‫آنچه در استرلینگ پوینت گذشت...
‫پدربزرگ خدابیامرز ‫جزیره رو برای ما هم گذاشته،
‫پس بیا این خراب‌شده رو ‫بفروشیم بره.
‫کانر، ما این جزیره رو نمی‌فروشیم.
‫امروز نه، ‫وقتی ۱۸ سالمون شد می‌فروشیمش.
‫آره، ولی مگه تو ‫به‌زودی ۱۸ سالت نمی‌شه؟
‫یه مهمونی بزرگ در پیشه. ‫تو هم دعوتی، آبجی.
‫الو؟
‫سلام. می‌خوام با جوزف اندرسون صحبت کنم، لطفا.
‫من وکیل انحصار وراثت ‫گوردون کمپبل هستم.
‫انگار با هم دوست بودید؟
‫توی دبیرستان چند ‫ماهی با هم دوست بودیم.
‫اشکالی نداره ‫اون رو قرض بگیرم؟
‫داشت با روری عشق‌بازی می‌کرد.
‫داداش، اون ازت خوشش میاد. ‫خیلی تابلوئه.
‫بهش بگو با هم برید سینما.
‫- دلت می‌خواد بیای؟ ‫- آره.
‫- خیلی دوست دارم پیشت باشم. ‫- منم دوست دارم پیشت باشم.
‫هی، این اصلاً جالب نیست.
‫هی. خیلی بامزه‌ست، نه؟
‫شش پرس پوتین. ‫برای خودت بردار...
‫- اوه! ‫- لعنتی...
‫- خیلی عوضی هستی، لینکلن. ‫- متأسفم.
‫- عاشق شدی. ‫- آره، شاید.
‫اون از دختری به اسم ‫استیسی مالوری خوشش میاد.
‫- من رو سر کار گذاشتی. ‫- سر کارت نذاشتم.
‫- دلت نمی‌خواست؟ ‫- نه.
‫- کاملاً معلومه داری بهم دروغ می‌گی. ‫- من کاره‌ای نیستم.
‫- کاره‌ای نیستی که چی کار کنی؟ ‫- که بهت بگم چطور مُرد.
‫الان چی گفتی؟
‫موقع به دنیا آوردن ‫رامونا فوت کرد.
‫تو این رو از کجا می‌دونی؟
‫چون من اونجا بودم.
‫نمی‌دونم باید ‫بهش بگیم یا نه.
‫چی؟ چند روزه از اتاقش ‫بیرون نیومده،
‫چون اون عوضی، اون دختره،
‫دل خواهرم رو شکسته.
‫حالا هم می‌خوای بهش بگی مامان ‫موقع به دنیا آوردن اون مُرده؟
‫تو واقعاً یه هیولایی؟
‫می‌شه این رو ‫با صدای هلیومی نگی؟
‫ببخشید.
‫فکر نمی‌کنی پنهان ‫کردنش خیلی نامردیه؟
‫یه چیزهایی هست که آدم ‫دلش نمی‌خواد بدونه،
‫- مثلاً در مورد پدر و مادر‌مون. ‫- اون فرق می‌کنه.
‫دقیقاً لنگه همون موضوعه.
‫نه، نیست. پدر و مادر واقعی ‫ما که واقعاً پدر و مادرمون نیستن.
‫اون‌ها ما رو سپردن به بهزیستی. ‫گولدی مادر واقعی راموناست.
‫اون رامونا رو می‌خواست، ‫ولی موقع به دنیا آوردنش مُرد.
‫خیلی تلخه.
‫خب، آره.
‫خیلی‌خب، دیرم می‌شه. ‫باید با سالی مشورت کنم...
‫پای جشن تولدم وسطه.
‫راستی، اگه تصمیم گرفتی به رامونا بگی، ‫بهم خبر بده چطور پیش رفت.
‫برات دعا می‌کنم. ‫دوستت دارم. خداحافظ.
‫چی رو به من بگید؟
‫هوم؟
‫چه سوال احمقانه‌ای. خوبی؟
‫آره.
‫آره، نه، چیزه... ‫خیلی هم عالیه.
‫خیلی هم خوبم. من فقط...
‫دارم یه جورایی هضمش می‌کنم،
‫این حقیقت تکون‌دهنده رو ‫که من باعث مرگ مامان شدم.
‫- خلاصه که عالیه. ‫- رامونا، تو مامان رو نکشتی.
‫تقصیر تو نیست. ‫اصلاً و ابداً تقصیر تو نیست.
‫نه، می‌دونم تقصیر من نیست. ‫خب... من نوزاد بودم.
‫ولی، خب... من...
‫فکر کنم بهتره برم و... ‫می‌شه بعداً درباره‌ش حرف بزنیم؟
‫- آره، حتماً. ‫- من فقط می‌رم...
‫یه خواب خیلی طولانی بکنم، ‫امیدوارم تا ۵ تا ۱۰ سال آینده،
‫خواب هم نبینم.
‫- باشه. ‫- ...فعلاً.
‫کاری هست بتونم برات بکنم؟
‫متأسفم که این‌طوری فهمیدی.
‫تو چرا متأسفی؟ ‫تو که مامان رو نکشتی.
‫رامونا، تو...
‫خب، می‌خوای چطوری باشه؟
‫- دقیقاً تم کمپ راک ۲ باشه. ‫- کمپ راک ۲...
‫نباید کمپ راک ۱ باشه.
‫- دوران «این منم» نباشه. ‫- حله.
‫فقط کمپ راک ۲. ‫خیلی تاکید دارم روش.
‫- این رو یادت میاد؟ ‫- آره. همون... آره، آره.
‫- خیلی‌خب، کمپ راک. بدجور دیوونتم. ‫- اوه.
‫خب، برای کیک... ‫چی مد نظرته؟
‫- کیک می‌خوای؟ ‫- آره. خب، در فکرم مثلاً رد ولوت...
‫- با فانفتی و اوریو قاطی بشه... ‫- اوهوم.
‫...با طعم کرواسان.
‫آره. حتماً روش کار می‌کنیم. ‫خیلی ایده خوبیه.
‫می‌خوای چیز خاصی ‫روی کیک نوشته بشه؟
‫اوه. آره. ‫ترجیحاً و دقیقاً...
