آنچه گذشت در استرلینگ پوینت…
تو پدرشی.
متأسفم. هیچ‌وقت نمی‌خواستم این‌طوری لو بره.
پس نقشه‌ات چی بود؟ اصلاً نقشه‌ای داشتی؟
خدایا، متنفرم از اینکه برگشتم اینجا.
چطور ازش نمی‌ترسی؟
چون دوستت دارم.
-وای، خدای من! -واو!
رفتم بَری با وکیل گوردون حرف بزنم.
باید اینو امضا کنی.
این چیه؟
نمی‌خوام قیم من باشی.
وقتی برگردیم شهر، دوباره خودت می‌شی.
راستش شاید همین‌جا بمونم.
که چی کار کنی؟
زندگی کنم.
به بچه‌هام بگم کانادایی نیستن
و راضیشون کنم برگردن خونه، خیلی خوب می‌شه.
ترجیح می‌دم بمیرم تا استرلینگ پوینت و تو و… رو ترک کنم.
داشتی می‌گفتی الیس.
-نه. -چرا، داشتی می‌گفتی.
- ما همدیگه رو بوسیدیم.
می‌دونم.
- خفه شو. -توی کمد.
چرا جوراب‌های بابات رو براش چک می‌کنی؟
چون کوررنگه و سرمه‌ای رو با مشکی اشتباه می‌گیره.
فکر می‌کنم تو خیلی خوب قایم می‌شی.
اما اگه همین‌طوری جلو بری و باهاش روبه‌رو بشی، چی؟
باید توی یه لوله تف کنی.
می‌تونم بپرسم چرا؟
چون فکر می‌کنم شاید تو پدرم باشی.
باورم نمی‌شه باید اینجا رو ترک کنم.
آخه این دقیقاً همون جاییه که باید باشم.
-می‌فهمی چی می‌گم؟ -آره.
-کنار دقیقاً همون کسی که باید باشم. -آخی.
ببخشید. باید جدی‌تر می‌گفتمش.
می‌تونیم برای هم نامه بنویسیم. تا حالا نامه نوشتی؟
-همیشه دلم می‌خواست یه چیزی مثل… -چی؟
…ماجرای هنری هشتم و آن بولین،
البته نه دقیقاً. سرش رو بریدن.
پس خیلی هم ایده‌آل نیست.
خب…
می‌خوای توی این چند روز آخرت چه کار کنی؟
هوم…
خب، معلومه دیگه، همین کار.
-خوبی؟ -هوم‌هوم.
آره، فقط یکم استرس دارم.
اگه چیزی شده می‌تونی بهم بگی.
می‌دونم.
باشه.
-به سلامتی. -به سلامتی.
-سلام. -سلام.
صبح بخیر.
-چی؟ -بلند شدی دندون‌هات رو مسواک بزنی؟
-نه.
حقیقت آدم رو آزاد می‌کنه. آرایشت رو کردی. اشکالی نداره.
-نباید آرایش صبحگاهی رو فراموش کرد. -هیچ‌کس همین‌جوری این شکلی نیست.
این خوبه؟
آره.
نه، علاقه‌ای ندارم، ممنون.
نه.
باشه.
اوه.
لعنتی.
-حداقل آلَتت کار می‌کنه.
من... باشه.
پس اون صددرصد بچهٔ بیولوژیکی تو و مامانه؟
یعنی، راستش رو بخوای، اصلاً فکر نمی‌کردم همچین احتمالی وجود داشته باشه.
ضمناً آنی، این موضوع...
این هیچ چیزی رو بین ما عوض نمی‌کنه یا...
چرا همون لحظه‌ای که فکر کردی ممکنه حقیقت داشته باشه، به من نگفتی؟
نمی‌خواستم اگه حقیقت نداشت، بی‌خودی نگرانت کنم.
نمی‌خواستم بی‌دلیل چند روز آخرت اینجا رو خراب کنم.
تازه، من نمی‌خواستم... نمی‌خواستم حقیقت داشته باشه.
این‌طور نبود که از قبل چنین نقشه‌ای داشته باشم.
برم آزمایش پدر بودن بدم؟ شاید مثلاً بابای مخفی یه نفر باشم.
باشه، خواهش می‌کنم.
از دستم عصبانی‌ای؟
نه، از دستت عصبانی نیستم، رامونا.
فقط...
از دستت عصبانی نیستم. فقط دارم هضمش می‌کنم.
