
این همان سرانجامی است که میترا بیش از همه از آن می‌هراسد.
می‌خواهم ببینم قدرت تو چقدر ما را به حقیقت
درباره‌ی نرگال نزدیک می‌کند.
اونجا.
ستون آفرینش.
انرژی آنجا زیادی قوی است.
نزدیک‌تر نمی‌توانیم برویم.
چی شده؟
حالا که رسیدیم جا زدی؟
معلومه که نه.
انجامش می‌دم!
از این استفاده کنین!
تمومش کردی؟
فقط اینجا رو فشار بدین...
خوشتون اومد؟ بیا.
ممنون، زیرکو.
باشه! فقط حتماً برگردین!
پس اینه.
شاهزاده‌ی شوالیه، در خدمت شما.
اینجا کجاست؟
امکان نداره! مادر؟ پدر؟
نرگال!
ایناهاش!
نه!
این چیز معرکه‌ست!
چهارتا مونده.
بزن بریم!
جواب داد!
سفایر.
نباید بجنگی،
حتی اگر این دنیا نابود شود.
این دیگه...
پس فقط باید اونو نابود کنم.
فهمیدم!
تونستم؟
این دیگه چیه؟
نه، نه، نه!
امکان نداره!
شاهزاده‌خانم سفایر!
این چیه؟
پاداشت.
این مأموریت پاداش داشت؟
چرا فکر کردی نداره؟
حالا می‌تونیم کلی چیز خوب بخوریم!
این هم یه موش زرین کبابی کامل، با سس سبزیجات.
بزنیم تو رگ!
به زبانی بیگانه
از سرزمینی دور
همان دعا را بارها و بارها خواندی
ببخشید.
تو رو تو اولین روز تعطیلت بعد از مدت‌ها کشوندم بیرون.
چی می‌گی؟
استراحت خوبیه.
ولوت این اواخر جونمو گرفته.
بالاخره پیداش کردم.
دلیل زنده موندنم.
خب پس، تو هم باید بیشتر از استعدادهات نشونم بدی، پاین.
سفایر!
مطمئنی زیاده‌روی نمی‌کنی؟
فلوته!
وایسا، برگرد!
هاکوبه، مزاحم نشو.
نمی‌شم.
راستش...
همیشه همینی، هاکوبه.
تو که بدتری، نازونا.
سلام!
این آهنگو بلدی؟
‏«مسافر فرسوده از زمستان»، درسته؟
دوباره بزن.
موسیقی دوست داری؟
آره.
ما همیشه آواز تمرین می‌کنیم.
این دختر هم خیلی خوب آواز می‌خونه.
‏- می‌خوای بشنوی؟ ‏- وایسا! سفایر؟!
سال‌ها سال پیش
دختری تنها بود
که سرگردان بود...
پاین!
خوبی؟!
ببخشید که مزاحم شدم.
اصلاً، من باید عذر بخوام.
اون بچه‌ها...
خواهر و برادرمن.
من اینجا بزرگ شدم.
پادشاه
چیزی شده؟
ای پادشاه...
سفایر این اواخر هر روز خسته و کوفته میاد خونه.
چیکار بهش می‌دین؟
دارد تاوان پس می‌دهد.
کفاره؟
بهت نگفته؟
خودت ازش بپرس.
غنچه‌ای آبی
این آهنگ...
فرشته‌ای پاک، پیشکش قربانی
نمی‌ذارم دیگه قربانی‌ای باشه.
امکان نداره.
آخرین مشاهده‌ی تأییدشده‌ی شاه خاکستر سه ماه پیش بود.
معادن به‌تدریج در حال بهبودند.
تولید به سطحی بالاتر از پیش بازگشته.
بسیار خوب.
بعد، درباره‌ی محل آتش‌سوزی اخیر...
اجازه بدهید!
موضوع فوری‌ای هست که باید گزارش دهم، حضرت والا!
مطمئنی هیچ نمی‌دانی علتش چه بود؟
بله، حضرت والا. هیچ.
فعلاً با گندزدایی مهار می‌شود.
اما اگر بدتر شود،
طبق مقررات اضطراری،
چاره‌ای جز اجرای آیین قربانی نخواهیم داشت.
متوجهم.
ولوت.