‫عکس آلیسون استونر باشه که ‫می‌گه: «تولدت مبارک، کانر»
‫اسم آنی رو هم روی ‫کیک می‌نویسیم.
‫خیلی هم عالیه.
‫به شرطی که زیر اسم من، ‫کوچیک‌تر و توی پرانتز باشه.
‫لطفاً این رو یادداشت کن.
‫- ببخشید. ‫- روری.
‫- مجبورم کردن کل این... ‫- سلام!
‫...فرم‌های گمرکی رو پر کنم.
‫- فرم‌های گمرک؟ ‫- وای خدای من. بازش کن.
‫خیلی‌خب. مواظب باش. تیزه.
‫- چی هست؟ ‫- نمی‌دونم. معجزه‌ست.
‫خب...
‫وای خدای من.
‫دارم می‌لرزم. فوق‌العاده‌ست.
‫عالیه. حرف ندارن.
‫چطور آنی از این تم ‫خوشش میاد؟
‫واقعاً این مهمونی منه.
‫آره، ولی شما دوقلوایید.
‫ناهمسان. در ضمن، یکی از این‌ها رو بپوشید، ‫هر دوتاتون. همین الان.
‫وایستا. یعنی اون ‫هیچ کاری نمی‌کنه؟
‫نمی‌دونم. بیشتر اوقات ‫داره کرم‌هاش رو مرتب می‌کنه.
‫خیلی‌خب. باشه. خب، ‫من تنهاتون می‌ذارم...
‫وایستا، کجا داری می‌ری؟
‫ها؟ اوه، برمی‌گردم.
‫قراره بترکونیم، پسر!
‫بپوشش.
‫همین الان؟
‫- بعداً شیفت دارم. ‫- خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم بپوشش.
‫نکن این کار رو. ‫می‌خواد از سرم رد بشه.
‫خیلی‌خب.
‫بفرما.
‫بفرما، تنت شد.
‫- کمپ راک. ‫- کمپ راک. آره دیگه.
‫می‌تونیم با هم حرف بزنیم؟
‫- این‌طوری بهم نگاه نکن. ‫- مگه چطوری نگاهت می‌کنم؟
‫این‌طوری که...
‫مهربون و دلسوزانه.
‫ببخشید.
‫- هنوزم داری همون‌طوری نگاه می‌کنی. ‫- خب قیافه‌م کلاً این شکلیه.
‫- من... ‫- ببین، می‌دونم.
‫می‌دونم تو با این جور چیزها ‫یه جور دیگه کنار میای.
‫میری با تک‌تک آدم‌هایی که می‌شناسی یه بند ‫درباره‌ش باهاشون حرف می‌زنی،
‫ولی من این‌طوری کنار میام.
‫- می‌خوابم. ‫- آره.
‫- حله؟ ‫- آره. حله.
‫عالیه. ممنون. ‫روز خوبی داشته باشی.
‫وای خدای من.
‫ای خدا!
‫- خدای بزرگ. من... ‫- متأسفم.
‫خیلی معذرت می‌خوام. من...
‫- فقط یه‌هو ترسیدم. ‫- اشکالی نداره.
‫فکر کنم واقعاً کوین جوناس بود ‫که من رو ترسوند.
‫درسته.
‫ما یه دقه عاشق همیم ‫یه دقه بعد از هم بدمونن میاد.
‫آره، منم همین‌طور. خوبی؟
‫آره. ببخشید. تو چطوری؟
‫خوبم...
‫می‌خواستم بیام این طرف‌ها ‫و بابت اون شب عذرخواهی کنم.
‫ممنون.
‫لینکلن واقعاً شورش رو ‫درآورد و بابتش خیلی حالم بده.
‫می‌خوام از الیس هم ‫عذرخواهی کنم.
‫ممنون. خب، بی‌خیالش شو.
‫خب معلومه، تو اون حرف رو نزدی، پس...
‫می‌دونم، ولی می‌تونستم جلوش رو بگیرم. ‫برای همین متأسفم.
‫- ممنون. ‫- آره.
‫بابت این قضیه چقدر ‫خوابت به هم ریخته؟
‫- راستش رو بگو. ‫- خیلی زیاد.
‫- آره؟ ‫- جدی می‌گم.
‫- آخی، متأسفم. ‫- ولی من... نه، نه، چیزه... همین که...
‫- آره، ما با هم مشکلی نداریم. همه‌چیز ردیفه. ‫- در ضمن، مسخره‌ست.
‫فکر می‌کردم تو ‫از جشن تولد خوشت نمیاد.
‫یه لحظه فراموشش کرده بودم. ‫چه لحظه شیرینی بود.
‫خوشم نمیاد. از تولد متنفرم. ‫کانر تولد دوست داره.
‫- درسته. ‫- بهم حس نزدیکی به مرگ رو می‌ده.
‫خب، این پذیرفتنی نیست، ‫چون فردا یه تولد بزرگ داری.
‫فردا ۱۸ سالت می‌شه، ‫آنی. می‌دونی یعنی چی؟
‫اگه مچت رو بگیرن، ‫مثل یه بزرگسال محاکمه می‌شی...
‫بابت تمام جرم‌های خشن ‫و جنایت‌هایی که تا حالا کردی.
‫- آخ جون، دمت گرم. ‫- آره.
‫خیلی وقت بود منتظرش بودم. ‫این واقعاً ارزش جشن گرفتن داره.
‫می‌تونم یه کار ‫خاص برات بکنم؟
‫می‌تونم امشب ببرمت بیرون؟
‫نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم.
‫نیازی نیست برادران جوناس رو ‫قاطی بازی کنی،
‫اگه دلیل نه گفتنت اینه.
‫- اجازه می‌دی؟ ‫- باشه.
‫- جدی؟ ‫- اوهوم.
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونی قراره چه آهنگی رو...
‫توی مسابقه استعداد ‫یابی امسال بخونی؟
‫هنوز نمی‌دونم، ولی فکر کنم ‫یه کار از ساند‌هایم باشه.
‫ببین کی اینجاست!
‫ای خدا.