فقط دارم سعی می‌کنم بفهمم...
که اونا واقعاً پدر و مادرت هستن.
ولی مگه تو نگفتی پدر و مادر آدم، کسانی هستن که بزرگش کردن؟
فکر کنم همه‌مون باید
تا جایی که می‌تونیم، همدیگه رو در این مورد درک کنیم.
می‌تونیم بیرون حرف بزنیم؟
آره، باشه.
فکر کنم برم دستشویی.
آره، برو.
هی، اِم...
نه، این... آره، اشکالی نداره.
راستش بابت این موضوع باهات همدردی می‌کنم. خبر خیلی شوکه‌کننده‌ایه.
آره، می‌شه این‌جوری هم گفت.
فقط نمی‌خوام دربارهٔ چیزی که ممکنه ازم بخوای، پیش‌فرضی داشته باشم.
فقط می‌تونم بگم اگه یه روزی خواستی بیای نیویورک...
-لطف داری. نمی‌خوام، ولی ممنون.
اِم، ولی می‌خوام تأیید کنی که دیگه سرپرست قانونی من نباشی.
کی می‌خواد ازت مراقبت کنه؟
خودم.
نه، نه. غم‌انگیز نیست. فقط...
این‌طوری نیست. لازم نیست این کارو بکنی.
جدی می‌گم، واقعاً این‌طوری نیست. من به این وضعیت عادت دارم.
یه مدتیه همین‌طوریه و می‌خوام همین‌طور بمونه.
این‌طوری همه‌مون می‌تونیم به زندگی‌مون ادامه بدیم و...
یعنی فکر می‌کنی همین‌جوری می‌تونیم ادامه بدیم؟
آره.
-باشه. من می‌خوام... -آره.
هی.
اِم...
دوستت دارم.
تو دختر منی.
هیچی اینو عوض نمی‌کنه، باشه؟
برمی‌گردی طرفم؟ می‌تونیم حرف بزنیم یا...
باشه. ولی دیگه نگو که هیچ‌چیزی عوض نشده.
واقعاً همه‌چیز عوض شده.
دیگه حتی حس نمی‌کنم اون خواهرم باشه.
حس می‌کنم اون دختر توئه و منم بچه‌خوانده‌ام.
انگار من خواهر قلابی‌ام و دختر قلابی‌اتم،
و اون همونیه که همیشه واقعاً می‌خواستی.
اون واقعاً بچه‌ی معجزه‌ست.
اَنی، بی‌خیال. هیچ‌کدوم از اینا واقعیت نداره.
تعجب می‌کنم که این‌طوری واکنش نشون می‌دی.
ببخشید که دارم به یه موقعیت پیچیده
و واقعاً به‌هم‌ریخته، واکنش پیچیده‌ای نشون می‌دم،
پس فقط ازت می‌خوام بفهمی که من...
الان نمی‌تونم کاملاً خوب باشم. نمی‌تونم با یه بشکن یهو حالم خوب بشه.
منم خوب نیستم. تمام زندگی رامونا رو از دست دادم.
وای خدایا! دقیقاً منظورم همینه!
-چی؟ -وقتی تو ناراحتی، منم خیلی ناراحت می‌شم.
واقعاً نمی‌تونم تحملش کنم.
داغونم می‌کنه. برای همین... بعدش درستش می‌کنم.
ولی الان نمی‌تونم برای تو درستش کنم.
نمی‌تونم اینو برات درست کنم.
معلومه که می‌خوام اوضاع رو بهتر کنم،
و وانمود کنم حالم خوبه، ولی نیست، چون من بچه‌ام.
می‌فهمی؟
من بچه‌ام.
حق با توئه.
معذرت می‌خوام.
خیلی معذرت می‌خوام.
من نمی‌خواستم...
می‌دونم تو این کار خیلی خوب نیستم. من... ولی واقعاً سعی کردم...
فقط سعی می‌کردم ازت محافظت کنم و بهترین زندگی رو برات بسازم، ولی می‌دونم.
می‌دونم، می‌دونم، ولی فقط حس می‌کنم...
شاید، نمی‌دونم، زندگی من اینجا برام بهتره.
زندگی‌ات اینجا؟ جدی؟
تو که اینجا زندگی‌ای نداری.
این زندگی خیلی واقعی‌تر از اون زندگی مزخرفیه
-که تو نیویورک دارم. واقعاً همین‌طوره. -این فقط یه چیز تابستونیه.