خیانت به میترا را که تو را به این جایگاه رساند، نخواهم بخشید.
به من اعتماد کنید.
نومیدتان نمی‌کنم، حضرت والا.
صدام کردی، پس اومدم.
خب، چی شده؟
چرا تا اینجا صدام کردی؟
فعلاً کاری نداریم
نه به ستون آفرینش، نه به نرگال.
چی؟ چرا؟
یک ستون آفرینش نزدیک دروازه ظاهر شده.
شتاب‌زده عمل نکن و نرگال را برنیانگیز.
بد شد! نمی‌شه نادیده‌ش گرفت!
میترا داره رسیدگی می‌کنه.
صبر کن تا اوضاع آروم شه.
اگه من انجامش بدم زودتره!
نمی‌تونم فقط بشینم و تماشا کنم!
میترا بی‌کفایت نیست.
این حد از تهدید قابل مهار است.
محله‌ی مهاجرها درست کنار دروازه‌ست.
اگه اتفاقی بیفته...
ممکنه کسی قربانی بشه!
چطور انتظار داری بدون قربانی دنیا را نجات دهی؟
تو هم همین‌طور زنده ماندی، نه؟
دقیقاً از همین متنفرم!
اگه خطر نزدیک می‌شه، نمی‌تونم هیچ کاری نکنم!
دیگه نمی‌خوام کسی رو از دست بدم!
واقعاً فکر می‌کنی می‌شه مهارش کرد؟
اگر ستون آفرینش به رشد ادامه دهد
و نرگال بار دیگر پدیدار شود،
میترا احتمالاً قربانی بزرگ‌تری خواهد خواست.
یعنی چی؟
در این کشور،
قربانی‌ها یتیمان کلیسا هستند.
سرنوشتی نفرین‌شده، درست مثل تو.
که این‌طور...
ولوت، تو می‌خوای اون بچه‌ها رو نجات بدی.
خودت را گول نزن که مرا می‌فهمی!
واقعیتی که تو تصور می‌کنی
و واقعیتی که من در آن زندگی می‌کنم یکی نیستند.
من قربانی می‌شم.
به هر حال تو سرزمین نقره قرار بود همین سرم بیاد.
اگه وقتش برسه،
جای اونا رو می‌گیرم.
پس بذار تا آخرین لحظه هر کاری می‌تونم بکنم.
من این قدرت رو دارم.
این منطقه فعلاً بسته است!
مطمئنی همه‌چی خوبه؟
هل ندین!
برای امنیت خودتان،
لطفاً تا اطلاع ثانوی داخل بمانید.
فعلاً مهار شده.
ستون هم دارد کوچک می‌شود.
شاید بتوانیم پیش از دیر شدن متوقفش کنیم.
چه خبره اینجا؟
بذارین بریم تو دیگه!
همگی، آروم باشین!
شاهزاده‌ی شوالیه، در خدمت شما.
شاهزاده‌ی شوالیه!
حالا در امانین.
خدا رو شکر!
نجات پیدا کردیم!
داره فرو می‌ریزه!
جدی می‌گی؟
عقب، عقب، عقب!
واقعاً از پسش برمیاد؟
چی شد؟
دستور تخلیه صادر شده.
همه‌ی شهروندان، تخلیه کنید...
‏- زن‌ها و بچه‌ها، از این‌ور! ‏- آخه چه خبره؟
خوبی؟ مامان و بابات کجان؟
عقب! برین عقب!
هی! وایسا!
کشور به قرنطینه‌ی کامل می‌رود!
پیداش کردیم.
خوبه.
ببخشید مزاحمت. من هستم، ولوت.
وارد شو.
احضارم کردید،
حضرت والا؟
بی‌آنکه بگویم می‌دانی.
کار توست.
بله.
اما!
شاید آن دختر همان فرشته‌ی امیدی باشد که دیرزمانی چشم‌به‌راهش بودیم.
با قدرت رازآلودش توانست نرگال را مهر و موم کند.
و نه فقط یکی دو بار.
شکست دادن نرگال خلاف آیین‌های میتراست،
اما با آن قدرت،
می‌توانیم به سرچشمه‌ی رنجمان پایان دهیم.
ولوت.
بله.
آن دختر فرشته‌ی امید نیست.
حضرت والا!