‫چیه؟
‫راستی، حواست باشه شورت کافی برداری، باشه؟
‫فکر می‌کنی توی اردوگاه ‫یه‌هو خودم رو خراب می‌کنم؟
‫نه، ولی خب، ‫حادثه هیچ‌وقت خبر نمی‌کنه.
‫منظورت اون دفعه‌ست که توی ‫پارکینگ فرودگاه بودیم؟
‫- هی! ‫- وای!
‫اون پی‌پی نبود، باشه؟ ‫در حد یه باد شکم ساده بود.
‫اه! چطور این رو یادت مونده؟ ‫مال صد سال پیش بود.
‫مامان هنوزم قراره ‫پنجشنبه برسه؟
‫خب...
‫نمی‌دونم.
‫چرا این‌طوری گفتی؟ ‫داره میاد دیگه، مگه نه؟
‫آره. راستش رو بخوای، نمی‌دونم.
‫خب یعنی چی که نمی‌دونی؟
‫اون حداقل همیشه برای ‫مسابقه استعداد یابی می‌اومد.
‫آره. می‌دونم. من فقط... خب،
‫می‌دونم دلش می‌خواد بیاد، ولی...
‫فکر کنم یه جورایی سرش ‫گرم یه کارهایی شده.
‫ولی من اونجا هستم، ‫پس باحال می‌شه.
‫فقط راستش رو بهم بگو.
‫نمی‌دونم اصلاً ‫برمی‌گرده یا نه.
‫خب، منظورت چیه که ‫«برمی‌گرده یا نه»؟
‫خب، چی گفت؟
‫گفت قضیه از این قراره ‫که یه پیشگو رو دیده.
‫- پیشگو دیگه چه کوفتیه؟ ‫- نمی‌دونم والا.
‫ولی ظاهراً بهش گفته که ‫در آستانه‌ی کشف و شهوده...
‫و آره، خودش هم نمی‌دونه تا ‫کی توی هنده، برای همین...
‫و ظاهراً، برای کشف و شهود ‫نباید عجله کرد.
‫- چرا بیشتر عصبانی نیستی؟ ‫- چی؟ از مامان؟
‫آره، از مامان! تو همین‌جوری،
‫می‌ذاری با عجیب‌ترین ‫کارهاش قسر در بره!
‫من نمی‌ذارم. ‫من که نمی‌تونم کنترلش کنم.
‫اه، لعنتی! پسر، ‫شاید باید تلاش کنی.
‫خیلی‌خب، میپل، درکت می‌کنم.
‫لطفاً دق‌دلی‌ت رو ‫سر من خالی نکن.
‫اون مامانمونه. باید برگرده.
‫- تلاش کن! ‫- میپل، می‌خوای چی‌کار کنم؟
‫پسر، اون با کارت‌پستال ‫باهامون در ارتباطه!
‫هی.
‫اوه، سلام. اوضاع چطوره؟
‫داری قایق می‌سازی؟
‫نه، نه. ‫فقط دارم بازسازیش می‌کنم.
‫«فقط داری بازسازیش می‌کنی»؟
‫- آره. ‫- خیلی باحاله.
‫می‌خوای اولین مسافرم باشی؟ ‫که مطمئن بشم باهام غرق نمی‌شه؟
‫خب...
‫انگار طوفان تو راهه. نمی‌دونم.
‫امن به نظر نمی‌رسه.
‫- باشه. ‫- جداً؟
‫- آره. ‫- باشه، بزن بریم.
‫از خواهرم متنفرم!
‫دیگه حالم ازش به هم می‌خوره. ‫واقعاً از دستش خسته شدم.
‫آره، درکت می‌کنم. ‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫فقط، فکر کنم شاید... ‫و گوش کن چی می‌گم...
‫- داری عصبانیتت رو سر آدم اشتباهی خالی می‌کنی؟ ‫- نه، این‌طور نیست!
‫- باشه. ‫- می‌تونم بیام اینجا زندگی کنم؟
‫- فکر می‌کردم می‌خوای بری اردو. ‫- گور بابای اردو!
‫- باشه. ولی تو که عاشق اردو بودی. ‫- دیگه نیستم!
‫فقط دلم می‌خواد مشت بکوبم ‫به دیوار یا یه همچین چیزی!
‫چه مرگم شده؟
‫آره، به این می‌گن خشم.
‫بهتره باهاش دوست بشی ‫و به قلبت راهش بدی.
‫هرچی بزرگ‌تر بشی بدتر هم می‌شه، ‫برای همین...
‫- خب... ‫- کجا داری می‌ری؟
‫فکر کنم یه چیزی سراغ دارم ‫که ممکنه حالت رو بهتر کنه.
‫- خدایی، ارزشش رو داشت. ‫- اوه، صددرصد.
‫خب، حالا چی‌کار کنیم؟
‫اون داره تمام ‫تلاشش رو می‌کنه.
‫می‌دونم جوری رفتار می‌کنه که انگار ‫خیلی خفن و قویه و همه‌چیزش ردیفه،
‫ولی برای اونم سخته.
‫مامانش اون رو گذاشته تا ‫مراقب خواهر ۱۲ ساله‌ش باشه.
‫کار خیلی قشنگی نیست، ‫می‌دونی که؟
‫خب، همیشگی که نیست.
‫آره. آره، می‌دونم، ‫ولی بازم...
‫تا حالا از گرسنگی عصبی شدی؟
‫منظورت اینه که این‌قدر ‫گرسنه‌ای که عصبی می‌شی؟
‫آره. آره، دقیقاً.
‫آره، فکر کنم.
‫خب، مگه بقیه‌ی احساسات هم یه جورایی ‫مثل همین عصبی شدن از گرسنگی نیستن؟
‫یعنی، باید از خودت بپرسی،
‫«من الان واقعاً عصبانی‌ام، ‫یا فقط گرسنه‌م؟»
‫و بیشتر اوقات، یه بیسکویت ‫می‌خوری و حالت خوب می‌شه.
‫شاید وقتی عصبانی می‌شی، ‫بتونی از خودت بپرسی، مثلاً:
‫«من الان واقعاً عصبانی‌ام، ‫یا شاید یه‌کم ناراحتم؟»
‫فکر کنم منم الان دارم ‫دقیقاً همون مسیر تو رو می‌رم.