تو فقط یه سؤال ازم پرسیدی.
تو چه کوفتی از تابستون من می‌دونی؟ تابستون من.
فکر نمی‌کنم چیزی رو که دنبالش هستی پیدا کنی.
فقط فکر نمی‌کنم پا گذاشتن جای پای مادرت
و تلاش برای زندگی کردنِ زندگی‌ای که فکر می‌کرد می‌خواد
چیزی رو که می‌خوای بهت بده.
مادرت رو برنمی‌گردونه.
باعث نمی‌شه...
هیچ‌چیزی رو درست نمی‌کنه.
کی می‌خوای به‌خاطر مردنش ببخشیش؟
واسه همینه که نمی‌تونی به رامونا نگاه کنی؟
چون خیلی شبیه اونه؟
می‌دونی، کانر، من یه جورایی نقش مادر رو برات دارم.
منم، دنیس.
می‌تونی درباره چیزایی که داره می‌گذره باهام حرف بزنی.
آخی.
مرسی، بیگ دی.
و... اگه بخوام کاملاً صادق باشم،
یه مقدار از قارچ‌هات رو که توی کشوی کنار تختت نگه می‌داری برداشتم.
-راستش، حسابی پرواز می‌کنم.
چیزی هم برای من گذاشتی؟
نه.
یه‌کم خنده‌داره.
یعنی بابام و مادرِ مُرده‌م یه بچه واقعی دارن؟
یعنی چه شوخی روان‌پریشانه‌ای.
اون راکونه خیلی مهربون به نظر میاد.
کانر عزیزم، فکر نمی‌کنم واقعاً به نظرت خنده‌دار بیاد.
می‌دونی، احتمالاً تو از همه...
از نظر عاطفی باهوش‌ترین آدمِ خانواده‌تی.
و می‌دونی، تحمل این بار می‌تونه خیلی سنگین باشه.
ممنون.
ولی من می‌فهممت، رفیق.
فکر می‌کنی اون راکونه دیستمپر داره؟
اون صندوق پسته.
باشه، خوبه. خوشحالم حالش خوبه.
انی؟
-سلام. -سلام.
دنبالت می‌گشتم.
خوبی؟
فکر کنم انی فقط یه کم زمان می‌خواد.
آره. نمی‌دونم، فقط حس می‌کنم... الان همه‌چیز خیلی فرق کرده.
اوهوم.
حس می‌کنم اگه بخوام
نمی‌دونم، یه روزی بخوام بشناسمش یا مثلاً
برم نیویورک،
احتمالاً دیگه نمی‌تونم این کارو بکنم
چون واقعاً حس می‌کنم اون با این قضیه مشکل پیدا می‌کنه.
انگار دارم باباشو ازش می‌دزدم.
چی؟ یعنی، مثلاً...
فکر می‌کنی بری اونجا و باهاش رابطه داشته باشی؟
نمی‌دونم.
آها.
چی؟
نه، هیچی.
نه، معلومه یه چیزی هست.
-چی-- -نه، نه، نه، فقط...
نمی‌دونستم اصلاً به این فکر می‌کنی که، مثلاً،
-شاید توی نیویورک زندگی کنی. -من نگفتم دارم اسباب‌کشی می‌کنم.
اگه می‌خوای باهاش رابطه داشته باشی، باید یه مدتی اونجا زندگی کنی.
مگه نه؟
باشه، ببخشید. الان چه خبره؟
نه، خبری نیست.
-به نظر میاد که-- -عزیزم، فقط دارم سعی می‌کنم بفهمم چی شده.
-ببخشید. -باشه، آره.
پنج دقیقه پیش این‌قدر مطمئن بودی که نمی‌خوای هیچ کاری با اون مرد داشته باشی.
کلاً شدیداً مخالفش بودی.
داشتی درباره این حرف می‌زدی که زمستون بیام پیشت زندگی کنم.
-هنوز می‌خوای این کارو بکنم؟ -آره، فقط...
رفیق، تازه فهمیدم پدر بیولوژیکیم استیونه.
-هوم. -استیون. یعنی...
-فقط دارم بلندبلند فکر می‌کنم. من نمی‌- -آره، می‌دونم.
-باشه. -آره، منم دارم بلندبلند فکر می‌کنم.
می‌دونم آخرش چی می‌شه.
-می‌دونی آخرش چی می‌شه؟ -آره.
-باشه، بگو. -تو می‌ری نیویورک.
