‏دوران دانش‌آموزیم تو کوئینز رو به پایان رسوندم‏
‏با گرفتن یه بورسیه برای نمره‌هایی که تو ادبیات انگلیسی گرفتم.‏
‏متیو و ماریلا خیلی خوشحال شدن،‏
‏و منم به گرین گیبلز برگشتم تا برای کالج آماده بشم.‏
‏یعنی، تا اون روزی که یه صبح تابستونی...‏
‏اینکه تو اینجایی خیلی کمکه، آن. ما که دیگه جوون‌تر نمیشیم.‏
‏صبح بخیر، متیو.‏
‏صبح بخیر، آن.‏
‏بفرما.‏
‏نظرت چیه؟‏
‏اوه خب، مزه‌ش خوبه.‏ ‏بهتر از خوبه.‏
‏هیچوقت نمی‌دونستم آشپزی می‌تونه اینقدر باحال باشه.‏
‏نمی‌دونستی؟‏
‏نه.‏
‏آشپزخونه‌ی پانسیون خیلی ناجور بود.‏
‏پس فکر کنم بدت نیاد که کل تعطیلات تابستون آشپزیِ ما رو انجام بدی.‏
‏اصلا بدم نمیاد.‏
‏بهت قول میدم که سنگ تموم بذارم.‏
‏متیو؟ چت شده؟‏
‏مریضی؟‏
‏متیو!‏
‏متیو! متیو!‏
‏متیو!‏
‏آن، به جری بگو بره دنبال دکتر.‏
‏بعدم بدو برو پیش بری‌ها،‏ ‏و ریچل رو هم خبر کن.‏
‏باشه.‏
‏متیو!‏
‏نه.‏
‏نه!‏
‏فصل ۱۰‏
‏نمی‌دونم اون پیچ بعدی چه خبره،‏ ‏ولی می‌خوام باور کنم‏ ‏که بهترین‌ها در انتظارمه‏
‏آه، ماریلا، فکر نکنم...‏ ‏بتونیم کاری براش بکنیم.‏
‏فکر نمی‌کنی...‏ ‏منظورت این نیست که متیو... که اون...‏
‏عزیزم، آره،‏
‏می‌ترسم که همینطور باشه.‏
‏مرگش آنی و احتمالا بدون درد بوده،‏
‏که به احتمال زیاد در اثر یه شوک ناگهانی اتفاق افتاده.‏
‏ورشکستگی بانک اَبی‏
‏اگه اجازه بدید.‏
‏متیو.‏
‏ماریلا.‏
‏می‌فهمم. پس اینقدر ناگهانی بود.‏
‏حالا قوی باش، آن.‏
‏من خوبم.‏
‏ولی بازم...‏
‏آره، می‌دونم.‏
‏و در اون صورت...‏
‏دارم میام تو.‏
‏آن عزیزم، می‌خوای امشب پیشت بخوابم؟‏
‏ممنونم، دایانا.‏
‏فکر کنم اگه بگم می‌خوام تنها باشم، اشتباه برداشت نمی‌کنی.‏
‏نمی‌تونم باور کنم که متیو مرده.‏
‏بیشتر وقتا هنوزم غیرممکن به نظر می‌رسه.‏
‏می‌خوام کاملا ساکت و آروم باشم و سعی کنم باورش کنم.‏
‏من پایینم. هر وقت به من احتیاج داشتی صدام کن.‏
‏باشه.‏
‏یه دختر بود.‏
‏دختر من که بهش افتخار می‌کنم.‏
‏آروم... آروم...‏ ‏اینقدر گریه نکن، عزیزم.‏
‏اینطوری که اون برنمی‌گرده.‏
‏درست نیست اینقدر گریه کنی.‏
‏آه، فقط بذار گریه کنم، ماریلا!‏
‏اشک‌هام به اندازه‌ی اون دردی که داشتم اذیتم نمی‌کنن!‏
‏آه، ماریلا، چطور ممکنه متیو رفته باشه؟‏
‏بدون اون چیکار کنیم؟‏
‏ما همدیگه رو داریم، آن.‏
‏نمی‌دونم اگه تو اینجا نبودی چیکار می‌کردم... اگه هیچوقت نیومده بودی.‏
‏می‌دونم که شاید یه کم باهات سختگیر و خشن بودم،‏
‏ولی با این حال، نباید فکر کنی که من به اندازه‌ی متیو دوستت نداشتم.‏
‏می‌خوام الان که حرف دلمو زدن راحت‌تره، بهت بگم.‏
‏من تو رو به اندازه‌ی بچه‌ی خودم دوست دارم‏