‫فقط برعکسش رو.
‫منظورت چیه؟
‫تازه یه چیز خیلی داغون ‫درباره‌ی مامانم فهمیدم و...
‫واقعاً ناراحت‌کننده‌ست، ‫ولی خب...
‫نمی‌دونم. ‫بیشتر فقط عصبانی‌ام،
‫چون واقعاً ناعادلانه‌ست، لعنتی.
‫اینکه مرده ناعادلانه‌ست؟
‫آره.
‫و حالا داری ‫به این نتیجه می‌رسی که...
‫واقعاً فقط خیلی ناراحتی ‫از اینکه مامان نداری؟
‫آره.
‫فکر می‌کنی اون فقط...
‫نمی‌خواد مامان من باشه؟
‫چی؟
‫نه بابا. میپل، نه.
‫نه، اصلاً این‌طور نیست.
‫فقط قضیه اینه که ‫بزرگ‌ترها عجیب غریبن...
‫و کلی درگیری فکری ‫پیچیده و مزخرف دارن.
‫دلم براش تنگ شده.
‫آره.
‫می‌خوای تا ابد با اون‌ها لج ‫کنی ولی ته دلت ناراحت باشی؟
‫اوم. هنوز تصمیم نگرفتم.
‫تو چی؟
‫هنوز تصمیم نگرفتم.
‫به نظرت خیلی خطرناکه که زیر ‫بارون داریم قایق‌سواری می‌کنیم؟
‫نه، به هیچ وجه.
‫هی. عقاب سرسفید.
‫وای خدای من.
‫خیلی باحاله.
‫خیلی قشنگه.
‫نمی‌دونستم پرنده‌ی ملی‌مون ‫اجازه‌ی ورود به کانادا رو داره.
‫خب...
‫یه موضوعی هست که شاید ‫باید باهات در میون بذارم.
‫ببخشید که یهو این‌جوری ‫غافلگیرت می‌کنم.
‫چی شده؟
‫اون روز، بعد از نمایشگاه، ‫وقتی شماها رفتین،
‫بابات بهم یه چیز ‫تقریباً تکان‌دهنده گفت.
‫چی گفت؟
‫گفت که همراه مامانم ‫توی بیمارستان بوده...
‫همون شبی که مرد.
‫چی می‌گی؟
‫آره. واقعاً.
‫شاید ازش خواسته بوده ‫که ببرتش اونجا.
‫خب، نزدیک هم زندگی می‌کردن.
‫آره، ولی خودش گفت که ‫از دوران نوجوانی به بعد...
‫همدیگه رو ندیده بودن.
‫برای همین می‌گم...
‫چرا باید درباره‌ی ‫یه همچین چیزی دروغ بگه؟
‫امروز یه سری مدارک توی ‫دفتر کار بابام پیدا کردم.
‫گوردون قبل از مرگش، ‫بابای من رو سرپرست رامونا کرده بود.
‫پس یعنی یه جورایی ‫به نظر می‌رسه که...
‫ممکنه بابای تو هم ‫بابای رامونا باشه؟
‫این خبر مامانم رو ‫نابود می‌کنه.
‫- الیس، واقعاً متأسفم. ‫- نه، بی‌خیال. تقصیر تو نیست.
‫نباید این‌طوری ‫از ماجرا باخبر می‌شدی.
‫تقصیر تو نیست. مشکلی نیست.
‫اون نوار کجاست؟
‫- هی. ‫- هی.
‫میپل داخل خونه‌ست.
‫- باشه. ‫- کلی چیزمیز رو شکستیم.
‫- جداً؟ ‫- واقعاً چسبید. آره.
‫- الان هر دومون حالمون بهتره. ‫- عالیه. ممنون.
‫- خب... ‫- آره.
‫- همه‌چیز ردیفه. ‫- آره.
‫آره، خلاصه اون... ‫نمی‌دونم چی بهت گفت، ولی...
‫شروع کرد درباره‌ی مامانم حرف زدن. خب...
‫بعدش منم سعی کردم باهاش ‫در این مورد حرف بزنم...
‫و اون یهو قاطی کرد، ‫که البته حق داشت، ولی...
‫درسته.
‫نمی‌دونم. فقط خراب‌ترش کردم.
‫- نه بابا. ‫- آره دیگه.
‫- ولی ممنون به خاطر... ‫- نه بابا.
‫آره. آره، همه‌چیز ردیفه.
‫عالی.
‫نکنه به اندازه‌ی ‫کافی خوب نباشم؟
‫برای کی؟
‫خب...
‫هستی.
‫آره، فکر کنم بهتره بذارم ‫شماها کار خودتون رو بکنین.
‫- آره. ‫- آره. آره.
‫باشه.
‫جو، سلام.
‫باورت می‌شه این رو پیدا کردم؟ ‫امیدوارم هنوز از نوارهای میکسی خوشت بیاد.
‫اصلاً این دور و زمونه ‫کسی نوار میکس گوش می‌ده؟
‫در هر صورت، ‫فکر کنم اینکه...
‫بابام هیچ‌وقت چیزی رو دور نمی‌اندازه، ‫می‌گه یه وقت به درد می‌خوره.
‫می‌خواستم همین الان یه چیزی ضبط ‫کنم چون بچه همین الان لگد زد.
‫همین روزا ممکنه به دنیا بیاد.
‫یعنی چطور آدمی می‌شه؟
‫برای دیدنش ثانیه‌شماری می‌کنم، ‫تا همه‌مون یه خانواده بشیم.
‫از فیلم‌هایی که کل مدت ‫دیالوگ‌ها رو با آواز می‌گن متنفرم.
‫- غیرقابل‌تحمله. ‫- خب، برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم شده.
‫آره. میپل، حس می‌کنم وقتی ‫فیلمی برنده‌ی جایزه‌ی بهترین فیلم می‌شه،
‫من ناخوداگاه ازش بدم میاد.
‫اصلاً بردن جایزه‌ی بهترین فیلم ‫سری چنده؟
‫تو که از فیلم «انگل» خوشت اومد.
‫راست می‌گی. ‫ درسته، آره.
‫آره، باشه.
‫امتحانش می‌کنم.