اونجا رو بیشتر از اینجا دوست خواهی داشت، چون نیویورکه،
هیجان‌انگیز و باحاله، و پول هم دستت میاد.
سفر می‌کنی، هر کاری دلت بخواد می‌کنی،
همه این چیزهای خفن و دیوونه‌وار رو تجربه می‌کنی
و منو فراموش می‌کنی.
دیگه برنمی‌گردی. اشکالی هم نداره.
مونا، باشه، فهمیدم.
به‌خاطرش هم نمی‌تونم سرزنشت کنم.
صددرصد. خیلی هم عالی.
فکر می‌کردم منو یه کم بهتر از اینا می‌شناسی.
اونا، نگام کن، من هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم.
-آره، باشه. -عمراً همچین کاری بکنم.
الان اینو می‌گی.
خوبه که می‌دونم این‌قدر منو پست می‌دونی. عالیه.
-نه، بابا، منظورم این نیست. -چه عالی. آره، آره، من دیگه می‌رم.
نه، نرو. رامونا، قرار گذاشته بودیم که این بدترین کار ممکنه.
-برام مهم نیست. -بیا فقط درباره‌ش حرف بزنیم.
-برات مهم نیست؟ -نه، مهم نیست.
الان کاملاً برام روشنه که برات مهم نیست من دارم چی می‌کشم.
این‌همه بی‌تفاوتی واقعاً باورنکردنیه.
فقط برات مهمه که این قضیه چه تأثیری روی تو می‌ذاره
و روی زندگی و خوشبختی و حال خوبت، و...
هیچ‌کدوم از اینا واقعاً درباره من نیست.
همه‌ش درباره خودته.
درباره توئه و عقده‌های لعنتی‌ات با مادرت.
چون فکر می‌کنی منم مثل اون ترکت می‌کنم.
من هیچ‌وقت هیچ دلیلی بهت ندادم که همچین فکری کنی.
- عاشقشم. - من واقعاً هیچ‌وقت حتی ترکت نکردم.
آفرین. آفرین. تا جایی که می‌تونستی منو از خودت روندی.
خوشت اومد؟ حس خوبی داشت؟
- من خوشم اومد؟ - عالی بود.
دقیقاً همون چیزی بود که می‌خواستم، عزیزم. مرسی. خیلی خوب.
اونا، من... من نمی‌خواستم...
نه، اشکالی نداره. خوبه.
- بهتره همین‌جا تمومش کنیم. - متأسفم.
باید قبل از اینکه بیشتر به هم آسیب بزنیم، تمومش کنیم. اشکالی نداره.
این دیگه یعنی چی؟ تو که به من آسیب نمی‌زنی. نمی‌دونم...
نمی‌دونم، فقط حس می‌کنم الان وقتِ ما نیست، و اشکالی هم نداره.
- الان وقت ما نیست؟ - نه، نیست.
واضحه که این رابطه دیگه جواب نمی‌ده.
- پس همین‌طوری از هم جدا می‌شیم؟ - آره، فکر می‌کنم باید همین کارو بکنیم.
فکر می‌کنم این به نفع هردومونه.
تو فکر می‌کنی این به نفعمونه...
پس الان تویی که یک‌طرفه درباره وضعیت رابطه‌مون تصمیم می‌گیری؟
- باید بری دنیا رو ببینی. - نمی‌خوام برم دنیا رو ببینم.
می‌خوای. برو.
بهم بگو چه‌جوریه.
خوش بگذره.
خیلی عذاب وجدان دارم که با رامونا چطور برخورد کردم.
همه‌چی... همه‌چی درست می‌شه.
واقعاً؟
آره.
ما این تابستون حسابی سختی کشیدیم، مگه نه؟
- نمی‌دونم داری درباره چی حرف می‌زنی.
تابستون من که خیلی بی‌حادثه بود.
آره. نه، کاملاً. آره.
خدایا. کاش فقط یه اتفاقی افتاده بود.
خب، کدومش خسته‌کننده‌تر بود؟ وقتی فهمیدی بابات
ممکنه بابای بهترین دوستت هم باشه،
یا وقتی فهمیدیم پدر و مادرهامون با هم رابطه داشتن؟
- آره، اون یه‌کم خسته‌کننده بود. - چون اون یکی واقعاً افتضاح بود.
- آره. - اوم...
درواقع هیچ‌کدوم. فکر کنم خسته‌کننده‌ترین قسمتش
تماشای ازدواج پدر و مادرم بود که...