‏و از وقتی که به گرین گیبلز اومدی، مایه‌ی خوشی و آرامش من بودی.‏
‏خیلی دلم براش تنگ شده.‏
‏همیشه، خانم الن.‏
‏ولی بازم قلبم مثل گذشته با پیدا کردن غنچه‌های کوچیک تو باغ به رقص درمیاد.‏
‏امروز دایانا یه چیز خنده‌دار گفت و منم خنده‌م گرفت.‏
‏و یه جورایی حس می‌کنم که نباید می‌خندیدم.‏
‏متیو دوست داشت خنده‌تو بشنوه، مگه نه؟‏
‏بله.‏
‏و دوست نداشت بدونه که تو از چیزای کوچیک اطرافت لذت می‌بری؟‏
‏چرا، دوست داشت.‏
‏اگه غنچه‌ها قلبتو آروم می‌کنن، نباید قلبتو به روی تأثیرشون ببندی.‏
‏باید از این زندگی همونطور که متیو می‌خواست لذت ببریم.‏
‏بله.‏
‏امروز بعد از ظهر رفتم قبرستون تا یه بوته‌ی گل رز روی قبر متیو بکارم.‏
‏متیو همیشه گل‌های رز سفید اسکاتلندی رو از همه بیشتر دوست داشت.‏
‏امیدوارم تو بهشت هم از این گل‌های رز داشته باشه.‏
‏مطمئنم که داره.‏
‏شاید روح همون گل‌های رز سفید کوچولوش همه اونجا منتظرش بودن.‏
‏بیا باور کنیم که بودن.‏
‏من برگشتم، ماریلا.‏
‏خوشحالم که می‌بینمت، آن.‏
‏این پیچ امین‌الدوله‌ست؟‏
‏آره.‏
‏عاشق این عطر دل‌انگیزش هستم.‏
‏بوی خوبی میده. واقعا شیرینه.‏
‏وقتی نبودی دکتر اسپنسر اینجا بود.‏
‏میگه که متخصص فردا تو شهره.‏
‏اوه، خوبه. باید بری و چشم‌هاتو معاینه کنی.‏
‏وقتی من نیستم مشکلی نداری تنها بمونی، ها؟‏
‏من خوبم. دایانا میاد اینجا پیشم تا تنها نباشم.‏
‏و لازم نیست نگران باشی که شربتو با شراب اشتباه بگیرم.‏
‏اون روزا چقدر دختر اشتباه کاری بودی، آن.‏
‏یادته اون موقع که موهاتو رنگ کردی؟‏
‏آره، واقعا.‏
‏وقتی فکر می‌کنم که موهام چقدر برام مایه‌ی نگرانی بود، یه کم خنده‌م می‌گیره.‏
‏ولی نه زیاد، چون اون موقع واقعا یه مشکل بزرگ بود.‏
‏الان دیگه بی‌خیال غر زدن سر موها و کک‌ومک‌هام شدم.‏
‏کار خوبی هم کردی.‏
‏خوش اومدی خونه، ماریلا.‏
‏دایانا همین الان رفت.‏
‏اوه، رفت؟‏
‏خیلی خسته‌ای، ماریلا؟‏
‏می‌خوای دراز بکشی؟‏
‏آره... نه... نمی‌دونم.‏
‏چشم‌پزشکو دیدی؟‏
‏چی گفت؟‏
‏میگه دیگه مطالعه و خیاطی و هر کاری که به چشم‌ها فشار میاره رو بذارم کنار.‏
‏و باید مواظب باشم گریه نکنم.‏
‏اگه عینکی که بهم داده رو بزنم، فکر می‌کنه چشم‌هام بدتر نمیشن.‏
‏ولی میگه اگه نزنم، تا شش ماه دیگه حتما کورِ کور میشم.‏
‏کور! آن، فقط بهش فکر کن!‏
‏بهش فکر نکن.‏
‏می‌دونی که بهت امید داده.‏
‏اگه مواظب باشی...‏
‏من اسم اینو امیدواری نمی‌ذارم.‏
‏چطور گریه کردن می‌تونه بد باشه وقتی تازه متیو رو از دست دادیم؟‏
‏وقتی دلم تنگ میشه چیکار کنم؟‏
‏آقای سدلر چیکار داشت؟‏
‏شنیده بود که می‌خوام گرین گیبلز رو بفروشم‏
‏و می‌خواد اینجا رو بخره.‏
‏بفروشی! گرین گیبلز رو بفروشی؟!‏