‫- این هفته واقعاً دلم برات تنگ می‌شه. ‫- منم دلم برات تنگ می‌شه.
‫رامونا هم می‌تونه باهامون بیاد ‫تا دم اردوگاه همراهمون باشه؟
‫آره.
‫آره، حتماً.
‫اوم-هوم.
‫اوه، لعنتی. اون که جوراب‌شلواری ‫زنبوری پوشیده کیه؟
‫- دیدی؟ گفتم خوشت میاد. ‫- وای.
‫- اوه! ‫- اینجاش بهترین قسمت‌شه.
‫مطمئن نیستم اجازه داشته ‫باشیم این رو تماشا کنیم.
‫تولدت مبارک.
‫رامونا، در مورد مامان متأسفم. ‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫متأسفم که اون‌طوری فهمیدی. ‫می‌خواستم خودم...
‫فعلاً فقط تبریک ‫تولد رو قبول کن.
‫ممنون.
‫درک می‌کنم چرا بهم گفتی.
‫فقط خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫دیگه هیچ رازی بینمون نباشه.
‫یعنی، دیگه تو ‫گذشته کنجکاوی نکن.
‫فکر کنم تا آخر عمرم همین‌قدر ‫خبرهای شوکه‌کننده برام بس باشه.
‫آره. کاملاً حق داری.
‫- آره. ‫- آره.
‫- بعداً می‌بینمتون. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫ممنون.
‫سلام. سلام.
‫سلام. این مهمونی منه. سلام.
‫سلام.
‫- چطوری پسر؟ سالی... ‫- بله.
‫...واقعاً گل کاشتی.
‫- دوستت دارم. تو فوق‌العاده‌ای. ‫- خیلی ممنون.
‫نمی‌دونم بدون تو ‫باید چی‌کار می‌کردم.
‫چالش جالبی بود، واقعاً.
‫حسابی روش تمرکز کرده بودم.
‫من اینجا هیچ‌کس رو نمی‌شناسم.
‫آره.
‫هی.
‫رامونا میاد؟
‫نه. نه، ‫گفت امشب نمی‌خواد بیاد.
‫- اوه. لعنت. عالی شد. ‫- آره.
‫چون کل روز داشتم فکر ‫می‌کردم چطوری بهش بگم...
‫که واقعاً خواهرمه، ‫برای همین...
‫آره.
‫چطوری... ‫از کجا این‌قدر مطمئنی؟
‫کل نوار رو گوش دادم. ‫هر دو طرفش رو.
‫چرا به ذهن خودم نرسید ‫که هر دو طرفش رو گوش بدم؟
‫- اوه، نه بابا، سخت نگیر. ‫- واقعاً احمقانه‌ست.
‫نه، طوری نیست.
‫آره، اون‌طرف نوار همه‌ش برای وقتی ‫بود که باردار بود، برای همین...
‫وای، خدای من، الیس.
‫آره.
‫- خوبی؟ ‫- آره، فکر کنم عجیب‌ترین بخشش این بود که...
‫بشنوم چقدر عاشق ‫همدیگه بودن.
‫ببخشید، تولدت رو ‫کاملاً خراب کردم.
‫نه، این‌طور نیست. نه. نه بابا، ‫اصلاً. اصلاً و ابداً. من...
‫- یه‌ذره خراب شد. ‫- قول می‌دم اصلاً این‌طور نیست.
‫راستش دقیقاً برعکسه. اون...
‫من، خب، یه چیزی برات گرفتم.
‫- تو... ‫- چیزه...
‫- لازم نبود این کار رو بکنی. ‫- آره، حالا بگذریم، چیز خاصی نیست.
‫- ممنون. ‫- بازش کن.
‫باورم نمی‌شه ‫اینو برام گرفتی.
‫واقعاً چیز خاصی نیست.
‫خودت که می‌دونی.
‫آره، مونالیزا نیست ولی خب، ‫خودت که می‌دونی.
‫ دست‌کمی از مونالیزا نداره.
‫- واقعاً چیز زیادی نیست. ‫- ممنون. نه، نه.
‫خیلی ممنون. عاشقشم. ممنو...
‫آنی.
‫بله.
‫- سلام. ‫- سلام. خوبی؟
‫تولدت مبارک.
‫خیلی ممنون.
‫- چطوری رفیق؟ چه خبر؟ ‫- چاکرتیم.
‫- تازه رسیدی؟ ‫- آره، همین الان رسیدم.
‫- عجب. ‫- منم همین‌طور.
‫اجرای شما تقریباً شروع شده... ‫باید خیلی زود راه بیفتیم.
‫آره.
‫روری برامون بلیط یه همچین ‫جایی مثل کلاب گرفته.
‫- آره، آره. ‫- نمی‌دونم، برای در رفتن از مهمونی کانر.
‫آره، کاملاً درکت می‌کنم. ‫اون... اون...
‫آره.
‫نمی‌دونستم قراره اینجا باشی.
‫اصلاً اشکالی نداره. ‫خیلی هم خوبه.
‫- ای‌جی، بیرون منتظرت می‌مونم. ‫- حله. بیرون می‌بینمت.
‫- باشه. از دیدنت خوشحال شدم. ‫- منم همین‌طور.
‫این قاب رو... خودت ساختی؟
‫آره. چیزه...
‫- معرکه‌ست. ‫- می‌دونم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم. تولدت مبارک.
‫مرسی.
‫- خوش بگذره. ببخشید نمی‌تونم بمونم. فعلاً. ‫- آره، حتماً.
‫- آره. ‫- بعداً می‌بینمت.
‫- آره. خوش بگذره. ‫- باشه.
‫- ممنون. خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫این خیلی عالیه. قراره کلی بهت خوش بگذره. ‫حسودیم شد.
‫هر روز برات نامه می‌نویسم.
‫خداحافظ. من فقط ‫یه هفته اینجام.
‫آره، ولی تو هم برام بنویس، ‫لطفاً، باشه؟
‫- باشه، خداحافظ. ‫- دوستت دارم.
‫میپل، رفیق، باید سنگ‌تموم بذاری و بخونی، باشه؟
‫- خداحافظ! خداحافظ! ‫- عاشقتم! خداحافظ! خداحافظ.
‫خیلی‌خب، عوضی.