- کاملاً. - ...از هم پاشید.
- که واقعاً خیلی دردناکه. - بی‌رحمانه‌ست.
- ولی خنده‌داره. نه، واقعاً خنده‌داره. - خنده‌دار نیست. واسه همینه که نمی‌خندم.
نه، خواهش می‌کنم بخند. تنها کاریه که ازمون برمیاد.
- اشکالی نداره. - راست می‌گی. راست می‌گی.
راست می‌گی.
این صورت رو ببین.
- می‌خوام تا ابد بهش خیره بشم. چیه؟ - الیس، نه، نه.
چیه؟
نه، لازم نیست...
لازم نیست کار رو برای خودمون سخت‌تر کنیم. اوم...
برای هم نامه می‌نویسیم
با هم حرف می‌زنیم و به هم سر می‌زنیم. خوبه.
آنی.
چیه؟
الیس، نه.
خیلی دلم برات تنگ می‌شه.
خواهش می‌کنم نذار این جدایی بیشتر از چیزی که باید درد داشته باشه.
خواهش می‌کنم.
فکر کنم ما...
فکر کنم باید بذاریم این دردش رو داشته باشه.
باشه؟
آره.
نه.
نمی‌خوام برم.
باشه. می‌دونم گفتی
می‌خوای چند جور قارچ مختلف رو امتحان کنی،
برای همین یه‌کم قارچ شاهی و انوکی گرفتم،
یه‌کم قارچ لابستر هم گرفتم.
کدوم‌یکی از اینا باعث می‌شه دوباره راکون ببینم؟
-چی؟ راکون؟
-تموم شد. -چی؟
چی... چی تموم شد؟
اونا باهام به هم زد.
-نه! وای خدای من، عزیزم. -صبر کن، نه!
چی شد؟ شما دوتا محشر بودین، مثل برت و ارنی.
باشه، بیا بشین. الان برمی‌گردم، باشه؟
سالی، برام غذا نیار.
هرقدر دلم بخواد بهت غذا می‌دم، چون همیشه حالت رو بهتر می‌کنه.
-الان بالا میارم. -الان برمی‌گردم.
من باید چی‌کار کنم؟
آنی ازم عصبانیه و اونا ازم متنفره.
باورم نمی‌شه دارم اینو می‌گم، ولی...
من از اینجا متنفرم، لعنتی.
انگار همه‌چی فقط درد داره.
می‌دونی می‌تونی چی‌کار کنی؟
چی‌کار؟
اون خراب‌شده رو بفروش.
یعنی اگه بفروشیش، می‌تونی بری و تا آخر عمر هر کاری دلت خواست بکنی.
دنِیز که از قبل یه پیشنهاد جور کرده.
توی یه پوشه کوچولوی شیک بهم تحویلش داد، پس معلومه کاملاً رسمیه.
فقط به آنی بگو می‌خوای چی‌کار کنی.
قول داده هر تصمیمی بگیری، همون رو قبول کنه.
با اینکه خودم رو از کل این معامله کشیدم کنار، ولی واقعاً دوستت دارم.
تازه این قبل از این بود که بفهمم بابام اهداکننده اسپرم تو بوده،
پس الان علاقه‌م دوبرابره.
-فکر کنم منم دوستت دارم. -تعجبی نداره.
-لزبین‌ها معمولاً ازم خوششون میاد. -باشه.
یعنی، نمی‌خوای سفر کنی؟
نمی‌دونم، مثلاً یه جای باحال مثل ایتالیا درس بخونی.
باهوشی. یعنی کتاب می‌خونی، نه از اون مدل مردهایی که فقط می‌خوان خودی نشون بدن.
یه‌جورایی هم قیافه‌ت ایتالیاییه. احتمالاً اونجا خیلی بهت خوش می‌گذره.
تازه، منظورم اینه که
دیگه چی برای از دست دادن داری؟ تقریباً همه‌چی رو از قبل از دست دادی.
آره. باشه. لعنتی.
ببخشید. این دیگه… زیاده‌روی بود.
باشه، پس فقط
فرضاً اگه بخوام این کارو بکنم…
هیچ اتفاقی برای الیس نمی‌افته
یا برای اسکله.
فرضاً، می‌تونی هر چیزی رو که می‌خوای از این معامله حذف کنی.
سلام.
فقط می‌خوام دربارهٔ یه چیزی باهات حرف بزنم.