‏من به همه‌ی جوانبش فکر کردم.‏
‏اگه چشم‌هام قوی بودن، می‌تونستم اینجا بمونم و کارا رو مدیریت کنم.‏
‏ولی اینطوری نمی‌تونم.‏
‏پول زیادی دستمو نمی‌گیره، ولی فکر کنم برای گذران زندگیم کافی باشه.‏
‏خداروشکر که تو با اون بورسیه آینده‌ت تأمینه، آن.‏
‏متاسفم که تو تعطیلاتت خونه‌ای نداری که بهش برگردی، فقط همین.‏
‏نباید گرین گیبلز رو بفروشی، ماریلا.‏
‏کاش مجبور نبودم.‏
‏مجبور نیستی اینجا تنها بمونی.‏
‏من به ردموند نمیرم.‏
‏به ردموند نمیری!‏
‏نمی‌خوام از بورسیه استفاده کنم.‏
‏حتما فکر نمی‌کنی که می‌تونستم تو رو تو این گرفتاری تنها بذارم، ماریلا!‏
‏داشتم فکر و برنامه‌ریزی می‌کردم.‏
‏آقای بری می‌خواد مزرعه رو برای سال دیگه اجاره کنه.‏
‏و منم می‌خوام معلمی کنم.‏
‏چی؟ منظورت چیه، آن؟‏
‏همین که گفتم.‏
‏تا جایی که می‌دونم مدرسه‌ی اِیوِنلی رو قبلا به گیلبرت بلایت قول دادن،‏
‏ولی من می‌تونم تو مدرسه‌ی کارمودی درس بدم.‏
‏به راحتیِ اینجا نیست، ولی می‌تونم خودم برم و برگردم.‏
‏و حتی تو زمستون هم می‌تونم جمعه‌ها بیام خونه.‏
‏برات چای خوب درست می‌کنم.‏
‏و برات کتاب می‌خونم.‏
‏حوصله‌ت سر نمیره و تنها هم نمی‌مونی.‏
‏ما دوتا اینجا با هم خیلی خوشحال خواهیم بود.‏
‏نمی‌تونم بذارم اینطوری خودتو برای من فدا کنی.‏
‏این فداکاری نیست.‏
‏هیچی بدتر از دست دادن گرین گیبلز نیست.‏
‏من می‌خوام اینجا بمونم و درس بدم.‏
‏این آرزوی منه.‏
‏علاوه بر این، می‌خوام همینجا تو خونه درس بخونم.‏
‏من می‌خوام معلم خوبی بشم... و می‌خوام بینایی تو رو حفظ کنم.‏
‏ولی در مورد...‏
‏نمی‌تونی جلومو بگیری.‏
‏من شونزده سال و نیممه، و ذره به ذره مثل خودت لجبازم!‏
‏آه، ماریلا، دلسوزی نکن برام.‏
‏من از ته دل خوشحالم از فکر موندن تو گرین گیبلز عزیز.‏
‏دختر دوست داشتنی! حس می‌کنم بهم یه زندگی جدید دادی.‏
‏فکر کنم باید پافشاری کنم و مجبورت کنم بری کالج،‏
‏ولی می‌دونم که نمی‌تونم، پس تلاشی هم نمی‌کنم.‏
‏ولی برات جبرانش می‌کنم، آن.‏
‏نه، ماریلا،‏
‏واقعا لازم نیست.‏
‏متیو،‏
‏فکر کنم به یه پیچ تو جاده رسیدم.‏
‏نمی‌دونم اون پیچ بعدی چه خبره، ولی می‌خوام باور کنم که بهترین‌ها در انتظارمه.‏
‏پس حواست بهم باشه، متیو.‏
‏شنیدی؟‏
‏آن شرلی از فکر رفتن به کالج منصرف شده.‏
‏چی، واقعا؟‏
‏بعد از اون همه درس خوندن و گرفتن بورسیه،‏
‏می‌خواد بره تو کارمودی معلمی کنه.‏
‏کارمودی؟ اونجا که دوره.‏
‏سلام!‏
‏سلام.‏
‏اومدی هواخوری، آره؟‏
‏بله.‏
‏خب، آن، شنیدم که از فکر رفتن به کالج منصرف شدی.‏
‏بله.‏
‏کار خیلی خوبی کردی. واقعا از شنیدنش خوشحال شدم.‏
‏ممنونم، خانم لیند.‏
‏و می‌خوای معلمی کنی؟‏
‏بله، تو کارمودی. باید خیلی باحال باشه.‏