‫اوه، اوه، اوه، اوه.
‫بالاخره می‌خوای ‫این لامصب رو فوت کنی یا نه؟
‫صبر کن. ‫باید منتظر آنی بمونیم.
‫اسمش اینه. حتماً خوشش میاد.
‫فکر کنم تا الان ‫با روری رفته باشه.
‫- ولی شاید بعداً برگرده. ‫- بیخیال. خودش ضرر می‌کنه.
‫مطمئناً دیگه بهش ‫کادو نمی‌رسه.
‫توشون از این دستبندهای ‫کشی و برچسب‌های پووت هم هست.
‫برچسب پووت؟ پسر، ‫اولش با خودم گفتم... «نه بابا.»
‫ولی الان می‌گم: «می‌دونی چیه؟ ‫فکر فوق‌العاده‌ایه.»
‫خود احمقش مقصره. ‫از دستش داد.
‫فکر کنم باید چند تا فروزه بخورم.
‫منم بیام؟ یالا. ‫همین الان، سریع.
‫صد در صد، لامصب! ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫- ایول. معرکه‌ست. ‫- وای، خدای من.
‫- چی می‌خوری؟ ‫- چقدر شلوغه!
‫خب، من هر ویسکی که دارن رو ‫با یخ می‌خورم. ببخشید دیگه.
‫«هر ویسکی که دارن، با یخ»؟
‫- جدی داری می‌گی؟ ‫- مگه سفارش بدیه؟
‫نه، باحال‌ترین سفارشیه ‫که تا حالا یکی داده.
‫- وایستا، آنی؟ آنی! ‫- دو تا از همون هر ویسکی که دارید، با یخ. نه، باحال‌ترین سفارشیه که تا حالا شنیدم.
‫- اوه. چطوری! ‫- رفیق خودم.
‫- شوخی می‌کنی! ‫- وای، خدای من!
‫- چی؟ ‫- پسر!
‫- باورم نمی‌شه اینجایی. ‫- چطوری آخه؟
‫خب. آنی دوست خیلی ‫صمیمی دوران بچگیمه.
‫- باباهامون همکارن. ‫- آره!
‫- این تراویسه، دوست‌پسرم. ‫- تراویس.
‫- خوشحالم که بالاخره همدیگه رو می‌بینید. ‫- خوش‌وقتم.
‫- سلام. سلام. آره، خوشحالم دوباره می‌بینمت. ‫- سلام رفیق.
‫- شما همدیگه رو از کجا می‌شناسید؟ ‫- دبیرستان.
‫عجب. شما اینجا خونه دارید؟
‫- پدر و مادر تراویس دارن. کنار دریاچه جو. ‫- عالیه.
‫- درس و دانشگاه چطوره؟ ‫- پسر...
‫خوبه. خودت می‌بینی. ‫نوبت تو هم می‌رسه.
‫البته اگه زنده ‫به اونجا برسم.
‫دوره تابستونی چطور بود؟ ‫تازه تموم شد؟
‫راستش نرفتم.
‫- نرفتی؟ ‫- نه.
‫چون قبول نشدم.
‫- اوا.. تو روحش. ‫- آره.
‫باورش سخته. ولی می‌دونی چیه؟
‫اصلاً مهم نیست، ‫چون به نظرم واقعاً اهمیتی نداره...
‫وقتی پای پذیرش ‫اصلی وسط باشه.
‫- جدی؟ تو هم نرفتی؟ ‫- باید درست بشه.
‫من رفتم، ولی کلی آدم ‫می‌شناسم که نرفتن.
‫آره. آره.
‫- ولی خب، خیلی‌ها میرن. ‫- مشکلی نیست.
‫خب. نمی‌دونم بچه‌ها...
‫ می‌دونن؟ ‫که امروز تولد آنیه؟
‫- شوخی می‌کنی! ‫- ۱۸ سالش شده.
‫- جدی؟ امروز؟ ‫- تولدت مبارک.
‫- ممنون. ‫- پس همه‌مون کاملاً اتفاقی اینجا جمع شدیم.
‫حس می‌کنم اگه قرار ‫باشه یه شبی باشه...
‫که همه‌مون دور هم بترکونیم، ‫یه شب واقعی توپ...
‫- می‌دونی چی می‌گم؟ اون امشبه. ‫- صد در صد.
‫- حتماً! ‫- باید پیک بزنیم.
‫- فردا چی پس؟
‫- سلام! ‫- نه، نه، نه، بی‌خیال. بیاین بزنیم.
‫من اهل شراب خوردن نیستم.
‫اشکالی نداره. ‫منم اهلش نیستم.
‫خیلی ممنون.
‫- بسیار خب. به جهنم. ولی من... ‫- دو تا برای این خانم.
‫وای، خدای من. اصلاً به سیسم این باکلاس‌بازیا نمیاد. ‫مجبورم جرعه‌جرعه بخورم.
‫- ممنون. ‫- اوه، پسر. چی می‌خوریم؟
‫- پروپیمون بریز. ‫- تکیلا. امیدوارم خوشت بیاد.
‫تنها الکلیه که حالت رو میاره سر جاش. ‫دپرست نمی‌کنه.
‫- سلامتی. ‫- می‌دونی چیه؟ آره!
‫- به سلامتی آنی! ‫- به سلامتی آنی!
‫- تولدت مبارک. ‫- ممنون.
‫- آره، تولدت مبارک! ‫- آره!
‫آره!
‫- اینه دختر خودمون! آره! ‫- پسر، چقدر مستیم!
‫اوه، اوه. نه بابا.
‫چرا روز تولدت ‫این‌قدر غمگینی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- دیگه برای خودت بزرگ شدی.
‫نمی‌فهمم چرا بهم ‫خوش نمی‌گذره.
‫این تنها کاریه که توش خوبم.
‫اوه، عزیزم. بذار ‫یه رازی رو بهت بگم.
‫بعضی وقت‌ها مهمونی‌ها ‫تکراری میشن.
‫فقط باید جشن بگیریم ‫که آنی اینجا نیست که گریه کنه...
‫و حال همه‌مون رو خراب کنه.