اگه می‌خوای بشینی.
باشه.
همه‌چی خوبه؟
آره.
می‌خوام بفروشمش.
-بفروشی… -جزیره رو بفروشم.
چی؟
ببخشید، من، ام…
گیج شدم. چی… از کی تا حالا؟
فهمیدم دیگه چیزی اینجا برام نمونده، می‌فهمی؟
-چی؟ -گوردون مرده،
جو عملاً دیگه برام مرده، من و اونا هم از هم جدا شدیم.
-تو جدا شدی… -تو واقعاً نمی‌خوای خواهرم باشی.
در حد تئوری برات جالب بود، ولی حالا که واقعیه، دیگه نمی‌خوایش.
داری از کوره درمی‌ری.
باشه. هیچ‌کدومش درست نیست.
فقط حس می‌کنم بابای من حالا بیشتر بابای توئه تا من.
پس ببخشید که واکنشم به این موضوع کاملاً ایده‌آل نیست.
این خونه‌ته، رامونا. اینجا رو دوست داری.
اگه فقط به این خاطر دوستش داشته باشم که چیز دیگه‌ای نمی‌شناسم چی؟
اینجا بهترین جای دنیاست. خودت همیشه اینو می‌گی.
تو همه‌جای دنیا رو دیدی، آنی.
و گوردون، اون
از مرگ دخترش ضربهٔ روحی خورده بود، بعد هم…
اینجا گیر افتاده بود. نمی‌تونست بره،
و این‌همه اصول اخلاقی و ارزش رو توی وجودم نهادینه کرد،
ولی نمی‌دونم واقعاً برای خودم مهم بودن یا نه.
راستش، تهِ وجودم، نمی‌دونم واقعاً بهشون باور دارم یا نه.
و فروختن اینجا فقط…
زندگیم رو… عوض می‌کنه.
آره. آره.
کاملاً درکت می‌کنم.
ببخشید.
من فقط… من، ام…
نمی‌دونم پولش ارزش اینو داشته باشه که خونه‌ت رو بفروشی
-چون گزینه‌های زیادی هست، رامونا. -تو که همه‌چی داشتی!
تو که همه‌چی داشتی!
کرم‌های صورتت رو که می‌بینم، بابا.
تو هیچ‌وقت نگران هیچی نبودی.
بد نیست که منم برای خودم یه زندگی بزرگ‌تر بخوام.
اصلاً بد نیست.
ولی زندگی بزرگ‌تر، راستش می‌تونه خیلی سخت‌تر باشه.
کوچیکه‌ش هم می‌تونه سخت باشه!
اگه به نیویورک فکر می‌کنی،
نمی‌دونم چقدر ازش خوشت میاد، رامونا.
حتی برای من هم جای راحتی برای زندگی نیست.
برای همینه که شاید بخوام همین‌جا بمونم.
اینجا خونهٔ مامان بود و اون می‌خواست--
مامان مرده. مامان مرده.
نمی‌تونیم ازش بپرسیم چی می‌خواسته. من نمی‌دونم. تو هم نمی‌دونی.
آنی، اون اینجا بزرگ شد و بعد رفت.
و بعد برگشت.
می‌دونی چیه؟ من... بیا، اِم...
چرا یه شب بهش فکر نکنیم و بخوابیم؟
-نه. نه، ببخشید. نه. -فقط...
فردا صبح نظرم عوض نمی‌شه.
رامونا، نمی‌تونی برای همچین تصمیم بزرگی همون یه روزه تصمیم بگیری.
فقط یه لحظه... یه لحظه صبر کن.
چون فقط چیزی که تو می‌خوای مهمه.
نمی‌خوای بفروشم، ولی لعنتی اصلاً هم نمی‌خوای برم نیویورک.
قول داده بودی، لعنتی.
باشه.
باشه؟
آره، قول داده بودم.
آره، قول داده بودم. گفتم هر کاری بخوای می‌کنم، پس می‌کنم.
باشه.
-ممنون. -هوم.
رامونا؟
بله؟
تو... تو اونجایی خوابت برده؟
آره.
هیچی یادت نمیاد؟
یعنی، یه چیزایی یادمه، ولی انگار...
واقعاً نمی‌دونم این یه خاطرهٔ واقعیه
یا فقط یه عکس یا داستانیه که یکی برام تعریف کرده،
پس احتمالاً واقعی نیست.