بیش از حد به آدمی ایمان داری.
آدمیان آن‌قدر که می‌پنداری نیرومند نیستند.
این هم درباره‌ی توده صادق است، هم درباره‌ی آن دختر.
در برابر آزمون‌های سخت،
ناتوان درهم می‌شکند.
برای همین است که ما میترا مردم شکننده را راه می‌نماییم
و گاه سپرشان می‌شویم.
اما...
ولوت.
آدمیان سست‌دل‌اند.
تنها با ساختن دشمن در میان خود
به هم پیوند می‌خورند.
این هم درباره‌ی تو صادق است، هم درباره‌ی من.
حضرت والا...
با این حال، من هنوز...
ناتوان قربانی کسی می‌شود که قدرت بیشتری دارد.
این قانون طبیعت است.
بلایی به نام شاه خاکستر آدمی را شکار می‌کند.
این واقعیت را نمی‌توان وارونه کرد.
همان‌طور که آدمیان موش زرین می‌خورند،
آدمیان یکدیگر را هم شکار می‌کنند.
مردم وقتی خوشبخت‌ترند که در جهانی بسته و آرام محافظت شوند.
و تو آن را درهم شکستی.
وضعیت را گزارش دهید.
بله، قربان.
می‌گویند کسی دارد در دروازه‌ی مرزی با شاه خاکستر می‌جنگد.
بریم.
اطاعت!
بد شد.
سفایر...
برخیز!
چوروگی؟
این چه لباسیه؟
الان وقتشه به شاهزاده‌ی شوالیه کمک کنیم!
چطور کمکش کنیم؟
یعنی با نرگال بجنگیم؟
احمق نباش!
بس کن دیگه!
خیلی خطرناکه.
نمی‌دونم چطور،
ولی باید کاری باشه که بدون جنگیدن بتونم بکنم.
منم چیزهایی دارم که می‌خوام ازشون محافظت کنم.
این کاریه که خودم باید بکنم!
من می‌رم.
این همه مدت اون ازمون محافظت کرد،
پس حقشه یه چیزی جبران کنم!
منم!
که این‌طور...
آره.
حتی چوروگی هم جرئت پیدا کرد.
انگار چاره‌ای نداریم!
‏- آره! ‏- باشه!
‏- یالا بچه‌ها! ‏- باشه!
بد شد. یه‌بند دارن میان.
چیکار می‌کنی؟
ولم کنین!
این چیه؟
اون...
چی شد الان؟
اون دیگه چیه؟
شوخیت گرفته.
چه خبره؟
باید برم!
هی، چوروگی!
درهای دروازه دارن باز می‌شن!
ببخشید، بدموقع شد...
نگران نباش. فقط پیچ خورده.
وایسا، چوروگی کجاست؟
از اون‌ور جلوتر رفت.
مواظب!
خوبی؟
آره.
خیلی ممنون!
گمونم تنها کاری که ازم برمیاد کمک به مردمه.
امکان نداره.
نه...
چرا؟
چوروگی!
خواهش می‌کنم، سفایر.
التماست می‌کنم.
نرگال رو بنداز!
بندازش!
روت حساب کردیم!
یکی داره اون بالا می‌جنگه.
فرشته‌ی امید...
یکی...
یکی به دادمون برسه!
اون...
فرشته!
خواهش می‌کنم... نجاتمون بده.
چرا؟
نرگال رو شکست دادم، پس چرا دروازه بسته نمی‌شه؟
چون هنوز زنده‌ست.
لااقل باید پاین رو ببریم طبقات بالا.
از یکی که می‌شناسم می‌خوام.
لااقل باید اونو نجات بدیم.
میترا، خواهش می‌کنیم کمکمون کنید.
این دنیا افتضاحه.
ولی بدترینش خود منم.
سفایر جونشو گذاشت وسط تا از همه محافظت کنه،
و من...
من هیچ کاری نکردم.
چطوره با هم راهی پیدا کنیم که به درد بخوریم؟
پس،
دوستم می‌شی؟
سفایر.
دوستشم، و با این حال...
اون روز باید باهاش می‌رفتم.
باید بیشتر بهش فشار می‌آوردم.
باید یه چیزی بهش می‌گفتم.
وقتی اوضاع از همیشه سخت‌تر بود، تنهاش گذاشتم.