‫خواهرت واقعاً کارش درسته، نه؟
‫می‌دونی، من توی یه اردوی تابستونی خیلی خفن ‫توی دانشگاه یوسی‌ال‌ای قبول شدم.
‫انگار که مثلاً یه جورایی ‫مغز برنامه‌نویسیم.
‫خب، تبریک می‌گم. ‫واقعاً که...
‫مسئله اینه که نرفتم.
‫حتی به آنی ‫یا بابام هم نگفتم.
‫خدا اون روز رو نیاره که اون ‫باهوش‌ترین فرد خانواده نباشه.
‫می‌دونی، روری یه بار ‫یه چیزی بهم گفت.
‫چون اون مثلاً روان‌درمانگرمه. ‫خیلی به هم وابسته‌ایم.
‫و بهم گفت: «مامان،
‫هیچ‌وقت زانو نزن،
‫فقط برای اینکه یکی دیگه ‫قدبلندتر به نظر برسه.»
‫تو امروز دیگه بزرگ شدی، ‫یعنی اینکه...
‫مجبور نیستی هیچ‌وقت ‫توی شرایطی باشی...
‫که دلت نمی‌خواد باشی.
‫تولدت مبارک، کانر.
‫اوه. ممنون. عاشق پرونده‌م.
‫این یه پیشنهاده. ‫یه پیشنهاد فوق‌العاده خوب.
‫اگه یه روزی تصمیم بگیری ‫جزیره‌ت رو بفروشی.
‫من اگه بودم، ‫مثلاً ۴۵ سال پیش می‌فروختمش،
‫ولی خواهرهام گفتن ‫عمراً این کار رو بکنن.
‫منم می‌گفتم دیگه ‫هیچ‌وقت ازدواج نمی‌کنم.
‫تا حالا چند بار ازدواج کردم؟ ‫نه بار!
‫بفرما.
‫ واقعاً... واقعاً...
‫می‌دونم همچین حسی نداری ‫و هیچ‌وقت هم نداشتی.
‫آدم ازعهده‌به‌دری هستی.
‫- من زن سابقش رو دیدم و برگشت گفت... ‫- اوه!
‫«بزرگ‌ترین حُسنت از نظر من ‫اینه که موهات رو شونه نمی‌کنی.»
‫منم برگشتم بهش گفتم: «من ‫موهام رو شونه می‌کنم.»
‫بعدشم که سینه‌هات بزرگ‌تر از من شد. ‫و بعدش من...
‫نه، این‌طور نیست. ‫نه بابا، نیست.
‫آره، راست می‌گی.
‫- واقعاً بهت افتخار می‌کنم. ‫- منم بهت افتخار می‌کنم.
‫و خب، تو همیشه سخت‌تر ‫از همه ما تلاش کردی...
‫نه! خودت باید خیلی ‫به خودت افتخار کنی، لامصب.
‫من که نمی‌گم... ‫داریم میریم شام بخوریم.
‫جدی می‌گم. ‫همین‌طوری محض تعارف نمی‌گم.
‫می‌تونم برات شام درست کنم.
‫می‌تونم از اون دختر لاشی‌ها باشم.
‫بسیار خب. شب‌به‌خیر.
‫اون‌ دختره.
‫آره.
‫بی‌خیال دیگه، رفیق.
‫معذرت می‌خوام، باشه؟ متأسفم بابت ‫اتفاقی که سر استیسی مالوری افتاد.
‫کار احمقانه‌ای کردم، ‫می‌دونم، ولی چرا قیافه‌ت این‌جوریه؟
‫هنوزم ول‌کن نیستی؟
‫درکت می‌کنم، پسر ‫کسی با من حل نمی‌کنه، می‌دونم.
‫کلی مشکل روحی دارم. افسرده‌م.
‫و خب، استیسی مالوری انتخاب عاقلانه‌تریه، ‫ولی... خواهش می‌کنم.
‫ببین، لطفاً ‫من رو از خودت نرون.
‫تو صمیمی‌ترین ‫دوست لعنتی منی.
‫و اگه داشتنت به معنی از دست ‫دادنت باشه، اون‌وقت دیگه...
‫بی‌خیال همه‌چی، نمی‌خوام همچی بشه. ‫راستش...
‫می‌شه‌ فقط برگردیم ‫به همون رابطه‌ی قبلی‌مون؟
‫من نمی‌خوام مثل قبل باشه.
‫ولی واقعاً نمی‌دونم ‫که می‌تونم...
‫ببین، برای تمام کارهایی که ‫این اواخر کردم معذرت می‌خوام.
‫شب تماشای فیلم ‫و بقیه‌ی چیزها.
‫می‌دونم دوست خیلی آشغالی برات بودم، ‫ولی خب...
‫واسه منم ترسناکه، می‌دونی؟
‫تو بهترین اتفاق زندگیمی...
‫و نمی‌خوام از دستت بدم ‫یا ناراحتت کنم.
‫چون اگه تلاش کنیم ‫و به نتیجه نرسیم،
‫اون‌وقت یه آدم ‫دیگه هم از دست می‌ره...
‫و نمی‌دونم بتونم این ریسک رو ‫بکنم یا نه. نمی‌دونم بتونم...
‫خدایا، خیلی وقت بود دلم ‫می‌خواست این کار رو بکنم.
‫کی ۱۸ سالت شد؟
‫اا...
‫- چهار ماه پیش. ‫- چطور بود؟
‫- خوب بود. ‫- خوبه.
‫منم دقیقاً همین‌طوری وارد بزرگسالی شدم، ‫یه نخ سیگار کشیدم.
‫عجب! انگار نه انگار ‫از بچگی سیگار می‌کشیدی.
‫- خیلی‌خب، من... ‫- اونم روی پیانو، فقط...
‫اون... تو چند بار مچم رو ‫موقع این کار گرفتی.
‫- آره دیگه. ‫- اون مال دوران راهنمایی بود.
‫درسته.
‫درسته. ممنون که مجبورم کردی بیام بیرون. ‫در نهایت خیلی خوش گذشت.
‫خوشحالم که بهت خوش می‌گذره.
‫خوب بود که تو رو ‫با کلم و ترَو دیدم.
‫وای خدایا. دیدن آدم‌های ‫همشهری خیلی حس عجیبی داره.