توی تخت دراز کشیده بودیم و اون پشتم رو می‌خاروند،
همون‌جوری که آدم پشت یکی رو آروم می‌خارونه، می‌دونی؟
و نفس کشیدنش رو حس می‌کردم، و انگار...
فقط احساس گرما می‌کردم، انگار کاملاً امن بودم و بغلم کرده بودن.
بفرما.
ممنون.
مامان؟
اشکالی نداره.
...در رودخونهٔ تنبل‌رو پایین می‌ریم.
خوبه.
بعدش می‌تونیم بریم...
آره!
سلام.
عزیزم، بیا اینجا. بیا دیگه.
خیلی متأسفم.
اشکالی نداره.
- رامونا؟ -هوم؟
نمی‌تونم این کارو بکنم. ببخشید.
چه کاری رو نمی‌تونی بکنی؟
نمی‌شه فقط یه سال صبر کنیم؟
خواهش می‌کنم. حس می‌کنم تازه دارم مامان رو می‌شناسم.
نمی‌فهمیدم چقدر به اینجا نیاز دارم. ولی واقعاً دارم.
باورم نمی‌شه.
فقط دارم ازت یه سال وقت می‌خوام.
حس می‌کنم اگه یه سال دیگه اینجا بمونم، می‌میرم.
می‌دونم الان خیلی ناراحتی و بابتش واقعاً متأسفم.
ولی تو فقط ۱۶ سالته، رامونا، و اگه اینجا رو بفروشی،
بزرگ‌ترین اشتباه زندگی‌ت رو می‌کنی.
به خدا قسم. خواهش می‌کنم درست و حسابی بهش فکر کن.
دارم کاملاً منطقی فکر می‌کنم. خیلی هم واضح.
منم همین‌طور.
واقعاً حس می‌کنم مامان می‌خواست هردومون با هم اینجا باشیم.
واقعاً؟ تو این‌طور فکر می‌کنی؟ واقعاً فکر می‌کنی مامان اینو می‌خواست؟
یا شاید هم مثل من فکر می‌کنی؟
یعنی تازه دارم می‌فهمم زندگی‌م، لعنتی، انگار...
یه مشت مزخرفه و می‌خوام یه چیز جدید ببینم.
ولی حالا چون تو نمی‌خوای بفروشی، من اینجا گیر افتادم؟
نمی‌تونم. نمی‌تونم. ببخشید.
باشه. باشه. باشه.
رامونا، من امروز می‌رم...
الو؟
سلام. با کانر جیکوبسون صحبت می‌کنم؟
بله.
سلام، کانر. من داون فیشر هستم، از مؤسسه فرزندخواندگی اوپن هارتس.
در مورد درخواستت از مادر بیولوژیکی‌ت جواب گرفتیم.
و اون خیلی دوست داره باهات تماس بگیره.
سلام، میپل.
سلام.
اینجاست؟ می‌خوام باهاش حرف بزنم.
نه.
می‌دونی کی برمی‌گرده؟
باشه. خب...
اگه دیدیش، بهش بگو من برای همیشه اینجا گیر افتادم،
اگه یه وقت خواست باهام حرف بزنه.
ممنون.
ببخشید.
چی؟
ببخشید.
آره.
آره، منم همین‌طور.
می‌دونی مجبور کردن یه بچه به دروغ گفتن چقدر کار مزخرفیه؟
آره، می‌دونم.
ببخشید. و ممنونم.
چرا نمی‌خواستی باهاش حرف بزنی؟
اگه می‌فهمید من اینجام، کاری رو که باید انجام بده نمی‌کرد.
خب، باید چی کار کنه؟
باید کاری رو بکنه که به نفع خودشه.
خوبی؟
آره.
ـ مطمئنی؟ ـ آره، خوبم.
سلام.
فکر کنم الیس بیرونه و داره هواپیما رو برات آماده می‌کنه.
ـ باشه. ممنون. عالیه. ـ به‌زودی برمی‌گرده.
عالیه.
دیشب خواب مادرم رو دیدم.
جدی؟
فکر می‌کنی از به‌هم ریختن زندگی‌اش پشیمون شده بود؟
نه، فکر کنم شاید بعضی کارها رو یه کم متفاوت انجام می‌داد، ولی نه.
اون...
بالاخره خوشحال بود.
راستش بهم گفت کاش زودتر این کار رو کرده بود.
پس بین وقتی که بابام ما رو برد تا وقتی که مامانم مرد، چی شد؟
ـ قرار بود برگرده؟ ـ معلومه که قرار بود برگرده.