هیچ کاری نکردم.
فقط گذاشتم اون ازم محافظت کنه.
کدوم دوستی این کارو می‌کنه؟
پس انرژی این‌طوری تقویت می‌شده.
محراب آماده است؟
به‌زودی تمام می‌شود.
خوبه.
بچه‌ها را جمع کنید
و هرچه بیشتر داوطلبان میترا را.
اطاعت.
هنوز نمی‌توانم بپذیرم!
چرا باید یتیمان قربانی شوند؟
چرا به جایشان سفایر نه؟
سفایر را قربانی کنید!
هنوز نمی‌فهمی؟
آنچه تو می‌خواهی خشونت برای خودِ خشونت است.
این طرز فکر فقط اوضاع را بدتر می‌کند.
اما...
نرگال زندگی و مرگ است.
چرخه‌ی ویرانی و آفرینش، خودِ حرکت این جهان.
حتی احساسات و خودِ خاطره را نیز دربر می‌گیرد.
در کشمکشی جاودان و آشوبی بی‌پایان،
آدمی تا ابد از نرگال شکست خواهد خورد.
تنها کاری که از ما برمی‌آید دعاست.
تنها دعاهایی که از ژرفای جان برمی‌خیزند،
مرثیه‌های راستین، می‌توانند این جهان ناعادل را آرام کنند.
باید به جان‌ها و خاطرات بی‌شماری که در نرگال ساکن‌اند تضرع کنیم.
برای این کار، به اندوهی از ژرفای دل نیاز داریم
و شفقتی راستین.
یتیمانی که با دقت پرورده‌ایم، همان‌هایند که دردشان
پیشکش می‌شود.
آن دختر برای ما موضوع احساس نیست.
ما سرزمین نقره نیستیم.
چون درد هست، می‌توانیم دعا کنیم.
دعای بی‌درد سست است.
حال، به کارمان بپردازیم.
مردم را زنده بازمی‌گردانیم،
با کمترین قربانی ممکن.
هر لحظه می‌رسند.
دیر کردی، پاین.
همگی!
همه‌مون اینجاییم.
داره شروع می‌شه.
همه‌ی سامانه‌ها عادی.
— ماي موويیز —
پس اون...
شکل حقیقی‌اش.
آیین را آغاز کنید.
پادشاه
ای پادشاه
به من ارزانی دار
هدایت الهی‌ات را
که من
جانی آبی‌ام
فرشته‌ی وفادار
دعای توام
پادشاه
ای پادشاه
به من ارزانی دار
شادی ناب
که من سرنوشتی آبی‌ام
آخرش هیچ کاری از دستم برنیومد.
این ویرانی همه‌ش تقصیر منه.
فاجعه‌ست.
سفایر اونجاست!
شاهزاده‌خانم سفایر...
هی، چرا تغییر شکل نمی‌ده؟
نیستش!
برای همینه که قدرتش کار نمی‌کنه!
کجاست؟
دیگه چیزی نمونده.
فقط مانده که یتیمان را پیشکش کنیم.
باشد که با این، سرانجام شاه خاکستر آرام گیرد.
نباید بگذاریم جانشان بیهوده رود.
پادشاه
ای پادشاه
آغوش گرمت را به من ارزانی دار
تو!
که من
غنچه‌ای آبی
ولوت!
بگیریدش!
چه خبره؟
انگار ولوت فرار کرده!
فوراً دستگیرش کنید!
اطاعت!
مهاجرها اینجا چیکار می‌کنن؟
نذارید رد شن!
پسش بده!
نذارید فرار کنن!
چیک!
فهمیدم!
روت حساب کردم!
برگرد اینجا!
هکاته!
بسپارش به من!
هکاته، بندازش این‌ور!
پاین!
بچسب!
پاین! برو!
سفایر!
من قدرت نجات دنیا رو ندارم،
ولی وقتی اوضاع این‌قدر بده، باید یه کاری بکنم.
نمی‌تونم همه‌ش تکیه کنم که تو ازم محافظت کنی.
ممنون.
ولی شاید آخرش دلیل زنده موندنم این نبوده.
دلیل زنده موندنت، سفایر؟
چون تو کسی هستی که از همه بیشتر دوستش دارم!