‫انگار زندگی دیگه‌م رو ‫فراموش کرده بودم.
‫زندگی واقعیت رو؟ نیویورک؟
‫طوری نیست. ‫طوری نیست. تو فقط...
‫وقتی بیش از حد توی ‫تعطیلات می‌مونی،
‫یه‌کم احساس دیوونگی بهت دست می‌ده و، می‌دونی...
‫ولی همین که برگردیم به شهر،
‫دوباره خود همیشگی‌ت می‌شی.
‫همه‌چی خوب پیش می‌ره.
‫می‌تونی بیای ‫کلمبیا بهم سر بزنی.
‫ذوق داری؟
‫- برای کلمبیا؟ ‫- آره.
‫آره.
‫آره دیگه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- نه؟ ‫- خب، راستش رو بگو.
‫الان الان، ‫یه‌کم باحال‌تر به نظر نمی‌رسید،
‫اگه می‌گفتم: «آخ جون، ‫بیا توی مدرسه‌ی جولیارد بهم سر بزن»؟
‫- ای وای. ‫- چی شد؟
‫- آره. ‫- نه.
‫- تو هم موافقی. ‫- نه.
‫- لعنتی. ‫- من همچین چیزی نگفتم. هیچی نگفتم.
‫- خیلی‌خب. نه، صبر کن. ‫- من هیچی نگفتم.
‫- باحال‌تر می‌شد. ‫- نه بابا، نمی‌شد.
‫- می‌شد، منم دیگه باهاش کنار اومدم. ‫- عمراً نمی‌شد. چی می‌گی؟
‫مگه قرار بود چی‌کار کنی؟ ‫دستت که شکست.
‫مجبور شدی به استفاده از اون ‫مغز غول‌پیکرت رضایت بدی...
‫و در عوض بری یه دانشگاه ‫ترکوندنی آیوی لیگ.
‫- واقعاً متأسفم برات. ‫- آره والا.
‫- سلام. ‫- سلام عزیزم.
‫- سلام. ‫- دوستت دارم.
‫امیدوارم امشب هم ‫حسابی بهت خوش بگذره.
‫مواظب...
‫- نه، من... راستش رو بخوای؟ ‫- آره، من که چیزی نگفتم.
‫- خب، خداحافظ تراویس. ‫- خیلی از دیدنت خوشحال شدم.
‫منم همین‌طور. خداحافظ.
‫- امیدوارم زود ببینمت. ‫- آره، حتماً.
‫- بچه‌ها، به سلامت برسین خونه. ‫- سعی‌مون رو می‌کنیم!
‫آره.
‫آدم‌های خوبی‌ان.
‫- تو هم... یعنی به عنوان یه مرد... ‫- اوهوم.
‫...اگه یه زن رو این‌طوری ‫بچسبونی به دیوار،
‫وسوسه نمی‌شی که ‫اون کار رو بکنی؟
‫- باریکلا. هی، هی. ‫- منظورم رو می‌فهمی؟
‫چطوری؟ من روری‌ام.
‫می‌خوای درمورد ‫احساساتت حرف بزنیم؟
‫چی؟ یعنی...
‫- چطوری؟ آره، صبر کن. ‫- من واقعاً لحنم این‌طوریه؟
‫چطوری؟ من یه خانه‌ی ‫قایقی دارم.
‫- یه‌جورایی جذابه، نه؟ ‫- خیلی تهاجمیه.
‫- من... ببخشید. ‫- نه، خوبه.
‫- من از اون مدل آدم‌هام دیگه. ‫- آره.
‫- من اگه بودم یه بند این کار رو می‌کردم. ‫- اومم-هوم.
‫- می‌خوای یه راز رو بدونی؟ ‫- آره.
‫خب...
‫من خودم دستم رو شکوندم.
‫- چی؟ ‫- خودم دستم رو شکوندم.
‫چی؟ یعنی چی؟
‫خودم این کار رو کردم. از پسرخاله‌م ‫خواستم در ماشین رو بکوبه روی دستم.
‫وای خدای من. ‫نمی‌خوام بهت بخندم.
‫اون... خب، برام ‫تعریف کن قضیه چی بود.
‫به خاطر یه پسربچه‌ای ‫این کار رو کردم...
‫به اسم اگزیویر پلانو که اسم ‫خیلی مسخره و احمقانه‌ایه.
‫وقتی ده سالم بود، یهو سر و کله‌ش پیدا شد، ‫اون موقع نُه سالش بود...
‫و نوازندگی پیانوش ‫خیلی خیلی از من بهتر بود.
‫خیلی خیلی خیلی ‫خیلی خیلی بهتر بود.
‫و خب... آره، منم کم آوردم.
‫- نمی‌تونستم با این ایده کنار بیام... ‫- اینکه نفر اول نباشی؟
‫اینکه بهترین نباشم. آره.
‫برای همینم دستم رو شکوندم.
‫و می‌خوای بدونی رو ‫اعصاب‌ترین بخش قضیه چیه؟
‫حتی فکر نکنم اون از پیانو زدن لذت می‌برد. ‫در حالی که من عاشقش بودم.
‫و حالا دیگه نمی‌تونم ‫پیانو بزنم.
‫ولی حداقل بهش نباختم.
‫ولی حداقل کار بهش نباختم. آره.
‫تا حالا هیچ‌کدوم از این‌ها رو ‫جایی به زبون نیاورده بودم.
‫- داری به چی فکر می‌کنی؟ ‫- به چی فکر می‌کنم؟
‫آره.
‫اصلاً به چیزی فکر نمی‌کنم.
‫یعنی اصلاً و ابداً.
‫و نمی‌دونم، ‫ولی این اتفاق خیلی خوبیه.
‫می‌خوای سکس کنیم؟
‫- آره. ‫- مطمئنی؟
‫آره.
‫تو چی؟
‫آره، بدجور.
‫قبلاً این کار رو کردی، ‫مگه نه؟
‫- اینکه سکس داشته باشم؟ ‫- آره.
‫- آره، خیلی زیاد. ‫- خیلی‌خب.
‫مجبور نیستی.
‫- مجبور نیستی این کار رو بکنی. ‫- نه، نه.
‫یا خدا. خیلی تنگه.
‫آره.