دو روز بعد از رفتنتون برای نیویورک بلیت داشت.
اولین بلیتی بود که تونسته بود گیر بیاره.
ـ واقعاً؟ ـ آره.
پس استرس اینکه بابام ما رو برده بود
باعث شد زودتر از موعد درد زایمانش شروع بشه یا...
نه.
ـ خب، مگه می‌شه علتش نبوده باشه؟ ـ نه، نه، نه.
دکتر گفت نه.
باشه؟
اون مشکل قلبی داشت.
یعنی، هیچ‌کس خبر نداشت.
پس، یعنی... دقیقاً اون شب چی شد؟
انی، اِم...
ببخشید، من...
باشه.
اون...
درد داشت.
نمی‌دونست درد زایمانه یا نه، برای همین...
با عجله بردمش بیمارستان.
یادمه با خودم فکر می‌کردم...
دیگه محال بود این قایق بتونه سریع‌تر حرکت کنه، می‌دونی،
ولی داشتیم با سرعت از روی دریاچه رد می‌شدیم.
همین‌طور فشار می‌دادم و می‌رفتم.
واقعاً دسته‌گاز رو خم کردم.
و رسیدیم اونجا.
فقط یادمه پر بود از دکتر و پرستار.
خیلی شلوغ بود.
هی منو هل می‌دادن بیرون.
برای همین توی چارچوب در ایستاده بودم،
که یه‌دفعه صدای یه تصادف اومد.
یادمه به راهرو نگاه کردم،
و یه دکتر، که از همه مسن‌تر بود،
با عجله از سرِ راهرو پیچید،
و خورد به یه ترالی پزشکی و همه‌چی پخش‌وپلا شد.
و با تمام سرعت از کنارم رد شد و رفت توی اتاق،
و یادمه همون‌جا بود که فهمیدم
اوضاع خیلی خراب بود، می‌فهمی؟
و اونا بردنش اتاق عمل.
اتاق عمل؟ چی… چه عملـ… نمی‌دونستم عملش کردن.
سزارین اورژانسی شد.
نمی‌دونستم سزارین شده.
ترسیده بود؟
می‌دونی، مادرت
شجاع‌ترین و نترس‌ترین آدمی بود
که تا حالا می‌شناختم.
وقتی داشتن می‌بردنش بیرون اتاق، چشم‌مون به هم افتاد،
و یادمه بهم لبخند زد،
انگار می‌خواست خیالم رو راحت کنه.
بعدش چی شد؟
خب، دیگه هیچ‌وقت ندیدمش.
از اتاق عمل بیرون نیومد.
پس هیچ‌وقت رامونا رو ندید؟
بغلش نکرد؟ هیچ‌کدوم از این کارها؟
نه.
سلام.
خیلی خوشحالم که اومدی. داشتم…
می‌دونی، امیدوار بودم قبل از رفتنم بتونم ببینمت.
-اوم… -آره.
نمی‌دونم تو چه حالی هستی یا اصلاً…
شاید توی یه دنیایی بشه…
من و تو یه‌کم با هم وقت بگذرونیم. چون واقعاً می‌خوام…
رامونا؟
تو تمام عمرت دخترِ مامان‌مرده بودی.
باشه.
و همیشه اینجا رو داشتی و اون رو…
همه خاطراتش رو، گوردون رو و… منظورم اینه…
هر تابستون توی تخت اون می‌خوابیدی. یعنی، این…
واقعاً فوق‌العاده‌ست.
منم اینو می‌خوام.
منم نیاز دارم دخترِ مامان‌مرده باشم.
و تو هیچ‌وقت فرصت نداشتی دخترِ یه پدرِ زنده باشی.
ولی من این فرصت رو داشتم.
من ۱۸ ساله که اینو دارم.
هو...
و راستش، اون واقعاً پدر خوبیه.
و می‌خوام تو هم اینو داشته باشی.
واقعاً می‌خوام تو هم اینو داشته باشی.
تو لیاقت اینو داری که یکی مراقبت باشه.
آره. نه، می‌دونم لیاقتش رو دارم.
فقط... نمی‌دونم واقعاً می‌خوامش یا نه.
خب، به‌نظرم...
فکر می‌کنم بهش نیاز داری.
تو از کجا می‌دونی من به چی نیاز دارم؟
چون من خواهرتم.
پس باید چیکار کنیم؟