من ضعیفم.
حس نمی‌کنم بتونم ببرم.
آخه من نفرین‌شده‌ام.
نفرین‌ها از کلمه زاده می‌شن،
پس کلمه هم می‌شکندشون.
چی؟
تو این همه مدت جنگیدی، سفایر.
برای همینه که این‌جوری تقلا می‌کنی، نه؟
برای همینه که این‌قدر درد می‌کشی.
و برای همینه که زنده موندی!
برای همینه که قوی‌ای!
برای همینه که شاهزاده‌ی شوالیه
قهرمان منه!
ممنون، پاین.
روحیه‌م برگشت!
همون‌جا وایسا!
نازونا! هاکوبه!
چیزی نیست.
دیگه ولتون نمی‌کنم.
ولوت؟
همه‌چی همین‌جا تموم می‌شه؟
یکی...
شاهزاده‌ی شوالیه، در خدمت شما.
شاهزاده‌ی...
شوالیه؟
تو...
من ترتیبشو می‌دم. قول می‌دم!
همه رو تا می‌تونی دور کن!
واقعاً می‌تونی همه رو نجات بدی؟
بچه‌های یتیم‌خونه،
و مردم این کشور رو؟
نجاتشون می‌دم.
این قدرت برای همینه.
هفت سال پیش
کجام؟
قبلاً دیدمت.
کسی اونجاست؟
چی؟
سلام! کسی اینجاست؟
خسته نباشی.
تو کی هستی؟
یادت نمیاد؟
آروم باش.
اینجا دیگه کسی آسیب نمی‌بینه.
یعنی چی؟
یعنی نقشت رو انجام دادی.
چوروگی؟ تویی، چوروگی؟
آره.
خدا رو شکر!
ببخشید! خیلی ببخشید که نتونستم نجاتت بدم.
اونا کی‌ان؟
همه‌ی قهرمانانی که تا امروز به نرگال تاختند.
مثل خود ما.
در برابر نرگال ایستادند...
اما آن نبرد دردناک و تلخ تمام شده.
گفتم که، نه؟
این دنیاییه که کسی توش آسیب نمی‌بینه.
این جاییه درون تاریخ و خاطره،
که همه در آرامش و خوشی زندگی می‌کنند.
امکانی دیگر، زندگی‌ای که می‌توانست باشد.
داستانی بی‌پایان.
خاکستر جانی است که در آتش سوخته.
خودِ مرگ.
پاک می‌شود و به‌مرور، همچون قلبی نو زاده می‌شود.
اینجا آرامگاه اوست.
داستانی که مردم آرزویش را دارند.
این یه رؤیاست!
همه اون بیرون هنوز دارن می‌جنگن.
من برای همین می‌جنگم!
کسی هست که منتظرت بوده.
پیش از محراب
باورنکردنیه...
اصلاً تکون نمی‌خوره.
حالش خوبه؟
سفایر...
از این استفاده کنین!
درون نرگال
و بعد، در یه چشم به هم زدن نرگال رو انداختم!
خب؟ حسابی معرکه بود، نه؟
بله. معرکه‌ست، سفایر.
نه؟
از بچگی، تنها چیزی که می‌خواستم این بود که بهم افتخار کنی، مادر.
سفایر...
ولی همیشه فقط عصبانی‌ات کردم.
می‌خواستم بهم بگی معرکه‌ام. بگی بهم افتخار می‌کنی...
تو هیچ کار بدی نکردی.
فقط طاقت از دست دادنت را نداشتم.
تو تمام دنیای من بودی.
چه دردی به تو تحمیل کردم.
دیگه چیزی نیست، مادر.
بیا از اول شروع کنیم.
متأسفم.
خیلی متأسفم.
نتوانستم از تو محافظت کنم.
چنان غرق آموختن به تو بودم،
چنان کور از فکر راهنمایی‌ات،
که آخر آزردمت.
حالا بالاخره می‌توانم بگویم.
کلماتم شمشیر بودند.
سکوتم زنجیر بود.
به‌عنوان مادرت، هرگز تصور نمی‌کردم این‌همه پشیمان شوم.
مادر!
از واقعیت فرار نکن!
سال‌ها سال پیش
دختری تنها بود
که در سرزمین سرگردان بود
اصلاً اینا مهمه؟
معلومه که هست!