‏جالبه. من شنیدم هیئت امنا تصمیم گرفتن مدرسه‌ی همینجا تو اِیوِنلی رو بدن به تو.‏
‏امکان نداره. فکر می‌کردم اونو به گیلبرت بلایت قول داده بودن.‏
‏گیلبرت بلایت درخواستشو پس گرفت.‏
‏و پیشنهاد داد که درخواست تو رو قبول کنن. اون می‌خواد تو وایت سندز درس بده.‏
‏معلومه که مدرسه رو فقط برای لطف کردن به تو رها کرده،‏
‏چون می‌دونست چقدر می‌خوای پیش ماریلا بمونی.‏
‏باید بگم واقعا از طرفش لطف بزرگی بود،‏
‏چون تو وایت سندز باید خرج خورد و خوراکشو بده،‏
‏و باید خودش خرج کالجشو دربیاره.‏
‏من... من فکر نکنم باید بذارم گیلبرت همچین فداکاری‌ای برای... برای من بکنه.‏
‏فکر کنم دیگه نمی‌تونی جلوشو بگیری.‏
‏اون با هیئت امنای وایت سندز قرارداد امضا کرده.‏
‏معلومه که تو مدرسه‌ی اِیوِنلی رو قبول می‌کنی.‏
‏گیلبرت نمی‌خواد که تو ردش کنی.‏
‏اِ، دویدنشو ببین!‏
‏از بعضی جهات هنوز خیلی بچه‌ست.‏
‏از جهات دیگه هم خیلی بیشتر یه زن کامله.‏
‏ماریلا کاتبرت، تو خیلی نرم شدی.‏
‏اگه با گیلبرت کار داری، رفته بیرون.‏
‏کجا رفته؟‏
‏نمی‌دونم. چیزی نگفت.‏
‏آها. ببخشید مزاحم شدم.‏
‏اِم...‏
‏بله؟‏
‏در مورد مدرسه‌ی اِیوِنلی شنیدم.‏
‏نمی‌دونم چطوری ازت تشکر کنم.‏
‏واقعا قدردانم.‏
‏عصر بخیر.‏
‏دنیای پیر عزیز، تو خیلی دوست داشتنی هستی،‏
‏و من خوشحالم که در تو زندگی می‌کنم.‏
‏گیلبرت!‏
‏مـ... می‌خوام ازت تشکر کنم که مدرسه رو به خاطر من رها کردی.‏
‏لطف بزرگی کردی.‏
‏و می‌خوام بدونی که قدردان این کارت هستم.‏
‏لطف خاصی نبود، آن.‏
‏امیدوارم تونسته باشم خدمت کوچیکی بهت بکنم.‏
‏کردی.‏
‏من...‏
‏خب...‏
‏اول تو بگو، گیلبرت.‏
‏باشه.‏
‏خب چطوره، آن؟ واقعا منو برای اشتباه قدیمیم بخشیدی؟‏
‏البته.‏
‏من همون روزی که اینجا با قایقت نجاتم دادی، بخشیدمت.‏
‏چقدر بچه‌ی لجباز و احمقی بودم.‏
‏از اون موقع تا حالا متاسفم.‏
‏ما قراره بهترین دوستای هم باشیم.‏
‏ما به دنیا اومدیم که دوستای خوبی برای هم باشیم، آن.‏
‏تو به اندازه‌ی کافی جلوی سرنوشت رو گرفتی.‏
‏من خونه‌م، ماریلا.‏
‏چه خوب که اومدی.‏
‏داشتی با کی حرف می‌زدی؟‏
‏گیلبرت. کنار دریاچه‌ی آب‌های درخشان دیدمش و ازش تشکر کردم.‏
‏فکر نمی‌کردم اینقدر دوستای صمیمی‌ای باشید که نیم ساعت وایسید با هم حرف بزنید.‏
‏ما تصمیم گرفتیم که از این به بعد منطقی اینه که دوستای خوبی باشیم.‏
‏ما واقعا نیم ساعت اونجا بودیم؟!‏
‏سال در بهاره،‏
‏و روز در صبحه؛‏
‏صبح ساعت هفته؛‏
‏روی تپه شبنم نشسته؛‏
‏چکاوک در حال پروازه؛‏
‏حلزون روی خاره؛‏
‏خدا در بهشت خودشه،‏
‏و همه چیز در دنیا بر وفق مراده.‏
‏قسمت بعد‏
‏می‌خوام کمی زیبایی‏ ‏به زندگی اضافه کنم‏