‏- طاقت بیار، سفایر! ‏- یالا! تو می‌تونی!
چی شده، سفایر؟
روستایی‌های بیچاره...
مادر، پدر...
هنوز نمی‌تونی ببخشیم، نه؟
سرزنشت نمی‌کنم.
کاش یک بار دیگر می‌توانستم صورتت را ببینم.
منم کاش می‌تونستم صورتت رو ببینم، مادر.
کاش می‌تونستم همین حالا این در رو باز کنم
و برگردم سرزمین نقره و با همه‌تون زندگی کنم.
ولی
این واقعیت نیست.
هدیه‌ای برای تو.
خیلی بهت میاد.
‏- دوستت دارم، سفایر. ‏- دوستت دارم.
همان دعا را بارها و بارها خواندی
ممنون که کمکم کردی بفهمم.
حالا بالاخره می‌تونم بگم.
از دست دادن تو و پدر،
خیلی درد داره.
پس هسته‌ی نرگال اونجاست.
به‌به.
درد واقعیت را بر آسایش خاطره‌ها ترجیح دادی.
درست است.
معنی‌اش همینه
که شاهزاده‌ی شوالیه باشی!
حمله!
سفایر، بخواب!
وای!
ممنون!
تو برو جلو!
اینو بسپار به ما!
سفایر!
ای تو...
این دیگه چیه؟!
باز هم نه!
تو نمی‌تونی. تو نه.
و فقط تو نیستی.
همه‌ی اینجا همین‌طورن.
هنوز کسانی هستن که تسلیم نشدن.
این بار...
این بار باید از همه محافظت کنم!
وگرنه هیچ‌وقت بخشیده نمی‌شم.
ببخشید!
اینجا
جای واقعی من نیست!
خبری نیست!
دردم گرفت!
عوضی!
چی؟ رفتن!
این بی‌شمار بار تکرار شده.
و با این حال، دنیا هرگز عوض نشده.
لعنتی!
حمله! حمله! حمله!
اینو بگیر! و این! و این!
چی؟!
بیا، پسش می‌دم.
نمی‌تونی ببری، سفایر.
بس کن دیگه!
سفایر!
می‌بینمت!
برو، سفایر!
دنیا هرگز عوض نمی‌شه!
با این حال!
بازم می‌خوام جلو برم!
باشه!
رِویوی تاکاراتسوکا
دوباره، دوباره!
شاید تو همان قلب دیگری بودی که قرار بود بشوم.
بابت همه‌چیز ممنون.
امیدوارم دنیای تازه‌ای که به آن می‌روی، دنیای خوبی باشد.
شاهزاده‌ی شوالیه — اوسامو تزوکا
روحت آرام باد.
شاهزاده‌خانم سفایر!
تونست!
هی!
این‌جوری نگاهم نکن.
روح که نیستم.
شاهزاده‌ی شوالیه، بار دیگر در خدمت شما.
به خاطر این بچه‌ها،
حاضر بودم بذارم دنیا نابود شه.
حتماً پدر و مادرت هم همین حس رو داشتن.
شاید.
حالا می‌خوای چیکار کنی؟
اگه کاری از دستم برمیاد...
ممنون.
ولی فکر کنم برگردم سرزمین نقره.
می‌خوام از مادر و پدر و از پادشاهی درست خداحافظی کنم.
مثل همیشه باهات میام.
چی؟!
هی، بی‌خیال!
کار رو برای سفایر سخت‌تر می‌کنی!
واقعاً می‌ری؟
تصمیمم رو گرفتم.
وقتی برگشتم کشورم برات می‌نویسم.
اگه تو و بقیه اون موقع تشویقم نکرده بودین، می‌باختم.
تو بودی که نفرینم رو شکستی، پاین.
سفایر!
میام سرزمین نقره به دیدنت!
همیشه دوست می‌مونیم!
آره. همیشه.
از آن پس، نرگال دیگر پدیدار نشد.
انگار آن نبرد چرخه‌ی فعالیتش را دگرگون کرد.
شاید روزی...
نه.
فعلاً امیدم این است که آنان که آزرده شدند
آرام‌آرام و به وقت خود التیام یابند.
و نیروی رفتن به پیش را بیابند.